GABI-GABI, TUMATAKAS ANG ASAWA KO PARA SUKLAYAN ANG “BAALIW” NA BABAE SA HARDIN—HANGGANG SA NATUKLASAN KO KUNG SINO TALAGA SIYA
GABI-GABI, TUMATAKAS ANG ASAWA KO PARA SUKLAYAN ANG “BAALIW” NA BABAE SA HARDIN—HANGGANG SA NATUKLASAN KO KUNG SINO TALAGA SIYA
Ako si Clara, 24 taong gulang.
Sa lahat ng babaeng pinangarap ang tahimik at marangyang buhay, inakala kong nakuha ko na ang lahat nang pakasalan ko si Mateo, isang 35-anyos na negosyante na nagmamay-ari ng ilang malalaking kumpanya.
Nakatira kami sa isang malawak na mansyon sa Tagaytay, malayo sa ingay ng siyudad. May mga katulong, malawak na hardin, pribadong pool, at halos lahat ng gusto ko ay agad niyang ibinibigay.
Pero bago kami ikasal, may isang bagay siyang mahigpit na ipinagbawal.
"Huwag na huwag kang pupunta sa lumang bodega sa dulo ng hardin."
Nagtaka ako.
"Bakit?"
Saglit siyang natahimik bago sumagot.
"May babae roon. Si Elena. Kamag-anak ko siya. May problema siya sa pag-iisip kaya doon siya nakatira. Ayokong matakot ka sa kanya."
Mula noon, madalas ko nang nakikita si Elena mula sa malayo.
Magulo ang buhok niya. Luma ang suot niyang damit. Madalas siyang nakaupo sa tabi ng lumang bodega at nakatitig lamang sa kawalan.
Hindi siya kailanman lumalapit sa bahay.
Sa totoo lang, naaawa ako sa kanya.
Pero habang lumilipas ang mga linggo, may isang bagay akong napansin.
Tuwing eksaktong alas-dose ng hatinggabi, bumabangon si Mateo mula sa aming kama.
Akala niya ay hindi ko napapansin.
Tahimik niyang kinukuha ang isang maliit na flashlight, nagsusuot ng jacket, at lumalabas ng kwarto.
Sa unang mga gabi, hinayaan ko lang siya.
Hanggang isang gabi, hindi ko na napigilan ang sarili ko.
Dahan-dahan akong bumangon at sinundan siya.
Hindi ako lumabas agad.
Sa halip, tumingin muna ako sa bintana ng aming kwarto.
At doon ko nakita ang isang eksenang hindi ko kailanman malilimutan.
Nasa ilalim ng puno si Mateo.
Nasa harap niya si Elena, nakaupo sa ibabaw ng isang malaking pulang drum.
Pero hindi niya ito tinatakot.
Hindi rin niya ito pinapagalitan.
Sa halip, hawak niya ang isang suklay at maingat na inaayos ang gusot nitong buhok.
Napakalambing ng kilos niya.
Minsan ay hinahawakan niya ang balikat ni Elena.
Minsan naman ay may ibinubulong siya na hindi ko marinig.
Paulit-ulit niya itong ginagawa gabi-gabi.
At ang mas nakakagulat, hindi naman lumalaban si Elena.
Tahimik lamang siyang nakaupo habang sinusuklay ng asawa ko ang kanyang buhok.
Kinabukasan, tinanong ko si Mateo.
"Close ba talaga kayo ni Elena?"
Napatingin siya sa akin nang ilang segundo.
"Naawa lang ako sa kanya."
"Pero bakit gabi-gabi?"
Bigla siyang ngumiti.
"Mas kalmado siya kapag gabi."
Hindi na ako nagtanong.
Pero hindi nawala ang hinala ko.
Sino ba talaga si Elena?
At bakit tila may koneksyon silang dalawa na ayaw sabihin sa akin ni Mateo?
Makalipas ang ilang araw, napansin kong may mga lumang litrato si Mateo sa kanyang study.
Habang naghahanap ako ng isang dokumento, may nakita akong litrato na nakatago sa likod ng isang libro.
Isang batang Mateo.
At kasama niya ang isang babae.
Hindi ko kilala ang babae.
Pero nang tingnan ko nang mabuti ang mukha nito, nanlamig ako.
May kakaibang pagkakahawig siya kay Elena.
Sa likod ng litrato ay may nakasulat na petsa.
Labinlimang taon na ang nakalipas.
At isang pangalan.
"Elena."
Doon nagsimula akong maghukay ng katotohanan.
Palihim kong kinausap ang matandang hardinero na matagal nang nagtatrabaho sa mansyon.
Noong una, ayaw niyang magsalita.
Pero nang marinig niya ang pangalan ni Elena, napabuntong-hininga siya.
"Ma'am Clara... hindi po siya kamag-anak ni Sir Mateo."
"Kung ganoon, sino siya?"
Tahimik siyang tumingin sa paligid bago nagsalita.
"Siya ang unang asawa ni Sir."
Parang biglang nawala ang tunog sa paligid ko.
"Unang asawa?"
Tumango siya.
"Labinlimang taon na ang nakaraan, ikinasal sila. Pero may nangyari sa pamilya nila. Sinisi ng lahat si Elena sa isang aksidente. Simula noon, unti-unti siyang nawalan ng alaala at nagkaroon ng matinding trauma."
Hindi ako makapaniwala.
"Kung unang asawa niya siya, bakit niya sinabing kamag-anak?"
Hindi nakasagot ang hardinero.
Pero may isang bagay na mas nagpagulo sa akin.
Kung mahal ni Mateo si Elena, bakit niya ako pinakasalan?
Nang gabing iyon, hindi ako natulog.
