BINAYARAN KO ANG BACHELORETTE TRIP NG FIANCÉE KO SA PARIS—PAG-ZOOM KO SA ISANG LITRATO, AGAD KO SIYANG TINAWAGAN

Dalawampung taong gulang kami ni Amalia nang magkakilala sa university.

Hindi iyon iyong tipong love at first sight na madalas ikuwento sa pelikula.

Sa unang pagkikita namin, inagaw niya ang upuan ko sa library.

Pagbalik ko mula sa pagkuha ng kape, nakaupo na siya roon, nakakalat ang mga libro niya sa mesa, at ginagamit pa ang charger ko.

“Excuse me,” sabi ko. “Upuan ko iyan.”

Tumingala siya.

“May pangalan mo ba?”

Itinuro ko ang notebook ko na nasa mesa.

Nakasulat sa harap:

DANIEL REYES.

Tinitigan niya iyon.

Pagkatapos ay tumingin sa akin.

“Okay, Daniel Reyes. Share tayo.”

At ngumiti siya.

Iyon ang simula.

Mabait si Amalia.

Nakakatawa.

Ambisyosa.

At sobrang affectionate.

Kapag pagod ako, siya iyong taong magdadala ng pagkain nang hindi ko hinihingi.

Kapag may exam ako, mag-iiwan siya ng maliit na note sa bag ko.

Kapag may magandang nangyari sa kanya, ako ang una niyang tinatawagan.

Limang taon kaming magkasintahan bago ako nag-propose.

Pinag-ipunan ko iyon.

Hindi dahil gusto kong ipakita kung gaano ako kayaman.

Hindi naman ako sobrang yaman.

Maganda lang ang trabaho ko at maingat ako sa pera.

Pero alam kong pangarap ni Amalia ang isang romantic proposal sa New York.

Kaya dinala ko siya sa The Plaza Hotel.

May bulaklak.

Kandila.

Paborito niyang kanta.

May photographer.

At nang lumuhod ako at buksan ang kahon ng singsing, napahawak siya sa bibig.

“Oh my God, honey! Ang mahal siguro nito!”

Hindi iyon ang eksaktong reaksyong inaasahan ko.

Pero tumawa ako.

“Hindi mo ba muna sasagutin?”

Niyakap niya ako.

“Oo! Siyempre oo!”

At naniwala akong iyon na ang simula ng buhay na matagal naming pinapangarap.

Isang buwan bago ang kasal, nagplano ang pinakamalalapit niyang kaibigan ng bachelorette trip sa Paris.

Hindi mura.

Flights.

Hotel.

Restaurants.

Transportation.

At dahil gusto kong maging espesyal iyon para sa kanya, ako ang nagbayad ng halos lahat.

Nang sabihin ko kay Amalia, hinalikan niya ako.

“Honey, ikaw talaga ang pinakamabuting lalaki sa mundo.”

“Siguraduhin mong babalik ka.”

Tumawa siya.

“Saan naman ako pupunta?”

“Paris.”

“Babalik ako sa lalaking pakakasalan ko.”

Iyon ang pinaniwalaan ko.

Buong-buo ang tiwala ko sa kanya.

Sa unang dalawang araw, parang normal ang lahat.

May selfies sila sa café.

Mga litrato malapit sa Eiffel Tower.

Video habang nagtatawanan sa hotel room.

May litrato pa si Amalia na suot ang sash na may nakasulat na BRIDE.

Nag-comment ako:

“Bring my bride back in one piece.”

Nag-reply siya ng tatlong heart emoji.

Sabado ng gabi, nag-post ulit siya.

Anim na litrato.

Sa una, magkakasama sila sa isang restaurant.

Sa pangalawa, nasa labas sila ng hotel.

Sa pangatlo, may hawak na champagne.

Sa pang-apat, nakangiti si Amalia sa gitna ng mga kaibigan niya.

Iyon ang litrato.

Isasara ko na sana ang app nang may mapansin ako sa background.

May salamin sa likod nila.

At sa reflection, may lalaking nakatayo malapit sa hallway.

Hindi iyon ang nakapagpakaba sa akin.

Hotel iyon.

Normal lang na may ibang tao.

Pero may suot siyang dark blue jacket.

May maliit na puting simbolo sa dibdib.

Parang ibon.

Pamilyar.

