ANIM NA LINGGO PAGKATAPOS NG CESAREAN KO, NATUKLASAN KONG WALANG HEALTH INSURANCE ANG NEWBORN BABY NAMIN! SINABI NG ASAWA KONG AYOS NA ANG LAHAT… PERO NANG HUMINGI AKO NG PROOF, AKO PA ANG SINISI NIYA!
ANIM NA LINGGO PAGKATAPOS NG CESAREAN KO, NATUKLASAN KONG WALANG HEALTH INSURANCE ANG NEWBORN BABY NAMIN! SINABI NG ASAWA KONG AYOS NA ANG LAHAT… PERO NANG HUMINGI AKO NG PROOF, AKO PA ANG SINISI NIYA!
“YOU'RE HER MOTHER! YOU SHOULD KNOW HOW THESE THINGS WORK!”
Iyon ang huling sinabi ng asawa kong si Miles bago niya ibaba ang telepono.
Nanatili akong nakaupo sa kotse sa labas ng pediatric clinic, habang mahimbing na natutulog sa car seat ang anim na linggong gulang naming anak na si Louisa.
Masakit pa rin ang sugat ko mula sa cesarean section. Pero mas masakit ang katotohanang ipinagkatiwala ko sa asawa ko ang isang napakahalagang responsibilidad, at ngayon ay ako pa ang sinisisi niya.
Hindi ko alam noon na ang isang simpleng tawag sa Human Resources ang magbubunyag ng lihim na halos isang taon na niyang itinatago.
Kinabukasan, nang makatulog si Louisa, tinawagan ko ang HR department ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ni Miles.
“Good morning. I'm Catriona Bennett, Miles Bennett's wife. I need to verify our newborn daughter's insurance enrollment.”
Maingat na sumagot ang HR representative na si Denise.
“Ma'am, we can explain the enrollment process, but we can't disclose your husband's confidential employment information without authorization.”
“I understand. But can you tell me what documents are required to add a newborn?”
Ipinaliwanag niya ang proseso at ang mga deadline na maaaring umiral sa employer-sponsored insurance plan.
Pagkatapos, may itinanong siya.
“Ma'am, are you currently covered under your husband's plan?”
“Yes. At least, that's what he told me.”
Sandali siyang natahimik.
“Have you personally verified your coverage with the insurance carrier?”
Napatigil ako.
“No.”
“Then I strongly recommend contacting the carrier directly.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Pagkatapos ng tawag, kinuha ko ang lumang insurance card sa wallet ko.
Tinawagan ko ang numerong nasa likod nito.
Makalipas ang ilang minuto ng identity verification, may sinabi ang representative na nagpamanhid sa buong katawan ko.
“Mrs. Bennett, your coverage under this plan ended four months ago.”
APAT NA BUWAN?!
“That's impossible! I gave birth six weeks ago!”
“I'm sorry, ma'am. Our records show that the policy was terminated before your delivery.”
Napahawak ako sa mesa.
“Then who paid for my cesarean?”
“Your hospital billing department may be able to clarify that.”
Doon ako tuluyang kinabahan.
Hindi lamang pala si Louisa ang walang active insurance.
PATI AKO!
At sa loob ng apat na buwan, walang sinabi sa akin si Miles.
Agad kong tinawagan ang ospital.
Matapos ang verification, ipinaliwanag ng billing specialist na may mga outstanding charges mula sa panganganak ko.
“Mrs. Bennett, we've been trying to contact the responsible party regarding the insurance information.”
“How much do we owe?”
“Your current outstanding balance is approximately $38,400, subject to further review and adjustments.”
Napapikit ako.
TATLUMPU'T WALONG LIBO AT APATNARAANG DOLYAR!
At hindi pa kasama roon ang lahat ng posibleng gastusin para kay Louisa.
“Why didn't anyone tell me?”
“We sent notices to the mailing address and email on the account.”
Nang banggitin niya ang email address, nanlamig ako.
Email iyon ni Miles.
Hindi sa akin.
Pagkatapos ng tawag, umupo ako sa gilid ng kama.
Nasa tabi ko si Louisa, mahimbing na natutulog sa kanyang bassinet.
“Baby,” bulong ko, “Mommy will figure this out.”
Pero hindi ko alam kung saan magsisimula.
Nang gabing iyon, umuwi si Miles na parang walang nangyari.
“What's for dinner?”
Napatingin ako sa kanya.
“Miles, we need to talk.”
Napabuntong-hininga siya.
“Not this again.”
Inilapag ko ang insurance card sa mesa.
“Why did our coverage end four months ago?”
Biglang tumigil ang kanyang paggalaw.
“What?”
“I called the insurance company.”
Namuti ang mukha niya.
“YOU HAD NO RIGHT TO GO BEHIND MY BACK!”
Napaatras ako.
“Behind your back? Miles, this is my medical coverage and our daughter's health insurance!”
“It's complicated.”
“Then explain it.”
Tahimik siya.
