GUSTO NG FIANCÉ KO NG BACHELOR PARTY PARA LANG MAKAPAG-CHEAT BAGO ANG WEDDING. NANG MAKITA KO ANG PROOF, HINDI AKO UMUWI PARA UMIYAK. I MADE TWO CALLS. AT PAGDATING NAMIN SA CLUB, NAGSISIMULA NA ANG MGA BINAGO KO SA CELEBRATION NIYA.
GUSTO NG FIANCÉ KO NG BACHELOR PARTY PARA LANG MAKAPAG-CHEAT BAGO ANG WEDDING. NANG MAKITA KO ANG PROOF, HINDI AKO UMUWI PARA UMIYAK. I MADE TWO CALLS. AT PAGDATING NAMIN SA CLUB, NAGSISIMULA NA ANG MGA BINAGO KO SA CELEBRATION NIYA.
Sheldon and I met in college.
Halos pareho kami sa maraming bagay.
Pero may one big difference.
I loved quiet nights.
He loved going out.
For seven years, never naman akong nagduda sa kanya.
So when we planned separate pre-wedding parties, okay lang sa akin.
Siya, club with friends.
Ako, pottery class with my sister and a few friends.
Nagtatawanan pa kami sa crooked bowl ko when biglang tumingin ang sister ko sa phone niya.
Then hinawakan niya ang wrist ko.
“What's wrong?”
Nasa party ni Sheldon ang husband niya.
May pinadalang photo.
One question:
“Does your sis know about this?”
Lumapit ako sa screen.
And froze.
Sheldon was kissing another woman.
Nasa buhok ng girl ang fingers niya.
Before ko pa ma-process, may dumating na video.
May drink si Sheldon.
One arm around the same woman.
Then sinabi niya:
“Marriage is a leash, man. How am I supposed to give all this up for my boring wife?”
Nagtawanan ang friends niya.
Then hinalikan niya ulit ang girl.
After that, sabay silang umalis sa frame habang nagche-cheer ang mga kasama niya.
And I was supposed to marry him.
Mahinang sabi ng sister ko:
“Honey, let's go home.”
Gusto kong umiyak.
Pero mas ayokong umupo lang sa bahay habang siya masayang ginagawa akong tanga.
Tiningnan ko ang sister ko.
“Are you with me?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Of course.”
Habang kinukuha niya ang car, gumawa ako ng two important calls.
Yung second person, nag-hesitate pa.
“Are you sure you want us to do that?”
Sagot ko:
“Absolutely.”
By the time na dumating kami sa club…
underway na ang changes.
One minute later, bumukas nang malakas ang doors.
Lumabas si Sheldon.
Stumbling.
Sumisigaw ng pangalan ko.
Nasa likod niya ang friends niya.
Pero not one of them stepped forward to help.
Then sumigaw siya:
“WHAT DID YOU DO?!”
Tiningnan ko lang siya.
And smiled.
“Exactly what you wanted, Sheldon. I set you free.”
Namula ang mukha niya.
“YOU HAD NO RIGHT!”
“Really? Because you seemed very concerned about being tied down.”
Humakbang siya palapit, pero hinarang siya ng security guard.
“Sir, please calm down.”
Doon ko nakita ang engagement ring sa daliri ko.
Seven years.
Seven years of birthdays, anniversaries, holidays, at plans.
Seven years akong naniwalang ako ang babaeng gusto niyang makasama habang buhay.
Pero sa isang video, tinawag niya akong boring wife.
At ngayon, siya pa ang galit.
“Tell me what you did!” sigaw niya.
Tumingin ako sa entrance ng club.
“First, I called the event coordinator.”
Nanlaki ang mata niya.
Dahil ang bachelor party niya ay hindi basta ordinaryong night out.
Kami ang nag-book ng private lounge.
Kami ang nagbayad ng deposit.
At ako ang primary contact sa event contract.
Originally, surprise gift ko sa kanya ang upgraded package.
Premium drinks.
Private VIP area.
Personalized decorations.
At isang malaking digital screen na may slideshow ng memories namin.
Hindi niya alam na ako ang nag-arrange ng lahat.
“Since the reservation was under my name,” sabi ko, “I asked the coordinator to cancel the remaining upgrades and stop charging my card.”
Napatingin siya sa loob.
“The drinks?”
“Anything already served will be settled according to the contract. But the open tab is closed.”
“The VIP lounge?”
“Your group can pay for whatever you want to keep using.”
Namula siya.
“That's humiliating!”
