APAT NA BATANG LALAKI ANG NAKITA KO SA RESTAURANT—LAHAT SILA, KAMUKHA KO. PERO SA GABING IYON, NAKATAKDA AKONG MAG-PROPOSE SA IBANG BABAE.
APAT NA BATANG LALAKI ANG NAKITA KO SA RESTAURANT—LAHAT SILA, KAMUKHA KO. PERO SA GABING IYON, NAKATAKDA AKONG MAG-PROPOSE SA IBANG BABAE.
KABANATA 2: ANG BABAENG HINDI KO NAKALIMUTAN
“Isabella?”
Natigilan ang babaeng nakatayo sa labas ng restroom.
Dahan-dahan siyang lumingon.
Anim na taon.
Anim na taon kong inisip kung nasaan siya, kung masaya ba siya, at kung naalala pa niya ako.
Ngayon, nasa harap ko siya.
At may apat na batang lalaking nakakapit sa kanyang damit.
“Dominic,” bulong niya.
Nakita kong namutla siya.
Tumingin ako sa mga bata.
“Isabella… sino sila?”
Hinila niya palapit ang bunso.
“My sons.”
Nanikip ang dibdib ko.
“Are they mine?”
Hindi siya sumagot.
Pero sapat na ang mga luhang biglang namuo sa kanyang mga mata.
KABANATA 3: ANIM NA TAONG KASINUNGALINGAN
Nakilala ko si Isabella Hart noong dalawampu't siyam ako.
Nagtatrabaho siya noon bilang nurse sa isang ospital sa Boston.
Hindi siya galing sa mayamang pamilya.
Hindi rin siya natatakot sa apelyidong Moretti.
Noong una kaming magkita, pinagsabihan niya ako dahil sinigawan ko ang isang hospital receptionist.
“Your money doesn't give you the right to be rude,” sabi niya.
Doon nagsimula ang lahat.
Sa loob ng dalawang taon, siya ang naging pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Pero tutol ang pamilya ko.
Lalo na ang ama kong si Vittorio Moretti.
“Hindi siya bagay sa atin,” paulit-ulit nitong sinasabi.
Isang araw, bigla na lamang nawala si Isabella.
May iniwan siyang mensahe.
Dominic, please don't look for me. I don't want this life.
Sinubukan ko siyang hanapin.
Pero walang nakakaalam kung saan siya nagpunta.
Hanggang sa gabing iyon.
KABANATA 4: ANG KATOTOHANAN
Naupo kami sa isang tahimik na sulok ng restaurant.
Ang apat na bata ay abala sa pagkain ng fries.
Si Isabella naman ay halos hindi makatingin sa akin.
“Bakit hindi mo sinabi?” tanong ko.
Huminga siya nang malalim.
“Because I was afraid.”
“Of me?”
Umiling siya.
“Of your father.”
Nanigas ang katawan ko.
“What did he do?”
Namasa ang kanyang mga mata.
“Noong nalaman niyang buntis ako, pinapunta niya ako sa opisina niya.”
Tahimik akong nakinig.
“Sinabi niyang kapag hindi ako lumayo sa iyo, gagawin niyang imposible ang buhay ko. At kapag ipinanganak ang mga bata, gagamitin niya ang impluwensiya niya para kunin sila.”
Parang may sumuntok sa dibdib ko.
“Why didn't you tell me?”
“I tried.”
Kinuha niya ang cellphone niya at ipinakita ang isang lumang email.
Dominic, I'm pregnant. Please call me.
Hindi ko iyon natanggap.
“Your father told me you knew,” sabi niya. “Sinabi niyang ayaw mong magkaroon ng anak sa akin.”
Napailing ako.
“That's a lie.”
“I know that now.”
KABANATA 5: ANG APAT NA MORETTI
Lumapit ang isang bata sa akin.
“Mom, who's he?”
Lumuhod ako upang magkapantay ang aming mga mata.
“What's your name?”
“Leo.”
Ngumiti ang isa.
“I'm Luca!”
“I'm Noah!”
At ang pinakatahimik sa apat ay nagsabi:
“I'm Eli.”
Apat na pangalan.
Apat na batang anim na taon kong hindi nakilala.