Nag-zoom ako.

Mas lumabo.

Nag-screenshot ako at tinaasan ang brightness.

Doon ko nakita ang mukha.

Parang huminto ang tibok ng puso ko.

Kilalang-kilala ko ang lalaking iyon.

Si Marco Salazar.

Dating boyfriend ni Amalia.

Hindi ordinaryong ex.

Si Marco ang lalaking halos pakasalan niya bago niya ako nakilala.

Ang lalaking sinabi niyang nanloko sa kanya.

Ang lalaking dahilan kung bakit, noong unang taon namin, ilang buwan bago niya ako tuluyang pagkatiwalaan.

At ang mas nakakagulat?

Alam kong hindi nakatira sa Paris si Marco.

Nasa Boston siya.

O iyon ang alam ko.

Bakit naroon siya?

At bakit nasa parehong hotel?

Tinawagan ko si Amalia.

Walang sagot.

Muli.

Wala.

Pangatlo sana nang tumunog ang phone ko.

Si Sofia.

Isa sa bridesmaids.

“Hello?”

“Daniel?”

Nanginginig ang boses niya.

“Sofia? Nasaan si Amalia?”

Tahimik.

“Sofia.”

“May kailangan akong sabihin.”

Nanlamig ang kamay ko.

“Nasaan siya?”

“Hindi namin alam.”

“Ano'ng ibig mong sabihin na hindi ninyo alam?”

“Umalis siya.”

“Kasama si Marco?”

Tahimik ulit.

At minsan, mas malakas ang katahimikan kaysa sagot.

“Sofia!”

“Oo.”

Napaupo ako.

“Gaano na katagal?”

“Mga forty minutes.”

“Ano'ng ginagawa ni Marco sa Paris?”

“Daniel…”

“Sabihin mo sa akin.”

“Akala namin alam mo.”

Parang nawalan ako ng hangin.

“Alam ko ang alin?”

“Na invited siya.”

Napapikit ako.

“Invited?”

“Hindi ako ang nag-invite.”

“Sino?”

Tahimik.

Pagkatapos—

“Si Amalia.”

Tumayo ako.

Parang hindi ako mapakali kapag nakaupo.

“Bakit iimbitahan ng fiancée ko ang ex-boyfriend niya sa bachelorette trip na ako ang nagbayad?”

“Hindi ko alam.”

“Huwag mo akong pagsinungalingan.”

“Hindi ako nagsisinungaling.”

“Nasaan sila?”

“Daniel, may isa pang problema.”

Napahawak ako sa mesa.

“Ano pa?”

“Hindi lang si Marco ang nakita namin.”

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

“May matandang lalaki kanina sa lobby. Nakipag-usap kay Amalia.”

“At?”

“Pagkakita niya sa lalaki, namutla siya.”

“Sinong lalaki?”

“Hindi ko alam.”

“Then bakit problema iyon?”

“Dahil pagkatapos niyang kausapin, nagsimulang umiyak si Amalia. Tapos dumating si Marco. Nag-away sila.”

“Anong pinag-awayan?”

“Hindi ko marinig lahat.”

Huminga siya.

“Pero narinig kong sinabi ni Marco, ‘You should have told Daniel before taking his money.’”

Napaupo ulit ako.

Pera.

Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.

Ang proposal.

“Oh my God, honey! Ang mahal siguro nito!”

Ang bachelorette trip.

“You're the best man in the world.”

Ang wedding budget.

Ang condo na gusto niyang bilhin namin pagkatapos ng kasal.

Ang joint account na ilang beses niyang binanggit.

Napatingin ako sa engagement photos namin.

“Daniel?”

“Nandiyan pa ba mga gamit niya?”

“May suitcase pa.”

“Passport?”

“Hindi ko alam.”

“Hanapin mo.”

“Hindi ko puwedeng—”

“Sofia, please.”

Makalipas ang dalawang minuto, bumalik siya.

“Wala.”

“Passport?”

“Wala.”

“Wallet?”

“Wala.”

Nanlamig ako.

Hindi lang siya lumabas.

May dala siyang mahahalagang gamit.

“Saan sila pumunta?”

“Hindi ko alam.”

“May sinabi ba siya?”

“May note.”

“Ano?”

“Nasa kama.”

“Basahin mo.”

Ayaw niya noong una.

