APAT NA BUWAN AGO, SINABI NG HUSBAND KO NA “HINDI MAHALAGA ANG PRESYO NG REGALO KAPAG DUMADALAW SA MAY SAKIT.” KAYA NANG MAOSPITAL ANG SARILI NIYANG NANAY, EXACTLY THREE APPLES LANG ANG DINALA KO—AT BIGLANG TUMAHIMIK ANG BUONG FAMILY NIYA.
APAT NA BUWAN AGO, SINABI NG HUSBAND KO NA “HINDI MAHALAGA ANG PRESYO NG REGALO KAPAG DUMADALAW SA MAY SAKIT.” KAYA NANG MAOSPITAL ANG SARILI NIYANG NANAY, EXACTLY THREE APPLES LANG ANG DINALA KO—AT BIGLANG TUMAHIMIK ANG BUONG FAMILY NIYA.
Four months earlier, naospital ang mama kong si Aling Rosa.
67 years old siya at galing sa abdominal surgery.
Hindi kami mayaman.
Small pension lang meron si Mama, at halos buong savings ko napunta sa operation niya.
Three days later, dumalaw ang sister-in-law kong si Bianca kasama ang husband at anak niya.
May dala silang manipis na plastic.
Inside?
Tatlong mansanas.
Yung isa, may malaking pasa pa at halos sira na.
Hindi naman ako naghihintay ng expensive gift.
Pero two weeks earlier, si Mama mismo ang nagbigay sa kanila ng ₱3,000 para sa house blessing.
Bumili rin siya ng school bag at supplies para sa anak ni Bianca.
Kahit kapos siya, never niyang nakakalimutang magbigay.
Still, ngumiti lang si Mama.
“Salamat at naalala ninyo ako.”
After they left, kinausap ko si Adrian.
“Hindi money ang issue ko. Hindi ba pwedeng konting effort man lang para kay Mama?”
Bigla siyang nainis.
“Ang arte mo! Dumalaw na nga sila.”
“Hindi iyon ang point.”
Then sinabi niya ang line na hindi ko na nakalimutan:
“Hindi presyo ng regalo ang sukatan ng pagmamahal. Kahit tatlong mansanas lang, basta bukal sa loob, sapat na iyon.”
Ang sagot ko lang:
“Okay.”
The next day, napansin ng nurse ang isa sa apples.
“Ma’am, sira na po ito. Itatapon ko na.”
Tumango si Mama.
Still, siya pa ang nagsabi sa akin:
“Anak, huwag kayong mag-away dahil sa akin.”
Four months passed.
Then one morning, tumawag si Adrian.
Na-admit ang mother niya dahil sa high blood pressure.
After work, dumaan ako sa fruit stand.
Bumili ako ng eksaktong:
Three apples.
Manipis na plastic.
Walang basket.
Walang ribbon.
Pagdating ko sa hospital, nandoon ang buong family ni Adrian.
Inilapag ko ang bag sa bedside table.
“Ma, may dala po akong mansanas.”
Biglang tumigil si Bianca.
Napatingin si Vanessa.
At tumayo si Adrian.
“Mariel, seryoso ka ba? Tatlo lang?”
Tiningnan ko siya.
“Bakit? May problema?”
Namula siya.
“Nanay ko ang may sakit! Hindi ka ba nahihiya?”
Then sumingit si Bianca:
“Kuya, hindi talaga nirerespeto ni Mariel ang family natin.”
Tahimik kong kinuha ang phone ko.
For four months, may tinago akong recording.
Then bago ko pindutin ang play, sinabi ko kay Adrian:
“Makinig kang mabuti. Pagkatapos nito, gusto kong malaman kung pareho pa rin ang paniniwala mo ngayong nanay mo na ang nasa hospital bed.”
Pinindot ko ang screen.
At sa gitna ng katahimikan, narinig ang boses ni Adrian.
“Ang arte mo! Dumalaw na nga sila.”
Pagkatapos ay ang mismong linyang apat na buwan kong hindi makalimutan.
“Hindi presyo ng regalo ang sukatan ng pagmamahal. Kahit tatlong mansanas lang, basta bukal sa loob, sapat na iyon.”
Walang nagsalita.
Si Bianca, na kanina ay nakataas pa ang kilay, biglang napatingin sa sahig.