Napatawa ako nang mahina.
“More humiliating than kissing another woman while calling your fiancée boring?”
Hindi siya nakasagot.
Pero hindi pa iyon ang second call.
“Who else did you call?” tanong niya.
Tiningnan ko siya.
“Our wedding planner.”
Parang biglang huminto ang mundo niya.
“What?”
“I told her to stop the remaining wedding arrangements and notify the vendors that the wedding is cancelled.”
Napaatras siya.
“She can't do that!”
“She can stop future arrangements after confirming the contract details with me. And tomorrow, we'll settle whatever fees are legally owed.”
Nanlaki ang mata niya.
“Tomorrow? Our wedding is next Saturday!”
“Not anymore.”
Tahimik ang mga kaibigan niya.
Isa sa kanila, si Brandon, ang lumapit.
“Sheldon, man, maybe you should just apologize.”
Biglang lumingon si Sheldon.
“Stay out of this!”
Napatingin ako kay Brandon.
“Interesting. You were laughing in the video.”
Napayuko siya.
Hindi ko kailangang sigawan ang kahit sino.
Nasa phone ko na ang proof.
At sa loob ng ilang minuto, nalaman kong hindi pala ako ang huling taong nakakaalam ng kalokohan ni Sheldon.
Ako lang ang huling taong hindi nila sinabihan.
Biglang lumabas mula sa club ang babaeng kasama niya sa video.
Naka-black dress.
Hawak ang handbag niya.
“What is going on?” tanong niya.
Tiningnan niya ako.
“Who are you?”
Bago makasagot si Sheldon, sinabi ko:
“I'm the woman he's supposed to marry next Saturday.”
Nanigas ang mukha niya.
“Marry?”
Napatingin siya kay Sheldon.
“You told me you broke up months ago.”
Tahimik si Sheldon.
“Oh my God.”
Napahawak siya sa bibig.
“Your friends said you were single!”
Napatingin ako sa mga lalaking nasa likod niya.
Walang nagsalita.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang si Sheldon ang nagsinungaling.
May mga kaibigan siyang tumulong panatilihin ang kasinungalingan.
Lumapit sa akin ang babae.
“I'm so sorry. I honestly didn't know.”
Tiningnan ko siya.
“What's your name?”
“Vanessa.”
“Vanessa, this isn't your fault if you didn't know.”
Napaluha siya.
“I swear, he told me—”
“I believe you.”
At sa sandaling iyon, hindi na siya ang kalaban ko.
Pareho lang kaming niloko ng iisang lalaki.
Si Sheldon naman, biglang lumambot ang boses.
“Baby, please. Can we talk privately?”
Napatingin ako sa kanya.
“Now you want privacy?”
“Elena, I was drunk.”
Elena ang pangalan ko.
At sa pitong taon, iyon ang unang pagkakataong narinig kong ginamit niya ang alak bilang excuse sa isang bagay na malinaw niyang pinili.
“You were sober enough to call me boring.”
“It's just guys talking!”
“You were sober enough to kiss her.”
“Baby—”
“And you were sober enough to tell her you're single.”
Hindi siya nakasagot.
Hinubad ko ang engagement ring.
Hindi ko itinapon.
Hindi ko rin ibinigay sa kanya.
Inilagay ko ito sa maliit na pouch sa handbag ko.
“We'll discuss the ring and shared expenses through proper channels.”
Biglang namutla siya.
“You're serious?”
“Completely.”
Umiling siya.
“Seven years, Elena. You're throwing away seven years over one mistake?”
Tinitigan ko siya.
“No, Sheldon.”
Huminga ako nang malalim.
“I'm walking away because you threw away seven years while everyone watched.”
Tahimik siya.
At sa unang pagkakataon, wala na siyang magandang sagot.
Umuwi kami ng sister ko nang gabing iyon.
Pagdating sa bahay, saka ako umiyak.
Hindi dahil gusto ko siyang balikan.
Kundi dahil kailangan kong magluksa sa future na akala ko mangyayari.
Sa wedding dress na nakasabit sa closet.
Sa invitations na naipadala na.
Sa honeymoon na pinag-ipunan namin.
At sa lalaking minahal ko nang pitong taon na biglang naging estranghero sa loob ng isang gabi.
Umupo ang sister ko sa tabi ko.
“Are you okay?”
Umiling ako.
“No.”
Niyakap niya ako.
“But I will be.”
Kinabukasan, nagsimula ang pinakamahirap na bahagi.
Tumawag kami sa vendors.
