HINDI SINIPOT NG GROOM ANG KANYANG BRIDE SA ARAW NG KASAL KAYA INAKALA NG LAHAT AY "RUNAWAY GROOM" ITO PERO TUMIGIL ANG MUNDO NG MGA BISITA NANG IPALABAS SA LED SCREEN ANG ISANG LIVE VIDEO MULA SA OSPITAL

Alas-kwatro na ng hapon. Dapat alas-dos pa lamang nagsisimula ang Garden Wedding ni Jasmine Torres, dalawampu't anim na taong gulang, ngunit hanggang ngayon ay walang Dave Mendoza, dalawampu't walong taong gulang, na dumadating.

Ang magandang hardin sa Tagaytay—isang pribadong estate na puno ng white roses, crystal chandeliers na nakasabit sa mga puno, at isang malaking fountain sa gitna—ay unti-unti nang nababalot ng tensyon. Ang mahigit dalawandaang bisita ay hindi na mapakali. Rinig na rinig na ang mga bulungan na parang mga bubuyog sa paligid.

"Wala na 'yan. Runaway Groom ang drama nito," bulong ng isang ninang na nakasuot ng royal blue na gown.

"Kawawa naman si Jasmine. Ginastusan lahat tapos iiwan lang sa ere?" sagot ng isa pa habang tumitibok ang kanyang abanikong papel.

"Alam niyo ba kung magkano raw ang nagastos dito? Dalawang milyong piso! Tapos ganito lang?" dagdag ng isa pang bisita.

Sa loob ng holding room, basag na ang makeup ni Jasmine kakaiyak. Tinatawagan niya si Dave nang paulit-ulit, pero "cannot be reached" ang cellphone nito. Tinawagan niya rin ang mga kaibigan ni Dave, ang mga kapatid nito, maging ang magulang nito—pero walang makapag-explain kung nasaan siya.

"Ma'am Jas," kabadong sabi ng wedding coordinator na si Ate Michelle. "Kailangan na po nating mag-desisyon. Aalis na po ang ibang guests. I-cancel na po ba natin?"

Parang gumuho ang mundo ni Jasmine. Ang lalaking pinagkatiwalaan niya ng sampung taon. Ang lalaking nangako sa kanya kagabi lang—sa rehearsal dinner, sa harap ng lahat ng mahal nila sa buhay—na siya ang pinakamagandang mangyayari sa buhay nito. Bakit siya nito nagawang iwan?

"Sige…" humahagulgol na sagot ni Jasmine. "Sabihin niyo sa lahat… wala nang kasal. Umuwi na sila."

Lalabas sana si Ate Michelle para i-announce ang masakit na balita, nang biglang magkagulo sa labas.

Bzzt! Bzzt!

Ang malaking LED Screen sa stage—isang sixteen-feet by nine-feet na screen na inarkila para sa wedding video presentation—ay biglang nag-static. Umugong ang malakas na feedback ng sound system.

Tumahimik ang mga nagbubulong-bulungan. Ang lahat ay napatingin sa screen.

Biglang lumiwanag ang screen. Hindi ito wedding video. Ito ay isang Live Video Call.

Ang background ay puti at amoy gamot. Tunog ng heart monitor ang naririnig.

Beep… Beep… Beep…

At doon, tumambad ang mukha ni Dave.

Napasinghap ang lahat. Si Jasmine ay napatakbo palabas ng holding room—kahit naka-malaking wedding gown siya, tumakbo siya—at napaluhod sa damuhan nang makita ang screen.

Si Dave ay nakahiga sa kama ng ospital. Ang tuxedo niya—ang custom-made charcoal gray tuxedo na inorder nila sa Kamuning—ay punit-punit at sunog. Puno ng uling at dugo ang mukha niya. May benda ang ulo at maga ang kaliwang mata. Maraming tubo ang nakakabit sa katawan niya—oxygen mask, IV drip, at heart monitor.