Si Vanessa, ang bunsong kapatid ni Adrian, ay napahawak sa bibig.
At si Adrian?
Parang hindi makapaniwalang naririnig niya ang sarili niyang boses.
“Mariel,” mahina niyang sabi, “ano'ng ibig sabihin nito?”
Tumingin ako sa kanya.
“Ibig sabihin, gusto kong malaman kung bakit noong si Mama ang nasa hospital bed, sapat na ang tatlong mansanas.”
Itinuro ko ang plastic bag.
“Pero ngayong nanay mo na ang may sakit, bigla na lang naging nakakahiya ang parehong regalo.”
Namula ang mukha niya.
“Hindi mo puwedeng ikumpara!”
“Bakit hindi?”
“Magkaiba ang sitwasyon!”
“Paano naging magkaiba? Pareho silang nanay. Pareho silang may sakit. Pareho silang nangangailangan ng pag-aalaga at respeto.”
Biglang sumingit si Bianca.
“Mariel, hindi naman namin sinasadya noon. Nagmamadali lang kami.”
Tumingin ako sa kanya.
“Bianca, hindi ko kayo siningil. Hindi ko rin sinabi kay Mama na kulang ang dinala ninyo.”
Napayuko siya.
“Ang masakit, noong sinabi kong sana pinag-isipan ninyo nang kaunti ang dadalhin, ako pa ang tinawag na maarte.”
Tahimik ang lahat.
Pagkatapos ay may mahinang boses mula sa hospital bed.
“Adrian.”
Si Aling Lourdes.
Ang mother-in-law ko.
Sixty-nine years old.
Nakahiga siya habang nakakabit ang blood pressure monitor sa tabi niya.
Napatingin ang lahat.
“Ma, huwag na po kayong makialam. Baka tumaas ang BP ninyo,” sabi ni Adrian.
Pero umiling siya.
“Gusto kong marinig ang sagot mo.”
Napakurap si Adrian.
“Ma?”
“Bakit nakakahiya ang tatlong mansanas kapag ako ang binigyan?”
Walang sumagot.
Tumingin si Lourdes sa plastic bag.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang mahina.
“Maganda naman ang mga mansanas.”
Napahawak ako sa gilid ng kama.
“Ma, hindi ko po kayo gustong saktan.”
Tumango siya.
“Alam ko, anak.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa sariling mga anak.
“Pero gusto kong maintindihan kung bakit parang mas mataas ang halaga ko kaysa sa nanay ni Mariel.”
Doon tuluyang natahimik ang silid.
“Hindi po ganoon, Ma,” sagot ni Bianca.
“Then explain it.”
Napayuko si Bianca.
Hindi siya makasagot.
Huminga nang malalim si Lourdes.
“Rosa is a good woman. Ilang beses niya akong pinadalhan ng pagkain kapag may handaan sila. Noong birthday ko, may dala pa siyang homemade cake.”
Napatingin siya kay Adrian.
“At noong naoperahan siya, bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi po ninyo alam?”
Umiling siya.
“Sinabi lang ni Bianca na nagpapahinga si Rosa.”
Napatingin ako kay Bianca.
“Bakit hindi mo sinabi sa kanya?”
Nagkibit-balikat siya.
“Hindi naman kailangang sabihin lahat—”
“Bianca,” putol ni Lourdes.
Napatigil siya.
“Kaibigan ko si Rosa. Hindi ba ako dapat nakadalaw sa kanya?”
Tahimik si Bianca.
At doon ko naramdaman na may mas malalim pang problema kaysa sa tatlong mansanas.
Hindi lamang pala minamaliit nila ang pamilya ko.
Sinasadya rin nilang itago sa sarili nilang ina ang mga pagkakataong kailangan ng tulong ng ibang tao.
Biglang nagsalita si Vanessa.
“Ma, actually… may isa pa akong gustong sabihin.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Vanessa, huwag ngayon,” mabilis na sabi ni Bianca.
Pero hindi siya nakinig.
“No. Dapat malaman ni Mama.”
Lumapit siya sa hospital bed.
“Ma, noong naoperahan si Aling Rosa, humingi si Mariel ng tulong kay Kuya Adrian para sa ilang hospital expenses.”