Sinuri ang contracts.
Kinontak ang guests.
At inayos ang refunds at cancellation fees.
Hindi lahat ng pera nabawi.
May mga deposit na non-refundable.
May mga taong nagtatanong.
May mga kamag-anak na nagsasabing baka puwede pang ayusin.
Pero sa bawat pagkakataong gusto kong magduda sa desisyon ko, naaalala ko ang video.
Marriage is a leash.
My boring wife.
At ang tawanan ng mga kaibigan niya.
Hindi ako babalik sa lalaking kailangang mawalan muna ng kasal bago maalalang may halaga ako.
Tatlong araw pagkatapos ng party, dumating si Sheldon sa apartment ko.
May dalang flowers.
At isang handwritten letter.
“Elena, please. I love you.”
Tiningnan ko siya mula sa doorway.
“Do you love me, or do you hate the consequences?”
Napayuko siya.
“I made a terrible mistake.”
“Yes.”
“I'll change.”
“Maybe you will.”
Napatingin siya.
“Then give me another chance.”
Umiling ako.
“Change because you want to become a better person. Not because you want your wedding back.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay iniabot niya ang letter.
Tinanggap ko iyon.
Pero hindi ko siya pinapasok.
At nang magsara ang pinto, hindi ko na naramdaman ang dating takot na baka mawala siya.
Dahil wala na siya.
Ang natitira na lang ay ang sarili kong buhay.
Makalipas ang dalawang buwan, bumalik ako sa pottery studio kung saan nagsimula ang lahat.
Nandoon pa rin ang crooked bowl ko.
Hindi pantay.
Medyo tabingi.
Pero nang kunin ko ito mula sa shelf, napangiti ako.
“Still ugly,” biro ng sister ko.
Napatawa ako.
“Maybe.”
Tiningnan ko ang bowl.
“But it's mine.”
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, masaya akong may isang bagay na hindi kailangang maging perfect para maging mahalaga.
Nagpatuloy ako sa pottery classes.
Nag-travel kasama ang friends.
At unti-unting natutong maging komportable sa sarili kong company.
Hindi ako nagmadaling makipag-date.
Hindi ko kailangang patunayan na may ibang lalaking pipili sa akin.
Kailangan ko munang piliin ang sarili ko.
Isang taon pagkatapos ng cancelled wedding, nagkaroon kami ng maliit na dinner ng sister ko.
Tinanong niya ako:
“Do you regret what you did that night?”
Napaisip ako.
“Which part?”
“Cancelling everything. Going to the club. Confronting him.”
Umiling ako.
“No.”
“Not even a little?”
Ngumiti ako.
“I regret trusting someone who didn't deserve it. But I don't regret finding out before the wedding.”
Napatingin siya sa akin.
“And the two calls?”
Napatawa ako.
“Best two calls I've ever made.”
Dahil ang unang tawag, pinatigil ang party na pinondohan ko.
At ang pangalawa, pinatigil ang kasal na muntik nang magkulong sa akin sa isang buhay na puno ng kasinungalingan.
Ako si Elena.
Isang babaeng muntik nang magpakasal sa lalaking tinawag siyang boring habang humahalik sa ibang babae.
Akala niya, pagkatapos ng bachelor party, babalik siya sa akin na parang walang nangyari.
Akala niya, maglalakad pa rin ako sa aisle.
Ngumingiti.
Naka-white dress.
At walang kaalam-alam sa ginawa niya.
Pero mali siya.
Dahil noong gabing nakita ko ang video, hindi ko piniling umupo sa bahay at hintaying magbago ang isang taong hindi naman nagsisisi hangga't hindi nahuhuli.
Pinili kong tapusin ang kasinungalingan bago pa ito maging kasal.
Dahil mas mabuting kanselahin ang isang wedding na pinaghandaan mo nang matagal kaysa pumasok sa marriage na habang buhay mong pagsisisihan.
At kung may isang bagay akong natutuhan, ito iyon:
Hindi mo kailangang maging exciting sa paningin ng taong hindi marunong makuntento.
Hindi mo kailangang makipagkompetensya sa mga babaeng hindi mo naman alam na kasama pala sa relasyon ninyo.
At hindi mo kailangang patunayan ang halaga mo sa lalaking ginawang biro ang pagmamahal mo.
Minsan, ang pinakamagandang celebration ay hindi ang kasal na natuloy.
May you like
Kundi ang buhay na nailigtas mo dahil nagkaroon ka ng tapang na huwag ituloy iyon.
WAKAS.