"D-Dave?!" sigaw ni Jasmine. "Anong nangyari sa'yo?!"

Sa video, pilit iminulat ni Dave ang isa niyang mata. Hirap na hirap siyang huminga, pero nang makita niya si Jasmine, ngumiti siya—isang ngiting puno ng sakit pero puno rin ng pagmamahal.

"Hi… M-Mahal…" paos at mahinang boses niya. "Happy… Happy Wedding Day."

"Dave! Nasaan ka?! Bakit ka ganyan?!" iyak ni Jasmine.

Ang buong hardin na kanina ay puno ng mapanghusgang bulungan ay binalot ng nakabibinging katahimikan. Ang bawat bisita ay parang estatwang nakatingin sa malaking screen.

Isang doktor—isang lalaking may edad na mga animnapu, nakasuot ng puting lab gown, may nameplate na "Dr. Ramon Santos, MD"—ang pumasok sa frame at kinausap ang lahat.

"Ako po ang attending physician ni Mr. Dave Mendoza. Iginiit niya na makausap ang kanyang bride bago siya ipasok sa emergency surgery."

Doon isinalaysay ng doktor ang nangyari.

Habang papunta si Dave sa kasal—sakay ng kanyang kotse, mag-isa, alas-onse y medya ng umaga—nasaksihan niya ang isang malagim na aksidente sa SLEX. Isang school bus na may nakasakay na dalawampung batang estudyante mula sa isang daycare center ay bumangga sa isang fuel tanker truck. Sumiklab ang apoy. Nagsimulang magliyab ang dalawang sasakyan.

Hindi nag-atubili si Dave. Gamit ang kanyang suot na tuxedo, pumasok siya sa nagbabagang sasakyan at isa-isang inilabas ang limang batang nakulong sa loob. Tatlong babae, dalawang lalaki. Ang edad ay tatlo hanggang siyam na taong gulang.

Nailigtas niya ang lahat ng bata, ngunit sa huling pagkakataon na pumasok siya para sa driver ng school bus—isang lalaking may edad na, nahirapang makalabas dahil sa nasabit na seatbelt—sumabog ang tanker.

BOOM.

Tumalsik si Dave. Nagtamo siya ng third-degree burns sa kaliwang braso at dibdib, fractured ribs, concussion, at internal bleeding.

Sa kabila ng kanyang kalagayan, ang tanging hinahanap niya pagdating sa ospital ay ang kanyang cellphone upang magpaliwanag kay Jasmine. Pero nasunog na ito. Kaya hinilingi niya sa doktor na gamitin ang video call system ng ospital para makausap ang kanyang bride.

"Mahal…" muling nagsalita si Dave sa screen, habang ang mga nurse ay nagsisimula nang itulak ang kanyang kama papunta sa operating room. "Ayaw kong isipin mo… na iniwan kita. Pinakasalan na kita sa puso ko… bago pa ako pumunta rito."

"Dave, lumaban ka! Please, lumaban ka!" sigaw ni Jasmine habang nakadikit ang mga kamay niya sa malamig na LED screen.

Huminto sandali ang kama. Tumingin si Dave sa camera. "Mahal… naalala mo ba 'yung pangako ko sa'yo nung nag-propose ako?"

Tumango si Jasmine habang umiiyak. "Sabi mo… sabi mo na kahit ano'ng mangyari, kahit gaano kahirap ang buhay, hindi mo ako pababayaan. Mamahalin mo ako hanggang sa huling hininga mo."

Ngumiti si Dave. "Oo. At kahit ngayon… kahit ganito ang nangyari… mahal na mahal kita. At kung… kung hindi ako makabawi… gusto kong malaman mo na ikaw ang pinakamagandang bagay na nangyari sa buhay ko."

"Huwag kang magsalita nang ganyan! Lalaban ka! Kakasal pa tayo! Hindi pa tayo tapos!" sigaw ni Jasmine.