Nanlamig ako.
Hindi ko alam kung saan papunta ang usapan.
“Vanessa…”
Tumingin siya sa akin.
“Sorry, Ate. Pero nakita ko ang messages.”
Napatingin si Adrian sa kanya.
“What messages?”
Huminga nang malalim si Vanessa.
“Noong nanghiram si Ate Mariel ng ₱20,000 mula sa emergency savings nila, sinabi ni Kuya na wala na silang pera.”
Tumango ako.
Totoo iyon.
Noong naospital si Mama, halos naubos ang ipon ko.
Humingi ako kay Adrian ng tulong mula sa joint savings namin.
Sinabi niyang hindi puwede.
May bayarin daw sa bahay.
Kaya nangutang ako sa isang kaibigan.
Pero ang sumunod na sinabi ni Vanessa ay hindi ko inaasahan.
“Two days later, nag-transfer si Kuya ng ₱35,000 kay Bianca.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“What?”
Namuti ang mukha ni Adrian.
“Vanessa, shut up.”
Napaatras siya.
“Kuya, bakit? Totoo naman!”
Napatingin ako kay Bianca.
“Thirty-five thousand?”
Hindi siya sumagot.
Tiningnan ko si Adrian.
“Adrian, is that true?”
Napabuntong-hininga siya.
“Mariel, hindi iyon ganoon kasimple.”
“Then explain.”
Napatingin siya sa mother niya.
“Ma, please. Hindi ito ang tamang lugar.”
Pero matigas ang boses ni Lourdes.
“Kung kaya mong pagalitan ang asawa mo sa harap namin, kaya mo ring sabihin ang totoo sa harap namin.”
Doon napayuko si Adrian.
“Yes.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Binigyan mo si Bianca ng ₱35,000?”
Tumango siya.
“For her business.”
Napatawa ako nang mapait.
“Business?”
Nagmadali si Bianca.
“Mariel, babayaran ko naman iyon!”
Tumingin ako sa kanya.
“Kailan?”
Hindi siya makasagot.
“At bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
Tahimik siya.
Tumingin ako kay Adrian.
“Sinabi mo sa akin na wala tayong pera para sa operation ni Mama.”
“Mariel…”
“Twenty thousand lang ang hinihingi ko noon. Hindi para sa shopping. Hindi para sa bakasyon. Para sa gamot at hospital bills.”
Napaluha ako.
“At habang naghahanap ako ng mahihiraman, nagbibigay ka pala ng mas malaking halaga sa kapatid mo.”
Hindi siya makatingin sa akin.
Doon nagsalita si Lourdes.
“Adrian, pera ba ninyong mag-asawa ang ginamit mo?”
Tumango siya.
Napapikit si Lourdes.
“Without Mariel's consent?”
Hindi siya sumagot.
At sapat na iyon.
“Anak,” sabi ni Lourdes, “hindi ko kayo pinalaki para ganituhin ang asawa ninyo.”
Napaluha si Adrian.
“Ma, gusto ko lang tumulong kay Bianca.”
“Then why did you lie?”
Tahimik siya.
“Kung kailangan ng kapatid mo ng tulong, puwede ninyo iyong pag-usapan nang maayos. Pero bakit kailangan mong ipagkait ang tulong sa biyenan mo at magsinungaling sa asawa mo?”
Walang sumagot.
Napahawak ako sa noo.
Akala ko ang pinakamasakit na bahagi ng araw na iyon ay ang pagiging double standard ni Adrian.
Hindi ko alam na may mas malaki pa palang pagtataksil sa tiwala ko.
Pagkatapos ng ilang minuto, dumating ang nurse.
“Ma'am, kailangan na po munang magpahinga ng patient.”
Agad akong umatras.
“Sorry po.”
Lumapit ako kay Lourdes.
“Ma, pasensya na po. Hindi ko intensyong ma-stress kayo.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Mariel, huwag kang humingi ng tawad dahil sinabi mo ang totoo.”
Napaluha ako.
“Ma…”
Ngumiti siya.
“At salamat sa mansanas.”
Pagkatapos ay tumingin siya kay Adrian.
“Anak, kung gusto mong maging mabuting asawa, matuto kang respetuhin ang nanay ng asawa mo tulad ng pagrespeto mong hinihingi para sa akin.”