Pero ginawa niya.

“Daniel, I'm sorry. I should have told you before Paris. I thought I could fix everything before the wedding. Please don't cancel anything until I explain.”

Napatawa ako.

Walang saya.

“Don't cancel anything?”

Wedding.

Vendors.

Venue.

Deposits.

Libo-libong dolyar.

Iyon ang concern niya?

“Sofia, picturan mo ang note.”

“Okay.”

Pagkatapos kong ibaba ang tawag, may ginawa akong hindi ko akalaing gagawin ko isang buwan bago ang kasal.

Tinawagan ko ang wedding planner.

“Daniel? Everything okay?”

“Walang gagalaw sa anumang remaining payment nang walang approval ko.”

“May problema ba?”

“Hindi ko pa alam.”

Pagkatapos ay tinawagan ko ang bangko.

Hindi ko ginalaw ang pera ni Amalia.

Hindi ko rin siya pinutulan sa anumang sariling account niya.

Pero inalis ko ang access sa credit card na supplementary sa pangalan ko.

At nilagyan ko ng hold ang mga wedding-related charges na hindi pa final.

Hindi paghihiganti iyon.

Proteksiyon iyon.

Dahil hindi ko alam kung ano ang nangyayari.

At ayokong malaman kinabukasan na habang hinahanap ko ang fiancée ko, ginagamit pala ang card ko para pondohan ang pagtatago niya kasama ang ex niya.

Halos dalawang oras ang lumipas.

Walang tawag.

Walang message.

Hanggang 2:17 ng madaling-araw sa New York.

Tumunog ang phone ko.

Amalia.

Sinagot ko agad.

“Nasaan ka?”

Umiiyak siya.

“Daniel—”

“Nasaan ka?”

“Sa hospital.”

Tumayo ako.

“Ano?”

“Okay ako.”

“Anong nangyari?”

“Hindi ako ang pasyente.”

Napahawak ako sa noo.

“Si Marco?”

“Hindi.”

“Then sino?”

Tahimik.

“Amalia.”

“Remember when I told you my father died when I was twelve?”

Napakunot ang noo ko.

“Oo.”

“Hindi iyon totoo.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Ano?”

“Buhay siya.”

Napapikit ako.

Sa limang taon namin, alam kong namatay ang ama niya sa car accident.

Iyon ang kuwento.

Bakit niya ako pagsisinungalingan tungkol doon?

“Bakit?”

“Mahaba.”

“May oras ako.”

“Hindi sa phone.”

“Kasama mo ba si Marco?”

“Oo.”

Natawa ako nang mapait.

“Of course.”

“Hindi kami—”

“Huwag.”

“Daniel, please.”

“Bakit mo siya inimbitahan?”

Tahimik.

“Dahil kailangan ko siya.”

Iyon ang maling sagot.

“Okay.”

“Hindi sa ganoong paraan!”

“Hindi ko alam kung ano pang paraan ang dapat kong isipin.”

“Umuwi ako bukas.”

“Hindi.”

“Ano?”

“Huwag kang umuwi para lang ipagpatuloy ang kasal na parang walang nangyari.”

“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Kapag bumalik ka, sabihin mo lahat.”

“Gagawin ko.”

“Lahat, Amalia.”

“Oo.”

“At kapag may isa ka pang kasinungalingan…”

Hindi ko tinapos.

Hindi ko kailangan.

Pagkatapos ng dalawang araw, bumalik siya sa New York.

Hindi ko siya sinalubong sa airport.

Dumiretso siya sa apartment namin.

Naroon si Sofia.

At ikinagulat ko—

naroon din si Marco.

Pagkakita ko sa kanya, kumuyom ang kamao ko.

Tumayo siya.

“Daniel.”

“Bakit nandito ka?”

“Dahil kapag si Amalia lang ang nagsabi, baka isipin mong nagsisinungaling siya ulit.”

“Good point.”

Napayuko si Amalia.

Namamaga ang mata niya.

Umupo kami.

At doon niya sinabi ang kuwento.

Hindi patay ang ama niyang si Roberto.

Iniwan nito ang pamilya nila noong labindalawang taong gulang si Amalia matapos malulong sa pagsusugal at mabaon sa utang.

May mga taong pumupunta raw sa bahay nila noon.

Naniningil.

Naninigaw.