Nang mag-alas-dose, nakita kong muli si Mateo na lumabas.
Sa pagkakataong iyon, sinundan ko siya nang mas malapit.
Nagtago ako sa likod ng malaking puno malapit sa bodega.
Narinig ko ang boses niya.
"Elena, ako ito."
Tahimik ang babae.
Dahan-dahang inilabas ni Mateo ang isang lumang litrato.
"Ito ang bahay natin."
Napatingin si Elena sa larawan.
Maya-maya, nanginginig ang kanyang mga labi.
"Ma... Mateo?"
Nanigas ako.
Ito ang unang pagkakataon na narinig kong magsalita siya nang malinaw.
Lumapit si Mateo at hinawakan ang kanyang kamay.
"Oo. Ako."
Biglang umiyak si Elena.
At saka niya sinabi ang isang bagay na tuluyang nagpabago sa lahat.
"Akala ko... pinatay mo ako."
Napaatras ako.
Pinatay?
Ano ang ibig sabihin noon?
Pero bago pa ako makagalaw, narinig ko ang buong kuwento.
Labinlimang taon na ang nakaraan, ikinasal sina Mateo at Elena nang tutol ang pamilya ni Mateo.
Nang mamatay ang ama ni Mateo, may naiwan itong malaking mana para sa kanilang mag-asawa.
Ngunit ayaw ng pamilya ni Mateo na mapunta kay Elena ang pera.
Kaya isang gabi, may pagtatangkang ipahamak si Elena.
Nagkaroon ng aksidente sa sasakyan.
Nakaligtas siya, ngunit nagtamo ng matinding pinsala at trauma.
At pagkatapos noon, may nagpakalat ng balitang patay na siya.
Samantala, pinaniwala si Mateo na siya ang may pananagutan sa nangyari.
Sa loob ng maraming taon, hinanap niya si Elena.
Hanggang sa natagpuan niya ito sa isang institusyon sa probinsya—takot sa mga tao, halos walang maalala, at hindi na kayang mamuhay nang mag-isa.
Dinala niya ito sa kanilang lumang property.
Ngunit bakit hindi niya ito ipinakilala sa akin?
Dahil may isa pang sikreto.
Hindi pa legal na natatapos ang unang kasal nila.
At nang malaman iyon ng pamilya ni Mateo, pinagbantaan siyang mawawala ang kanyang kumpanya kapag hindi niya tuluyang tinalikuran si Elena.
Kaya pinakasalan niya ako bilang bahagi ng isang planong ginawa niya para mailigtas ang kanilang mga ari-arian at magkaroon ng sapat na kapangyarihang labanan ang sariling pamilya.
Ngunit hindi niya kailanman minahal ang pera kaysa kay Elena.
At ang pulang drum?
Doon ko nalaman ang pinakamasakit na bahagi.
Hindi iyon basta lumang lalagyan.
Ito ang drum na ginagamit noon sa kanilang maliit na hardin noong mag-asawa pa sila. Dito raw palaging inuupo ni Elena ang sarili habang sinusuklay ni Mateo ang kanyang buhok tuwing gabi.
Kahit nawala ang halos lahat ng alaala ni Elena, nanatili sa kanyang katawan ang isang pamilyar na routine.
At bawat gabi, sinusubukan ni Mateo na ibalik sa kanya ang mga alaala sa pamamagitan ng parehong simpleng ritwal.
Ang pagsusuklay.
Ang lumang drum.
Ang parehong oras.
Hindi pala niya ako niloloko.
Pero may mas malaking problema.
Ako ang legal na pangalawang asawa niya habang hindi pa napapawalang-bisa ang una.
Kinabukasan, hinarap ko si Mateo.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako nagwala.
"Ilang taon mo akong pinagkaitan ng katotohanan?"
Yumuko siya.
"Sorry, Clara."
"Minahal mo ba ako?"
Mahaba ang katahimikan.
"Pinahalagahan kita. Pero hindi kita minahal sa paraang dapat minamahal ang isang asawa."
Masakit marinig.
Pero mas masakit sana kung patuloy akong mabubuhay sa kasinungalingan.
Makalipas ang ilang buwan, inayos namin ang lahat sa legal na paraan.
Tinulungan ko si Mateo na maayos ang annulment at legal na mga dokumento ng aming kasal. Hindi ako nakipaglaban para sa kanyang pera. Hindi ko rin hinangad na sirain ang buhay niya.
Ang gusto ko lang ay makaalis nang may dignidad.
Samantala, unti-unting bumalik ang ilang alaala ni Elena.
Hindi lahat.
Hindi agad.
Pero sapat upang makilala niya muli ang lalaking minsang minahal niya.
At bago ako umalis sa mansyon, nakita ko sila sa hardin.
Nasa ibabaw pa rin ng pulang drum si Elena.
Tahimik na sinusuklay ni Mateo ang kanyang buhok.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako nakaramdam ng selos.
Ngumiti lamang ako.
Dahil sa wakas, naunawaan ko rin ang tunay na dahilan kung bakit gabi-gabi siyang tumatakas.
Hindi siya naghahanap ng ibang babae.
Hinahanap niya ang unang taong nawala sa kanya.
At sa kabila ng lahat ng sakit na iniwan ng lihim na iyon, ako naman ang unang taong piniling lumayo kaysa manatili sa isang kasal na itinayo sa kalahating katotohanan.
Minsan, ang pinakakakila-kilabot na sikreto ay hindi ang pagtataksil.
May you like
Ito ay ang matuklasang ang buhay na akala mong iyo ay may bahagi palang matagal nang ipinangako sa ibang tao.
WAKAS.