Wala siyang naisagot.
Lumabas ako ng silid.
Sinundan ako ni Adrian sa hallway.
“Mariel, wait.”
Huminto ako.
“Ano pa?”
“Hindi mo kailangang ipahiya ako sa harap ng pamilya ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pinahiya kita?”
“Yes! You played a recording!”
Napatawa ako nang mapait.
“Adrian, sinabi mo sa harap ng lahat na nakakahiya akong asawa dahil tatlong mansanas lang ang dinala ko.”
“Because you did it on purpose!”
Tumango ako.
“Yes. I did.”
Napatigil siya.
“Gusto kong makita kung pareho pa rin ang prinsipyo mo kapag nanay mo na ang pinag-uusapan.”
Napayuko siya.
“At nakita ko ang sagot.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi ko:
“Pero hindi ko alam na habang naghihirap ako para sa operation ni Mama, ginamit mo pala ang pera natin para sa negosyo ni Bianca.”
Huminga siya nang malalim.
“Mariel, she's my sister.”
“And Rosa is my mother.”
Doon siya natahimik.
“Hindi ko sinasabing huwag mong tulungan ang kapatid mo. Ang sinasabi ko, huwag mong pagsinungalingan ang asawa mo.”
Napaluha ako.
“At huwag mong iparamdam na mas mababa ang halaga ng pamilya ko.”
Lumapit siya.
“I'm sorry.”
Umiling ako.
“Hindi pa sapat iyon.”
Tumingin siya sa akin.
“What do you want me to do?”
Huminga ako nang malalim.
“First, gusto kong makita ang complete records ng joint savings natin.”
Tumango siya.
“Okay.”
“Second, gusto kong malaman kung kailan ibabalik ni Bianca ang ₱35,000.”
“Okay.”
“Third, hindi na puwedeng basta ka mag-transfer ng pera natin nang hindi natin napag-uusapan.”
Tumango siya.
“And fourth?”
Tumingin ako sa kanya.
“Gusto kong humingi ka ng tawad sa nanay ko. Hindi dahil tatlong mansanas lang ang dinala ng kapatid mo. Kundi dahil hinayaan mong maliitin siya habang ipinagkait mo ang tulong na kaya mo sanang ibigay.”
Napayuko siya.
“Okay.”
Pero hindi ako agad naniwala.
Dahil natutuhan kong ang apology ay madaling sabihin.
Ang pagbabago ang mahirap patunayan.
Kinagabihan, hindi muna ako umuwi sa bahay namin.
Dumiretso ako kay Mama.
Nasa sala siya.
Nanonood ng lumang teleserye.
Nang makita niya ako, agad siyang ngumiti.
“Anak! Kumain ka na?”
Doon ako napaiyak.
Kahit siya ang galing sa operasyon.
Kahit siya ang may maliit na pension.
Kahit siya ang maraming pinagdaanan.
Ako pa rin ang una niyang iniisip.
“Ma…”
Lumapit siya.
“Ano'ng nangyari?”
Niyakap ko siya.
At sa unang pagkakataon, ikinuwento ko ang lahat.
Ang tatlong mansanas.
Ang recording.
Ang ₱35,000.
At ang pagsisinungaling ni Adrian.
Tahimik siyang nakinig.
Pagkatapos ay hinaplos niya ang buhok ko.
“Anak, bakit hindi mo sinabi sa akin na nangutang ka para sa hospital bills ko?”
Napayuko ako.
“Ayokong mag-alala ka.”
Napaluha siya.
“Mariel, hindi mo kailangang akuin lahat nang mag-isa.”
Niyakap ko siya nang mahigpit.
“Ma, sorry.”
“Wala kang dapat ihingi ng tawad.”
Pagkatapos ay ngumiti siya nang malungkot.
“Pero may sasabihin ako sa'yo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Huwag mong hayaang maging sukatan ng halaga mo ang paraan ng pagtrato sa'yo ng ibang tao.”
Napaluha ako.
“Ma…”
“Kung hindi ka kayang respetuhin ng asawa mo, kailangan mong ipakita sa kanya kung ano ang respeto. Hindi sa pamamagitan ng paghihiganti, kundi sa malinaw na hangganan.”
Doon ko naintindihan.