May pagkakataong nagtago silang mag-ina sa bahay ng tiyahin niya.

Kalaunan, sinabi ng nanay niya sa mga tao na patay na si Roberto.

Mas madaling sabihin iyon kaysa ipaliwanag ang kahihiyan.

Lumaki si Amalia na dala ang parehong kuwento.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Dahil nahihiya ako.”

“Limang taon?”

Umiyak siya.

“Alam ko.”

“Marco knew?”

Tumango si Marco.

“High school pa lang kami, alam ko na.”

Mas masakit iyon kaysa gusto kong aminin.

May bahagi ng buhay ng babaeng pakakasalan ko na mas kilala ng ex niya kaysa sa akin.

“Bakit nasa Paris ang tatay mo?”

Doon tumingin si Amalia kay Marco.

“Three months ago, kinontak niya ako.”

Nanlamig ako.

“Three months?”

“Oo.”

“Bago ako mag-book ng Paris?”

“Oo.”

“Bago mo tinanggap ang bayad ko?”

Napayuko siya.

“Oo.”

Doon ako tumayo.

“Daniel—”

“Hindi. Ituloy mo.”

Nakatanggap pala siya ng message mula sa ama niya.

May sakit ito.

Nakatira sa France.

Gusto siyang makita.

Ayaw ni Amalia.

Pero patuloy ang messages.

Humingi siya ng tulong kay Marco dahil kilala nito ang buong kasaysayan.

At dahil abogado na ngayon si Marco.

Doon ako napatingin sa kanya.

“Abogado ka?”

“Family and financial disputes.”

Unti-unting nabuo ang mas pangit na larawan.

Hindi lang gustong makita ni Roberto ang anak niya.

Humihingi siya ng pera.

Malaking pera.

At nagbabanta siyang pupunta sa kasal at sasabihin sa lahat ang tungkol sa nakaraan nila kung hindi siya tutulungan.

“Magkano?”

Hindi sumagot si Amalia.

“Magkano?”

“Fifty thousand dollars.”

Napatawa ako.

“Wow.”

“Hindi ko siya binayaran.”

“Pero bakit si Marco?”

“Because I needed to know kung may legal way para pigilan siya.”

“May mga abogado sa New York.”

“Alam ko.”

“May internet.”

“Alam ko.”

“May fiancé ka.”

Doon siya tuluyang umiyak.

“Alam ko.”

Iyon ang punto.

Hindi si Marco ang pinakamalaking problema.

Ako ang taong pakakasalan niya.

Pero ako ang huling taong pinili niyang pagkatiwalaan.

“Bakit Paris?”

Dahil nalaman niyang malapit sa Paris nakatira ang ama niya.

At nang magplano ang mga kaibigan niya ng bachelorette trip, naisip niyang iyon na ang pagkakataong harapin ito nang hindi ko nalalaman.

“Gamit ang trip na ako ang nagbayad.”

“Daniel…”

“Sabihin mo.”

“Oo.”

“Pinabayaran mo sa akin ang biyahe para lihim mong makipagkita sa ama mo at ex-boyfriend mo.”

“Kapag sinabi mo nang ganoon—”

“Paano ko pa dapat sabihin?”

Tahimik siya.

Si Marco ang sumagot.

“Sinabi ko rin sa kanya na mali.”

Tiningnan ko siya.

“Huwag kang umastang kakampi ko.”

“Hindi ako kakampi mo.”

Diretso ang tingin niya.

“Pero hindi rin ako kalaban mo.”

Tumayo siya.

“Walang nangyari sa amin.”

“Paano ko malalaman?”

Kinuha niya ang phone niya.

Inilapag sa mesa.

“Messages. Emails. Flight records. Lahat. Tingnan mo.”

Hindi ko hinawakan.

Ayokong maging lalaking kailangang halughugin ang phone ng ibang lalaki para malaman kung tapat ang fiancée ko.

“Aalis na ako,” sabi ni Marco.

Bago siya lumabas, huminto siya.

“May isang bagay kang dapat malaman.”

“Ano?”

“Hindi ako ang nag-request pumunta sa Paris.”

Tumingin siya kay Amalia.

“Siya.”

Pagkaalis niya, kami na lang ni Amalia.

“Did you ever love him?”

“Oo.”

