BUONG FLIGHT AKONG NILAIT NG ISANG PAYAT NA BABAE DAHIL SA TIMBANG KO — LUMIPAT AKO NG UPUAN, PERO ANG INIWAN KO SA PUWESTO KO AY NAGPAPASIGAW SA KANYA SA HARAP NG LAHAT.
BUONG FLIGHT AKONG NILAIT NG ISANG PAYAT NA BABAE DAHIL SA TIMBANG KO — LUMIPAT AKO NG UPUAN, PERO ANG INIWAN KO SA PUWESTO KO AY NAGPAPASIGAW SA KANYA SA HARAP NG LAHAT.
61 anyos na ako at matagal nang may type 2 diabetes.
May labis din akong timbang, kaya tuwing sasakay ako ng eroplano, palagi akong pumipili ng aisle seat para hindi makaabala sa ibang pasahero.
Pero sa flight na iyon, may katabi akong babaeng nasa 40s.
Payat siya, mamahalin ang relo at napakatapang ng pabango.
Pagkaupo pa lang niya, tiningnan na niya ako mula ulo hanggang paa.
Mga dalawampung minuto matapos lumipad ang eroplano, kumuha ako ng maliit na snack bar para mapanatiling stable ang blood sugar ko.
Bigla siyang napabuntong-hininga.
—Kakain ka pa talaga niyan?
—Kailangan ko ito —mahina kong sagot.
Umirap siya.
—Siyempre! Hindi mo ba naisip na bawasan ang pagkain mo? Sobrang laki mo na nga, pati upuan ko sinasakop mo!
Napatingin ako sa kanya.
—Excuse me? Nasa sarili kong upuan ako. Hindi ko sinasakop ang sa iyo.
Tumawa siya.
—Tumingin ka nga sa salamin! Umaabot na rito ang napakalaki mong hita!
Tiningnan ko ang mga binti ko.
Nasa loob naman ng sarili kong upuan ang mga iyon.
Pinagdikit ko pa ang mga tuhod ko para wala na siyang masabi.
Pero hindi pa rin siya tumigil.
Nang kailangan niyang pumunta sa restroom, tumayo ako para padaanin siya.
Sa halip na magpasalamat, ininsulto niya ulit ako.
—Bakit ang bagal mong tumayo? Dapat alam ng mga taong katulad mo ang laki nila at iniisip ang ibang pasahero!
Namula ako sa sobrang kahihiyan.
Pagbalik niya, pinara niya ang isang flight attendant.
—Miss, tingnan mo naman! Sinasakop niya pati armrest! Hindi ba dapat dalawang ticket ang binibili ng mga taong ganyan kalaki?
Sinuri ng flight attendant ang aming mga upuan.
—Ma'am, nasa sarili naman po siyang espasyo. Hindi niya sinasakop ang upuan ninyo.
Pero lalo pang nag-eskandalo ang babae.
Itinuturo niya ang mga binti ko habang sinasabing naiipit daw siya.
Sa huli, inalok ako ng flight attendant na lumipat sa isang bakanteng upuan sa likuran.
Hindi iyon kasingkomportable ng aisle seat na binayaran ko.
Pero ayoko nang makinig sa pang-iinsulto niya sa susunod na limang oras.
—Sige, lilipat na lang ako.
Agad siyang ngumiti na parang nanalo.
Bumalik siya sa pagtingin sa cellphone niya.
Pero bago ako umalis, may naisip akong gawin.
BINUKSAN KO ANG HAND-CARRY BAG KO, MAY INILABAS AKO AT INILAGAY IYON SA UPUANG INIWAN KO.
Pagkatapos, tahimik akong lumipat.
Makalipas lang ang halos isang minuto…
“ANO 'YAN?!”
Napakalakas ng sigaw niya.
Napalingon ang lahat ng pasahero.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang flight, napangiti ako.
Ang iniwan ko sa upuan ay isang maliit na framed photograph.
Larawan iyon ng isang batang babae na nakahiga sa hospital bed, nakangiti habang may hawak na teddy bear.
Sa ilalim ng larawan, may nakasulat:
“IN MEMORY OF SOPHIA — AGE 8.”
At may maliit na papel sa likod nito.
“Ang batang ito ang dahilan kung bakit hindi ko na hinuhusgahan ang katawan ng ibang tao.”