“Mom,” tanong ni Leo, “why does he look like us?”
Napatingin ako kay Isabella.
Dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi namin.
“Because, sweetheart…”
Huminga siya nang malalim.
“He's your dad.”
Natahimik ang apat.
Pagkatapos ay biglang nagtanong si Luca:
“Are you the dad from our birthday wishes?”
Napaluha si Isabella.
At ako, isang lalaking hindi umiiyak sa harap ng kahit sino, ay tuluyang napaluhod.
“Yes,” bulong ko. “I'm your dad.”
KABANATA 6: ANG SINGSING PARA SA IBANG BABAE
Tumunog ang cellphone ko.
Si Sloane.
Dominic, where are you? Everyone's waiting.
Tumingin ako sa oras.
Isang oras na lamang bago ang engagement announcement.
Nasa hotel ballroom na ang dalawang pamilya.
Naghihintay ang mga bisita.
Nakahanda ang mamahaling singsing.
Pero ngayon, hawak ko ang kamay ng anak kong si Eli.
At ayaw niya akong bitawan.
Kinuha ko ang cellphone.
Tinawagan ko si Sloane.
“Dominic?” malamig niyang tanong. “You're late.”
“Sloane, I can't go through with this.”
“What?”
“I'm sorry. I won't propose tonight.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay tumigas ang kanyang boses.
“Is this about that woman?”
Napakunot ang noo ko.
“What woman?”
“Isabella Hart.”
Nanlamig ako.
“How do you know that name?”
Hindi siya sumagot.
At doon ko naintindihan.
May alam siya.
KABANATA 7: ANG LIHIM NI SLOANE
Kinabukasan, humarap ako sa aking ama.
Nasa opisina siya, nakaupo sa likod ng malaking mesa.
“Dominic,” sabi niya, “narinig kong pinahiya mo ang pamilya Barrett.”
Hindi ako umupo.
“Did you threaten Isabella?”
Natigilan siya.
“What?”
“Six years ago. Did you force her to leave?”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko malilimutan.
“I did what was necessary.”
Naramdaman kong kumukulo ang dugo ko.
“She was pregnant with my children!”
Napakunot ang noo niya.
“Children?”
“Four sons, Dad. You have four grandsons.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang kumpiyansa sa mukha niya.
Umupo siya nang mabigat.
“I didn't know.”
“Pero alam mong buntis siya.”
Hindi siya sumagot.
At sapat na iyon.
Nalaman ko ring matagal nang alam ni Sloane ang tungkol kay Isabella.
Hindi niya alam na may apat akong anak, pero alam niyang may babaeng pinilit palayuin ng ama ko.
At kahit ganoon, pumayag siyang makipagkasundo sa pamilya ko para sa isang kasal na magpapalakas sa negosyo nila.
Nang kausapin ko siya, hindi siya nagkunwari.
“I thought you'd eventually love me,” sabi niya.
Napabuntong-hininga ako.
“Sloane, you deserve someone who chooses you.”
Tumingin siya sa akin.
“And you chose her?”
Umiling ako.
“I chose the truth. And my children.”
KABANATA 8: HINDI SAPAT ANG PAGHINGI NG TAWAD
Bumalik ako kay Isabella.
Hindi ako nagdala ng bulaklak.
Hindi ako nagdala ng mamahaling alahas.
Dala ko lamang ang isang tanong.
“Can I be part of their lives?”
Matagal niya akong tinitigan.
“Dominic, hindi mo puwedeng biglang pumasok sa buhay nila at umastang parang walang nawalang anim na taon.”
“I know.”
“They need stability.”
“I understand.”
“At hindi ibig sabihin na dahil ikaw ang ama nila, babalik tayo sa dati.”
Masakit marinig.
Pero tama siya.
Tumango ako.
“I'll earn their trust. And yours, if you let me.”
Sa mga sumunod na buwan, unti-unti kong nakilala ang apat.
Si Leo, mahilig sa dinosaurs.
Si Luca, walang tigil magsalita.
Si Noah, gustong maging astronaut.
At si Eli, tahimik ngunit laging may dalang maliit na stuffed bear.
Hindi ako naging perpektong ama.