Masakit, pero pinahalagahan kong hindi siya nagsinungaling.

“Ngayon?”

“Hindi.”

“Bakit siya ang tinawagan mo?”

“Dahil kilala niya iyong Amalia bago kita nakilala.”

Iyon ang sagot na tuluyang nagpabago sa akin.

“Exactly.”

Napatingin siya.

“Limang taon na tayo. Ikakasal tayo. Pero kapag natatakot ka, bumabalik ka sa taong nakakakilala sa dating ikaw imbes na pagkatiwalaan ang taong pinili mong makasama sa future.”

“Daniel…”

“Kaya hindi muna tayo ikakasal.”

Parang natigil ang mundo niya.

“Ano?”

“Hindi ko sinabing tapos na tayo.”

“Pero—”

“Hindi rin kita pakakasalan next month.”

Umiyak siya.

“Please.”

“Hindi kita pinarurusahan.”

“Ganito ang pakiramdam.”

“Mas masakit iyong ikasal tayo habang hindi ko alam kung kilala ba talaga kita.”

Kinansela namin ang wedding date.

Hindi ang relasyon.

Ang date.

Nawala ang ilang deposits.

Masakit.

Pero mas mura iyon kaysa pumasok sa kasal na puno ng lihim.

Nag-counseling kami.

At doon ko nalaman na hindi lang pala tungkol sa ama niya ang pagtatago ni Amalia.

Lumaki siyang naniniwalang kapag nalaman ng tao ang magulong bahagi ng buhay niya, iiwan siya.

Kaya ipinapakita niya ang magandang bahagi.

Ambitious.

Masayahin.

Affectionate.

Perfect girlfriend.

Pero ang kahihiyan?

Tinatago.

Ang takot?

Tinatago.

Ang utang ng pamilya?

Tinatago.

Ang ama?

“Patay.”

At kapag hindi niya kayang hawakan ang problema, bumabalik siya sa taong nakakakilala sa lihim.

Kay Marco.

Hindi dahil mahal pa niya.

Kundi dahil hindi niya kailangang umamin mula simula.

Hindi iyon pagtataksil sa katawan.

Pero pagtataksil pa rin iyon sa tiwala.

At sinabi ko iyon sa kanya.

Tinanggap niya.

Hindi niya ako minadali.

Hindi niya ginamit ang limang taon namin para pilitin akong magpakasal.

Nagtrabaho siya para mabuo ulit ang tiwala.

At makalipas ang walong buwan, may dumating na envelope sa apartment ko.

Galing sa kanya.

Nasa loob ang engagement ring.

Nanlamig ako.

Akala ko tapos na.

Pero may note.

Hindi niya ibinabalik para makipaghiwalay.

Sinulat niya:

“Ibinabalik ko ito dahil noong una mo itong ibinigay, sinabi kong oo habang may bahagi pa rin ng buhay kong hindi ko kayang ipakita sa iyo. Kung dumating ang araw na gusto mo pa rin akong pakasalan matapos mong makilala ang buong ako, gusto kong ikaw ulit ang magsuot nito sa daliri ko. Kung hindi, maiintindihan ko.”

Hindi ako agad tumawag.

Tatlong araw kong itinago ang singsing.

Pagkatapos ay niyaya ko siyang magkape.

Walang Plaza Hotel.

Walang photographer.

Walang bulaklak.

Umupo kami sa café kung saan kami unang nag-date.

Inilagay ko ang ring box sa mesa.

Napaluha siya.

“Daniel…”

“May tanong ako.”

Huminga siya.

“Ano?”

“May sikreto ka pa ba?”

Napatawa siya habang umiiyak.

“May isa.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano?”

“Sinira ko iyong paborito mong mug two weeks ago at bumili ako ng kapareho bago mo mapansin.”

Napatingin ako sa kanya.

“Amalia.”

“Sorry.”

Hindi ko napigilang tumawa.

At doon ko muling binuksan ang kahon.

“Hindi kita kailangan na maging perfect.”

Tumigil ang ngiti niya.

“Kailangan kitang maging totoo.”

Tumango siya.

“Alam ko na.”

“Sigurado?”

“Oo.”

Kinuha ko ang singsing.

“Then ask me.”

Nagulat siya.

“Ano?”

“Noong una, ako ang nagtanong.”

Iniabot ko sa kanya ang singsing.