Nanginginig na hinawakan ng babae ang frame.
—Bakit mo iniwan ito rito?!
Lumapit ang flight attendant.
—Ma'am, may problema po ba?
Itinaas ng babae ang larawan.
—Sino ang batang ito?!
Mula sa likurang upuan, mahinahon akong sumagot.
—Apo ko.
Bigla siyang natahimik.
Lumapit ang flight attendant sa akin.
—Ma'am, gusto ninyo pong kunin ang larawan?
Tumango ako.
Pero bago niya ito maibalik, nagsalita ang babae.
—Sandali… bakit may pangalan siyang Sophia?
Napatingin ako sa kanya.
—Dahil iyon ang pangalan niya.
Namumutla ang babae.
—At bakit… bakit walong taong gulang lang?
Huminga ako nang malalim.
—Dahil namatay siya noong walong taong gulang siya.
Tahimik ang mga pasaherong malapit sa amin.
—May sakit siyang congenital heart condition. Maraming taon siyang pabalik-balik sa ospital.
Napaluha ako habang nagpapatuloy.
—Noong huling buwan niya, namaga ang kanyang katawan dahil sa mga komplikasyon. May mga batang tumawa sa kanya at tinawag siyang mataba.
Napatakip sa bibig ang babae.
—Hindi nila alam kung gaano siya nahihirapan —dagdag ko.
Akala ko doon na matatapos ang usapan.
Pero biglang tumayo ang babae.
—Ano ang apelyido ng batang iyon?
Nagtaka ako.
—Bakit?
—Please. Sabihin mo lang.
—Miller.
Biglang nanginig ang kanyang mga kamay.
—Sophia Miller?
Tumango ako.
At sa sumunod niyang sinabi, ako naman ang hindi nakapagsalita.
—Ako si Rachel Thompson. Naging nurse ako sa pediatric cardiac ward ng St. Mary's Hospital labindalawang taon na ang nakalipas.
Napahawak ako sa armrest.
—St. Mary's?
Tumango siya habang umiiyak.
—Naalala ko ang batang iyan.
Dahan-dahang umupo si Rachel.
—Si Sophia ang batang laging may dalang dilaw na teddy bear, hindi ba?
Nanginginig akong tumango.
—Oo.
—At mahilig siyang magdrawing ng mga paru-paro?
Hindi ko na napigilan ang luha ko.
—Oo. Siya iyon.
Tinakpan ni Rachel ang kanyang mukha.
—Diyos ko…
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
—Ako ang nurse na nag-alaga sa kanya noong huling linggo niya.
Parang bumalik sa akin ang lahat.
Ang amoy ng ospital.
Ang malamig na hallway.
At ang maliit na kamay ni Sophia na mahigpit na nakahawak sa akin.
—Naalala kita —mahina kong sabi.
Napatingin siya.
—Ikaw ang nurse na nagdala ng birthday cake sa kuwarto niya.
Tumango siya.
—Oo.
Bigla siyang napahagulgol.
—Hindi ko alam na ikaw ang lola niya. Ang laki ng ipinagbago mo…
Napangiti ako nang malungkot.
—Maraming nagbago sa loob ng labindalawang taon.
Hinawakan niya ang larawan.
—May isang bagay akong hindi kailanman nakalimutan tungkol kay Sophia.
Tahimik akong naghintay.
—Noong huling gabi niya, sinabi niyang gusto niyang maging nurse paglaki niya. Para raw maalagaan niya ang mga batang natatakot sa ospital.
Tumulo ang luha ko.
—Alam ko.
—At sinabi rin niya na sana raw walang batang tatawanan dahil sa hitsura niya.
Hindi na ako nakapagsalita.
Makalipas ang ilang sandali, tumayo si Rachel at lumapit sa akin.
—Ma'am, humihingi ako ng tawad.
Hindi ako sumagot.
—Walang dahilan para sa mga sinabi ko kanina. Hindi ko alam ang pinagdadaanan mo, at hindi ko rin kailangang malaman para tratuhin ka nang may respeto.
Tumingin ako sa kanya.
—Tama ka.
Napayuko siya.
—Matagal na akong nagtatrabaho sa healthcare. Pero ngayon, ako mismo ang gumawa ng bagay na dapat sana ay tinutulungan kong labanan.
Tahimik kaming dalawa.