“Miles, did you lose your job?”
Napatingin siya sa sahig.
At doon ko nalaman ang unang bahagi ng katotohanan.
“Six months ago,” mahina niyang sabi, “I was laid off.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
“Six months?”
Tumango siya.
“But I found another job.”
“When?”
“Two months ago.”
“Then why didn't you tell me?”
“Because you were pregnant! I didn't want to stress you out!”
Napaluha ako.
“So you lied instead?”
Hindi siya sumagot.
“Every morning, you left the house wearing your office clothes. You told me you were going to meetings.”
“I was looking for work!”
“For four months?”
“Yes!”
Huminga ako nang malalim.
“Then why did you tell me Louisa was already enrolled?”
Napayuko siya.
“Because I thought I could fix everything before you found out.”
Hindi ako makapaniwala.
“YOU KNEW SHE HAD NO INSURANCE?”
Tahimik siya.
“MILES!”
“Yes!”
Napaupo siya.
“I knew.”
Sa loob ng ilang segundo, wala akong marinig kundi ang mahinang tunog ng baby monitor.
Pagkatapos, may sinabi siyang mas masakit.
“I didn't want you to think I was a failure.”
Napatingin ako sa kanya.
“So you let me believe our baby was protected?”
Hindi siya sumagot.
At doon ko naintindihan.
Mas mahalaga sa kanya ang imahe niya bilang mabuting provider kaysa sa katotohanang kailangan kong malaman.
Pero hindi pa pala iyon ang buong lihim.
Kinabukasan, habang sinusuri ko ang aming bank statements, may napansin akong sunod-sunod na withdrawal.
$2,000.
$4,500.
$7,000.
Lahat mula sa joint savings account namin.
Sa loob ng anim na buwan, mahigit $29,000 ang nawala.
Agad kong tinawagan si Miles.
“What happened to our savings?”
“Bills.”
“Which bills?”
“Cat, please.”
“Miles, we had almost $40,000 saved for emergencies. Now there's barely $11,000 left!”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos, sinabi niya:
“I invested some of it.”
Nanlamig ako.
“Invested where?”
Sa wakas, inamin niya ang katotohanan.
Matapos siyang mawalan ng trabaho, may kaibigan siyang nagpakilala sa isang high-risk investment opportunity.
Akala niya, mabilis niyang mababawi ang perang nawala sa kanyang suweldo.
Pero bumagsak ang investment.
At sa halip na sabihin sa akin, patuloy siyang naglagay ng pera upang subukang mabawi ang nauna niyang nawala.
“YOU USED OUR EMERGENCY FUND?”
“I was trying to protect us!”
“Protect us from what, Miles? The truth?”
Hindi siya nakasagot.
Nang gabing iyon, hindi ako nakatulog.
Tinitigan ko si Louisa habang nagpapadede ako.
Naalala ko ang mga gabing hindi ako makabangon nang maayos dahil sa sakit ng sugat ko.
Ang mga araw na halos wala akong tulog.
At ang bawat pagkakataong tinanong ko si Miles kung naayos na ang insurance.
Lagi niyang sinasabi:
“Everything is done. Stop worrying.”
Hindi pala iyon katiyakan.
Kasinungalingan pala iyon.
Kinabukasan, tinawagan ko ang ate kong si Hannah.
Nang marinig niya ang nangyari, agad siyang pumunta.
“Cat, you can't carry all of this alone.”
Napaluha ako.
“I trusted him.”
Niyakap niya ako.
“I know.”
“Now we have hospital bills, no active insurance, and our savings are almost gone.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Then we deal with one problem at a time.”
Sa tulong ni Hannah, nakipag-ugnayan ako sa insurance carrier, sa benefits administrator ng bagong employer ni Miles, at sa hospital billing department.
Nalaman naming may mga posibleng paraan upang humiling ng special enrollment, depende sa plan rules at mga naaangkop na deadline.
Ipinaliwanag din ng benefits specialist na kailangan naming suriin ang mga dokumento tungkol sa pagkawala ng dating coverage at sa pagsilang ni Louisa.
Hindi nila ipinangakong maaaprubahan ang lahat.
Pero sa unang pagkakataon, may malinaw na hakbang kaming maaaring gawin.
Nag-apply rin ako para sa mga programang maaaring makatulong sa coverage ni Louisa, habang sinusuri ang aming eligibility.
Hindi ko hinintay na si Miles na naman ang magsabi na ayos na ang lahat.
Ako mismo ang humingi ng written confirmation.
Makalipas ang ilang linggo, dumating ang magandang balita.
Naaprubahan ang coverage ni Louisa sa isang programang kwalipikado siya, at kinumpirma ang effective date sa opisyal na dokumento.
May ilang medical claims na kinailangang muling isumite at suriin.
Ang mga natitirang hospital charges ay pinag-usapan namin sa billing department para sa posibleng financial assistance at payment arrangements.
Hindi biglang nawala ang lahat ng problema.