May mga pagkakataong hindi ko alam kung paano sila patatahanin.
May mga araw na nag-aaway silang apat at halos mabaliw ako.
Pero natutunan ko.
Dumalo ako sa school activities.
Nagbasa ng bedtime stories.
Nagluto ng pancake na unang beses kong nasunog.
At sa bawat pagkakataong tinatawag nila akong “Dad,” parang may bahagi ng buhay kong unti-unting bumabalik.
KABANATA 9: ANG PAGBABAGO
Isang gabi, habang naghuhugas kami ni Isabella ng pinggan, bigla siyang nagsalita.
“You're different.”
Napangiti ako.
“Is that good?”
Tumango siya.
“Noon, akala mo lahat ng problema kayang solusyunan ng pera.”
“And now?”
Tumingin ako sa sala.
Natutulog ang apat na bata sa sofa matapos manood ng pelikula.
“Now I know some things need time.”
Ngumiti siya.
“Exactly.”
Tahimik kaming nagkatitigan.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, hindi siya umatras.
KABANATA 10: ANG PAMILYA NA PINILI KO
Lumipas ang dalawang taon.
Hindi naging madali ang lahat.
Kinailangan naming ayusin ang legal na pagkilala sa pagiging ama ko at ang mga kasunduan tungkol sa pangangalaga sa mga bata.
Kinailangan ding matutunan ni Isabella na magtiwala muli.
At kinailangan kong tanggapin na hindi sapat ang pagiging mayaman para maging mabuting ama.
Pero araw-araw, pinili kong manatili.
Isang Linggo, habang naglalaro kami sa parke, lumapit si Leo.
“Dad, can I ask you something?”
“Of course.”
“Are you going to disappear again?”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Lumuhod ako.
“No, buddy.”
“Promise?”
Tumingin ako sa apat kong anak.
“I promise I'll keep showing up for you.”
Niyakap niya ako.
Sumunod ang tatlo.
At sa likod nila, nakita kong umiiyak si Isabella.
Makalipas ang ilang buwan, dinala ko si Isabella sa restaurant kung saan muli kaming nagkita.
Parehong lugar.
Parehong mesa.
Pero ngayon, hindi na kami nagtatago ng sakit.
Hinawakan ko ang kanyang kamay.
“Isabella, six years ago, I lost you because I let other people control my life.”
Napaluha siya.
“I won't make that mistake again.”
Naglabas ako ng maliit na kahon.
Walang engrandeng ballroom.
Walang business alliance.
Walang mga bisitang kailangang pasayahin.
Kami lang.
At ang apat na batang nakatago sa likod ng upuan, sabik na sabik makita ang mangyayari.
“Will you marry me?”
Natawa si Isabella habang umiiyak.
“Dominic…”
“Only if you want to. No pressure.”
Tumingin siya sa mga bata.
Sabay-sabay silang sumigaw:
“SAY YES, MOM!”
Napatawa kaming dalawa.
Pagkatapos ay tumango siya.
“Yes.”
Sa araw ng kasal namin, apat na batang lalaki ang naglakad sa aisle dala ang maliliit na kahon ng singsing.
Si Leo ang pinakaseryoso.
Si Luca ang kumakaway sa lahat.
Si Noah ay halos madapa sa sobrang excitement.
At si Eli ay mahigpit na hawak ang kamay ng kanyang ina.
Nang makita ko si Isabella na papalapit, naalala ko ang gabing muntik na akong mag-propose sa babaeng hindi ko mahal.
Isang singsing.
Isang kasunduang pampamilya.
Isang buhay na halos pinili ko dahil iyon ang inaasahan sa akin.
Pero ngayon, nakatayo ako sa harap ng babaeng tunay kong minamahal.
Kasama ang apat na anak na minsan kong hindi alam na umiiral.
At sa unang pagkakataon, wala akong kailangang patunayan sa apelyido naming Moretti.
Dahil hindi na ako basta Dominic Moretti, ang lalaking kinatatakutan sa Boston.
Ako si Dominic.
Asawa ni Isabella.
At ama nina Leo, Luca, Noah, at Eli.
May you like
At iyon ang pinakamahalagang titulong natanggap ko sa buong buhay ko.
WAKAS.