Pagkatapos ay sinabi ko:
—Rachel, hindi ko iniwan ang larawan para saktan ka. Iniwan ko iyon dahil gusto kong maalala mong may kuwento ang bawat taong hinuhusgahan mo.
Napaluha siya.
—Hindi ko iyon makakalimutan.
Bumalik si Rachel sa kanyang upuan.
Ngunit makalipas ang ilang minuto, muling lumapit ang flight attendant.
—Ma'am, may gusto po sanang itanong ang kapitan. Kumportable po ba kayo sa bago ninyong upuan?
Ngumiti ako.
—Ayos lang naman.
—May available po kaming mas komportableng aisle seat sa unahan. Kung gusto ninyo, maaari po namin kayong ilipat doon.
Nagpasalamat ako.
Habang inaayos ko ang gamit ko, lumapit si Rachel.
—Ma'am, maaari ko bang ibalik ang larawan ni Sophia?
Inabot niya ito sa akin nang maingat.
—Salamat —sabi ko.
Pagkatapos ay may inilabas siya sa kanyang bag.
Isang maliit na notebook.
—Hindi ko alam kung matatandaan mo ito.
Binuksan niya ang isang pahina.
May nakadikit na lumang drawing ng paru-paro.
Sa ilalim nito ay may sulat-kamay ng bata:
“Thank you for making me smile. Love, Sophia.”
Napatakip ako sa bibig.
—Itinago mo iyon?
Tumango siya.
—Sa lahat ng batang inalagaan ko, isa siya sa mga hindi ko nakalimutan.
Paglapag ng eroplano, sabay kaming lumabas.
Hindi kami naging magkaibigan agad.
Hindi rin nabura ng kanyang paghingi ng tawad ang sakit ng mga sinabi niya.
Pero bago kami naghiwalay, may isang bagay akong sinabi.
—Rachel, sana sa susunod na may makita kang taong naiiba ang katawan, maalala mo si Sophia bago ka magsalita.
Tumango siya.
—I promise.
Pagkalipas ng dalawang linggo, nakatanggap ako ng sulat mula kay Rachel.
Sinabi niyang bumalik siya sa ospital kung saan siya kasalukuyang nagtatrabaho at nagmungkahi ng isang seminar tungkol sa paggalang sa mga pasyente at pag-iwas sa panghuhusga batay sa hitsura.
May kasama ring maliit na larawan.
Isang drawing ng paru-paro.
Sa likod nito ay nakasulat:
“For Sophia. The little girl who reminded me why I became a nurse.”
Napangiti ako habang umiiyak.
Ngayon, kapag naaalala ko ang flight na iyon, hindi ang mga pang-iinsulto ni Rachel ang pinakamalinaw sa isip ko.
Kundi ang sandaling nakita kong hawak niya ang larawan ng apo ko.
Hindi ko inaasahang magkakilala pala sila.
At lalong hindi ko inaasahang ang isang babaeng nanghusga sa akin dahil sa timbang ko ay minsang naging bahagi ng pinakamahirap na panahon ng aming pamilya.
Pero may natutunan akong mahalagang bagay.
Hindi natin alam kung anong sakit, pagkawala, o pakikibaka ang dinadala ng taong nakaupo sa tabi natin.
Hindi natin alam kung bakit sila tumaba.
Kung bakit sila pumayat.
Kung bakit sila mabagal kumilos.
O kung bakit kailangan nilang kumain sa oras na hindi natin naiintindihan.
At hindi natin kailangang malaman ang lahat ng iyon upang maging mabait.
DAHIL ANG RESPETO AY HINDI DAPAT NAKADEpENDE SA HITSURA, TIMBANG, O KUWENTO NG ISANG TAO.
Minsan, sapat nang alalahaning tao rin siya.
May damdamin.
May pinagdadaanan.
At may dignidad na hindi dapat yurakan.
At kung may isang bagay akong hinding-hindi malilimutan mula sa flight na iyon, ito iyon:
ANG LARAWANG INIWAN KO SA ISANG UPUAN AY HINDI LAMANG NAGPAALALA SA ISANG BABAE NG KANYANG PAGKAKAMALI.
May you like
IBINALIK DIN NITO SA AKIN ANG ISANG MALIIT NA BAHAGI NG APO KONG MATAGAL KO NANG PINANGUNGULILAHAN.
WAKAS.