Ang tatlong mansanas ay hindi tungkol sa presyo.
Hindi rin tungkol sa kung sino ang mas mayaman.
Tungkol iyon sa pagiging patas.
Sa pagrespeto.
At sa katotohanang hindi dapat nagbabago ang prinsipyo depende sa kung sino ang nakikinabang.
Makalipas ang tatlong araw, dumating si Adrian sa bahay ni Mama.
May dala siyang grocery bags.
May prutas.
May gamot.
At isang maliit na envelope.
Nang makita siya ni Mama, agad siyang ngumiti.
“Adrian, halika.”
Pero hindi agad umupo si Adrian.
Sa halip, yumuko siya.
“Ma Rosa, I'm sorry.”
Nagulat si Mama.
“Bakit, anak?”
Napaluha si Adrian.
“Hindi ko po kayo tinulungan noong kailangan ninyo. At mas masakit, nagsinungaling po ako kay Mariel tungkol sa pera namin.”
Napatingin si Mama sa akin.
Pagkatapos ay bumalik kay Adrian.
“Anak, hindi ko kailangan ng mamahaling regalo.”
Tumango siya.
“Alam ko po.”
“Pero kailangan kong malaman na hindi ninyo pababayaan ang anak ko.”
Napayuko siya.
“I know.”
Inilapag niya ang envelope sa mesa.
May ₱20,000 sa loob.
“Para po sa nagastos ninyo sa gamot.”
Umiling si Mama.
“Adrian, hindi mo kailangang bayaran ang pagmamahal ko.”
Napaluha siya.
“Hindi po ito bayad. Gusto ko lang itama ang bahagi ng pagkukulang ko.”
Tahimik si Mama.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Kung gusto mong itama ang ginawa mo, alagaan mo ang asawa mo. At matuto kayong mag-usap nang walang kasinungalingan.”
Tumango siya.
“Opo.”
Pero may isa pang kailangang ayusin.
Si Bianca.
Makalipas ang isang linggo, nagkita kami sa isang café.
Kasama si Adrian.
Walang sigawan.
Walang drama.
Inilapag ko sa mesa ang bank statement.
“Bianca, gusto kong malaman kung kailan mo ibabalik ang ₱35,000.”
Napayuko siya.
“Ate Mariel, sorry.”
Tahimik akong nakinig.
“Nagkaroon ng problema sa online shop ko. Akala ko mababawi ko agad.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil natatakot akong hindi ka pumayag.”
Tumango ako.
“Exactly.”
Napaluha siya.
“I'm sorry.”
“Bianca, hindi masama ang humingi ng tulong. Pero mali ang magtago at hayaang magsinungaling ang kapatid mo para sa'yo.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay may inilabas siyang papel.
Repayment plan.
₱5,000 monthly.
Seven months.
Tiningnan ko iyon.
“Can you actually afford this?”
Tumango siya.
“Yes. I started working part-time.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Are you aware of this?”
Tumango siya.
“Yes.”
Huminga ako nang malalim.
“Then let's put it in writing.”
Hindi dahil gusto kong gawing negosyo ang relasyon ng pamilya.
Kundi dahil natutuhan kong kapag pera at tiwala ang pinag-uusapan, kailangan ng malinaw na kasunduan.
Sa mga sumunod na buwan, nagsimula kaming mag-asawa sa counseling.
Hindi madaling ibalik ang tiwala.
May mga araw na galit pa rin ako.
May mga araw na gusto kong umalis.
At may mga araw na naiisip kong baka mas madali nang sumuko.
Pero hindi ko minadali ang desisyon.
Sinabi ko kay Adrian:
“Hindi ko kailangan ng perfect husband. Kailangan ko ng honest partner.”
Tumango siya.
“I know.”
“At hindi sapat na mahal mo ako kapag convenient. Kailangan mong respetuhin pati ang mga taong mahalaga sa akin.”
Napaluha siya.
“I'm trying.”
Tiningnan ko siya.
“Then keep trying.”
Unti-unti naming inayos ang finances.
Nagkaroon kami ng malinaw na budget.
Nagkasundo kung magkano ang puwedeng ibigay bilang tulong sa relatives at kung kailan kailangan munang mag-usap.
At higit sa lahat, natuto kaming huwag gawing kompetisyon ang dalawang pamilya.