Pero hindi na kami nakadepende sa mga pangako ni Miles.
Samantala, may isa pang desisyon akong kailangang gawin.
Isang gabi, lumapit si Miles habang pinapatulog ko si Louisa.
“Cat, I know I messed up.”
Hindi ako sumagot.
“I was scared.”
Napatingin ako sa kanya.
“So was I.”
Napayuko siya.
“I didn't want you to worry.”
“Miles, you didn't protect me from worry. You took away my ability to make informed decisions.”
Namumuo ang luha sa mga mata niya.
“I know.”
“Kung sinabi mong nawalan ka ng trabaho, tutulungan kitang maghanap ng solusyon.”
Tahimik siya.
“Kung sinabi mong wala tayong insurance, tatawag tayo agad sa benefits administrator.”
Napaluha ako.
“Kung sinabi mong nawawala ang savings natin, magbabawas tayo ng gastusin.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero hindi mo ako binigyan ng pagkakataong maging partner mo.”
Dahan-dahan siyang umupo.
“Can you forgive me?”
Matagal ko siyang tinitigan.
“Miles, forgiveness and trust are two different things.”
Hindi siya sumagot.
“I may forgive you someday. But I can't pretend nothing happened.”
Kinabukasan, sinabi kong pansamantala muna kaming maghihiwalay ng tirahan.
Hindi upang parusahan siya.
Kundi upang magkaroon ako ng panahon para magpagaling, alagaan si Louisa, at pag-isipan ang aming kinabukasan nang walang panibagong pagsisinungaling.
Lumipat muna ako sa bahay ni Hannah.
Si Miles naman ay nagsimulang makipagtulungan sa isang financial counselor upang harapin ang aming mga utang at ang perang nawala sa investment.
Nagbigay siya ng access sa mga dokumentong kailangan upang malinaw naming makita ang tunay na kalagayan ng aming finances.
Nagpatuloy rin siya sa kanyang trabaho at nagsimulang mag-ambag sa mga gastusin ni Louisa.
Pero hindi ko agad siya pinabalik.
Dahil ang pagbabago ay hindi nasusukat sa isang paghingi ng tawad.
Nasusukat iyon sa mga desisyong ginagawa ng isang tao kahit wala nang pumapalakpak sa kanya.
Makalipas ang anim na buwan, mas maayos na ang aming kalagayan.
Nakapagpagaling na ako mula sa cesarean section.
Lumalaki nang malusog si Louisa at regular na nakakapagpatingin sa pediatrician.
Unti-unti ring naayos ang aming mga medical bills sa pamamagitan ng mga approved claims, adjustments at payment arrangements.
Hindi pa rin buo ang aming emergency fund.
Pero mayroon na akong sariling account at malinaw na records ng lahat ng mahahalagang gastusin.
At higit sa lahat, hindi na ako natatakot magtanong.
Isang hapon, habang naglalaro si Louisa sa kanyang play mat, tumawag si Miles.
“Cat, I got the confirmation from HR.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Can you send me the document?”
“Already emailed it.”
Binuksan ko ang email.
Nandoon ang opisyal na confirmation.
Walang palusot.
Walang galit.
Walang pagsisi.
“Thank you,” sabi ko.
Tahimik siya sandali.
“That's what I should have done from the beginning.”
“Yes,” sagot ko. “It is.”
Hindi ko pa alam noon kung magkakabalikan kami.
At hindi ko kailangang magdesisyon agad.
Ang alam ko lamang, hindi na ako babalik sa dating buhay kung saan kailangan kong manahimik para mapanatili ang kapayapaan.
Ako si Catriona.
Anim na linggo matapos ang cesarean section ko, natuklasan kong walang active health insurance ang newborn baby naming si Louisa.
Sinabi ng asawa kong si Miles na naayos na niya ang lahat.
Pero nang humingi ako ng proof, ako pa ang sinisi niya.
Kalaunan, nalaman kong anim na buwan na pala siyang nawalan ng dating trabaho, natapos ang aming insurance coverage, at malaking bahagi ng aming emergency savings ang nawala sa isang mapanganib na investment.
Hindi niya sinabi ang katotohanan dahil natatakot siyang magmukhang bigo.
Pero sa pagtatago niya ng problema, muntik niyang ipagkait sa amin ang pagkakataong maagapan iyon.
Sa huli, natutunan kong hindi sapat ang pagmamahal kung walang katapatan at pananagutan.
DAHIL ANG ISANG TUNAY NA PARTNER AY HINDI LAMANG NAGSASABING “DON'T WORRY.” IPINAPAKITA NIYA KUNG BAKIT MAAARI KANG MAGTIWALA.
At habang yakap ko si Louisa, alam kong may isang pangakong hindi ko kailanman sisirain.
May you like
Hindi ko hahayaang ang takot ng ibang tao sa katotohanan ang magdikta sa kaligtasan at kinabukasan ng anak ko.
WAKAS