“Ngayon ikaw.”

Humagulgol siya.

Pero kinuha niya iyon.

“Daniel Reyes…”

Napatawa ako.

“Will you still marry me?”

Tiningnan ko siya.

Ang babaeng minahal ko sa university.

Ang babaeng nagsinungaling sa akin tungkol sa ama niya.

Ang babaeng nagtago ng problema.

Ang babaeng gumawa ng napakasamang desisyon sa Paris.

At ang babaeng gumugol ng walong buwan hindi sa pagdadahilan kundi sa pagharap sa mga bagay na matagal niyang tinatakasan.

“Oo.”

Makalipas ang anim na buwan, ikinasal kami.

Mas maliit ang kasal.

Mas simple.

Walang engrandeng hotel.

Walang napakaraming bisita.

Naroon si Sofia.

Naroon ang nanay ni Amalia.

At oo—

naroon din si Marco.

Pero hindi bilang ex-boyfriend na lihim na inimbitahan.

Naroon siya kasama ang sarili niyang girlfriend.

Nang lumapit siya sa akin sa reception, iniabot niya ang kamay niya.

“Congratulations.”

Kinamayan ko siya.

“Salamat.”

“Still hate me?”

“Medyo.”

Tumawa siya.

“Fair.”

Hindi dumalo si Roberto.

Iyon ang desisyon ni Amalia.

Hindi dahil nahihiya na siya sa pagkakaroon ng ama na tulad nito.

Kundi dahil natutunan niyang ang pagiging biological family ay hindi automatic invitation sa buhay niya.

Tinulungan siya ni Marco na ayusin ang legal na bahagi ng harassment at paniningil.

At sa unang pagkakataon, si Amalia mismo ang humarap sa ama niya.

Hindi ako.

Hindi si Marco.

Siya.

Pagkatapos ng kasal, may isang litrato kaming paborito.

Hindi iyong kiss.

Hindi iyong first dance.

Isang candid shot iyon.

Nakaupo kami sa gilid ng dance floor.

Nakatawa ako.

May sinasabi si Amalia sa tenga ko.

Sa background, may mga tao.

Mga waiter.

Mga kaibigan.

Mga anino.

Noong ibinigay sa amin ng photographer, natawa si Amalia.

“Mag-zoom ka.”

“Bakit?”

“Baka may makita ka na naman.”

Tiningnan ko siya.

“Hindi nakakatawa.”

“Medyo nakakatawa na ngayon.”

Inamin kong tumawa rin ako.

Pero minsan, kapag nakikita ko ang litratong iyon, naaalala ko pa rin ang unang larawan mula Paris.

Isang ordinaryong litrato.

Mga babaeng nakangiti.

Champagne.

Magandang hotel.

At sa likod, isang reflection na halos hindi ko napansin.

Akala ko noon ang pinakamalaking takot ko ay mahuli kong may ibang lalaking kasama ang fiancée ko.

Hindi pala.

Mas nakakatakot malaman na ang taong mahal mo ay may buong silid sa buhay niya na hindi ka pa niya pinapapasok.

Dahil ang pagtataksil ay hindi palaging halik.

Hindi palaging kama.

Hindi palaging affair.

Minsan, ang pinakamasakit ay malaman na kapag dumating ang pinakamalaking problema sa buhay ng taong pakakasalan mo, hindi ikaw ang una niyang naisip na tawagan.

Pero natutunan ko rin na ang tiwalang nasira ay hindi palaging kailangang itapon.

Minsan maaari itong buuin ulit.

Hindi sa pangako.

Hindi sa singsing.

At lalong hindi sa mamahaling biyahe.

Kundi sa paulit-ulit na pagpili sa katotohanan kahit nakakahiya, magulo, at masakit.

Kaya nang tanungin ako ni Amalia minsan kung ano ang pinakamahal na bagay na binayaran ko para sa kasal namin, akala niya sasabihin kong engagement ring.

Umiling ako.

“Paris.”

Namula siya.

“Daniel…”

Tumawa ako.

“Hindi dahil mahal ang hotel.”

“Then bakit?”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Dahil doon ko nalaman na mas mura palang mawalan ng pera kaysa magpakasal sa isang taong hindi mo pa talaga kilala.”

“Aray.”

“Pero may magandang parte.”

“Ano?”