Pero unti-unting kumupas ang mukha ni Dave sa screen. Itinulak na ng mga nurse ang kama papunta sa operating room. Ang video call ay nag-disconnect.

Static.

Tahimik.

At sa sandaling iyon, ang lahat ng bisita—kahit 'yung mga kanina ay nagbubulong-bulong na "runaway groom"—ay umiyak.

Tumayo ang isang matandang lalaki mula sa audience. Si Mang Rudy, ang driver ng school bus. May benda rin siya sa ulo, pero bumaba siya mula sa kanyang wheelchair at lumapit sa harapan.

"Miss Jasmine," sabi niya habang umiiyak. "Ako 'yung driver na sinubukan niyang iligtas. Kung hindi dahil sa kanya, patay na ako. Patay na rin 'yung limang bata. Siya ang dahilan kung bakit nabuhay pa kami."

Lumapit din ang lima pang pamilya. Mga magulang ng mga batang nailigtas. Lahat ay umiiyak at nagpapasalamat.

"Anak ko, si Mika, apat na taong gulang. Dahil sa lalaking 'yan, nabuhay pa siya," sabi ng isang ina habang yakap ang batang babae.

"Si Dave po ang tunay na bayani. Hindi siya runaway groom. Siya po ang lalaking tumakbo papunta sa apoy para lang maligtas ang mga taong hindi niya kilala," dagdag ng isa pang ama.

Napaluhod si Jasmine sa damuhan. Hindi niya alam kung iiyak siya o ipagpapasalamat ang Diyos na nabuhay pa si Dave.

Anim na oras ang lumipas.

Alas-diyes na ng gabi nang makatanggap si Jasmine ng tawag mula sa ospital.

"Miss Torres, stable na po si Mr. Mendoza. Successful po ang surgery. Pero kailangan niyang mag-recover nang matagal. Mahigit isang buwan bago siya makalabas sa ospital."

Tumakbo si Jasmine papunta sa ospital. Kasama niya ang kanyang mga magulang, ang mga kaibigan ni Dave, at ilang bisita na hindi umuwi.

Nang makarating siya sa ICU, nakita niya si Dave. Nakatulog. Puno ng tubo. Pero humihinga.

Buhay.

Lumapit si Jasmine sa kanya. Hinawakan niya ang kamay nito. "Dave… nandito na ako. Hindi kita iiwan. Kahit gaano pa katagal, hihintayin kita."

At sa loob ng anim na linggo, araw-araw, gabi-gabi, nandon si Jasmine. Nag-alaga. Nagbasa ng mga libro. Kumanta. Nag-pray.

Hanggang sa isang umaga, gumising si Dave.

"Mahal…" mahina niyang sabi.

Napaluha si Jasmine. "Dave! Gising ka na!"

Ngumiti si Dave. "Sabi ko sa'yo… hindi kita iiwan. Kahit ano pang mangyari."

At tatlong buwan pagkatapos ng aksidente, ginanap ang kasal nila.

Hindi na sa Tagaytay. Hindi na sa malaking garden. Kundi sa isang simpleng simbahan. Dalawampung bisita lang. Wala nang malaking LED screen. Wala nang crystal chandeliers.

Pero andoon ang limang batang nailigtas ni Dave. Andoon si Mang Rudy. Andoon ang mga pamilyang pinagpapasalamatan siya.

At nang maglakad si Jasmine sa aisle, nakita niya si Dave—nakatayo, kahit may cane pa rin siya dahil sa injury—nakasuot ng simpleng barong, ngumingiti, umiiyak.

"You came back to me," sabi ni Jasmine.

"I promised you," sagot ni Dave. "Hanggang sa huling hininga ko."

At sa araw na iyon, napatunayan nila na ang tunay na pag-ibig ay hindi nasusukat sa kung gaano kaganda ang kasal.

Kundi sa kung gaano mo kayang ipaglaban ang taong mahal mo.

Kahit sa apoy.