Hindi kailangang mas mahalaga ang nanay niya kaysa sa nanay ko.
Hindi rin kailangang mas mahalaga ang nanay ko kaysa sa kanya.
Pareho silang dapat respetuhin.
Makalipas ang apat na buwan, tuluyan nang nakarekober si Lourdes.
Isang Sunday afternoon, inimbitahan niya kami sa bahay niya.
Nandoon si Mama.
Si Bianca.
Si Vanessa.
At ang buong family.
May simpleng handaan.
Walang mamahaling decorations.
Walang grand celebration.
Pero may isang bagay na napansin ko.
Sa gitna ng dining table, may maliit na basket.
May lamang tatlong mansanas.
Napangiti ako.
“Ma Lourdes, bakit tatlo lang?”
Tumawa siya.
“Because I wanted to remind everyone of something.”
Napatingin ang lahat.
Kinuha niya ang isang mansanas.
“Ang unang mansanas ay para sa respeto.”
Kinuha niya ang pangalawa.
“Ang pangalawa ay para sa katapatan.”
Pagkatapos ay kinuha niya ang pangatlo.
“At ang pangatlo ay para sa pagmamahal.”
Napaluha ako.
Tumingin siya kay Adrian.
“Kapag kulang ang isa sa tatlong iyan, kahit gaano pa kamahal ang regalo, hindi magiging sapat.”
Tumango si Adrian.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Mariel, I'm sorry for making you feel that your mother mattered less than mine.”
Napaluha ako.
“Thank you.”
Lumapit si Bianca.
“Ate, sorry rin.”
Tumango ako.
Hindi ko kailangang magpanggap na wala nang nangyari.
Pero nakita kong nagsisimula silang umako ng responsibilidad.
At iyon ang mahalaga.
Pagkatapos ng dinner, naupo kami ni Mama sa veranda.
Tahimik ang paligid.
May malamig na hangin.
Tumingin siya sa akin.
“Anak, masaya ka ba?”
Ngumiti ako.
“Mas okay na, Ma.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Good.”
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Alam mo, hindi ko naman inalala ang tatlong mansanas noon.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
Tumango siya.
“Ang inalala ko, kung gaano ka nasaktan.”
Napaluha ako.
“Ma…”
“Hindi dahil sa regalo. Kundi dahil pakiramdam mo, hindi ka pinapakinggan ng asawa mo.”
Doon ko naintindihan ang pinakamalalim na bahagi ng lahat ng nangyari.
Hindi talaga ang tatlong mansanas ang problema.
Ang problema ay ang pagbalewala sa damdamin ko.
Ang pagsisinungaling.
At ang double standard na matagal ko nang pinapalampas.
Ngayon, kapag may naospital sa pamilya, hindi na namin pinag-uusapan kung gaano kamahal ang dadalhin.
Mas mahalaga kung sino ang makakapaghatid sa doctor.
Sino ang magbabantay sa gabi.
Sino ang magluluto ng pagkain.
At sino ang mananatili kahit walang ibang nakakakita.
Dahil doon nasusukat ang tunay na malasakit.
Hindi sa ribbon.
Hindi sa basket.
Hindi sa presyo.
Kundi sa effort, respeto, at katapatan.
At tuwing nakakakita ako ng tatlong mansanas sa fruit stand, napapangiti ako.
Dahil naaalala ko ang araw na natutunan ng pamilya namin ang isang simpleng aral.
Kung sapat ang isang bagay para sa nanay ng ibang tao, dapat sapat din iyon para sa sarili mong nanay. At kung may respeto kang hinihingi para sa pamilya mo, dapat kaya mo ring ibigay iyon sa pamilya ng asawa mo.
Ako si Mariel.
Isang anak.
Isang asawa.
At isang babaeng natutong hindi kailangang sumigaw para ipaglaban ang respeto.
Minsan, sapat nang ipakita sa mga tao ang sarili nilang salita.
At hayaan silang marinig kung gaano ito kabigat kapag sila na ang nasa kabilang panig.
May you like
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa halaga ng regalo—pero ang tunay na respeto, nakikita sa kung paano mo pinapahalagahan ang damdamin ng taong nagbibigay at tumatanggap nito.
WAKAS.
