IBINIGAY KO SA ASAWA KO ANG ISA KONG KIDNEY—PAGKALIPAS NG TATLONG BUWAN, KABIT AT ANNULMENT PAPERS ANG IPINALIT NIYA.

Ako si Elena Marquez, tatlumpu't tatlong taong gulang.

Pitong taon kaming kasal ni Adrian Velasco.

At kung may nagtanong sa akin noon kung hanggang saan ko kayang magsakripisyo para sa asawa ko, simple lang sana ang sagot ko.

Hanggang kaya ko.

Hindi ko alam na isang araw, literal na bahagi ng katawan ko ang ibibigay ko sa kanya.

Dalawang taon bago iyon, nagsimulang magkasakit si Adrian.

Noong una, akala namin pagod lang.

Laging namamaga ang paa niya.

Madaling hingalin.

Walang gana kumain.

Hanggang isang umaga, nahimatay siya sa opisina.

Doon namin nalaman.

Malubha na ang problema sa kidneys niya.

Nagsimula ang gamutan.

Dumating ang dialysis.

At kasabay noon, unti-unting nagbago ang buhay namin.

May mga gabing nakaupo lang ako sa tabi ng kama niya habang nagsusuka siya.

May mga umagang kailangan kong tulungan siyang maligo dahil wala siyang lakas tumayo.

May mga araw na galit siya sa buong mundo.

At ako ang pinakamalapit na taong pwedeng pagsaluhan ng galit niya.

Hindi ko siya iniwan.

“Asawa kita,” lagi kong sinasabi.

Kapag humihingi siya ng tawad pagkatapos niya akong sigawan, hinahawakan ko ang kamay niya.

“May sakit ka. Naiintindihan ko.”

Hindi ko alam na minsan, sobrang dali kong gamitin ang pagmamahal bilang dahilan para patawarin ang mga bagay na hindi naman dapat pinapalampas.

Nang sabihin ng doktor na kailangan na niyang makapasok sa transplant evaluation, nagpa-test ang pamilya niya.

Hindi naging angkop ang ilan.

May hindi pumasa sa medical screening.

May hindi tugma.

Nagpa-test din ako.

Hindi dahil pinilit ako.

Sarili kong desisyon iyon.

At matapos ang masusing pagsusuri, sinabi sa amin na maaari akong maging living donor kung papasa ako sa lahat ng susunod na hakbang.

Umiyak si Adrian nang malaman niya.

“Elena, hindi.”

“Bakit?”

“Hindi kita hahayaang gawin yan.”

“Kung pwede naman?”

“Paano kung may mangyari sa'yo?”

Ngumiti ako.

“Eh paano kung may mangyari sa'yo dahil hindi ko ginawa?”

Niyakap niya ako.

At sa gabing iyon, habang umiiyak siya sa dibdib ko, paulit-ulit niyang sinabi:

“Habang buhay kitang aalagaan.”

Pinaniwalaan ko.

Hindi naman basta-basta ginawa ang transplant.

May sariling medical team ang nag-assess sa akin.

Ipinaliwanag ang risks.

Tinanong ako nang hiwalay kung may pumipilit sa akin.

Ilang beses akong binigyan ng pagkakataong umatras.

Hindi ako umatras.

Ginawa ko iyon dahil mahal ko ang asawa ko.

Naging matagumpay ang operasyon.

Mabagal ang paggaling ko.

Mas mabilis kay Adrian.

Habang bumabalik ang kulay ng mukha niya, ako naman ang hirap bumangon.

Habang lumalakas ang katawan niya, ako naman ang madaling mapagod.

Minsan, habang nakahiga kami sa bahay, hinawakan niya ang kamay ko.

“May parte mo na sa akin.”

Napangiti ako.

“Corny.”

“I'm serious.”

Hinalikan niya ang noo ko.

“Hindi ko makakalimutan ito.”

Tama siya.

Hindi niya nakalimutan.

Pinili lang niyang hindi pahalagahan.

Tatlong buwan pagkatapos ng transplant, nasa kusina ako.

May kirot pa rin paminsan-minsan sa tagiliran ko.

Nagpapakulo ako ng tubig nang pumasok si Adrian.

Maayos na maayos ang bihis.

Bagong gupit.

Mabango.

Malusog.

Napangiti ako.

“Ang pogi naman. Saan punta?”

Hindi siya ngumiti.

May brown envelope siyang hawak.

Inilapag niya iyon sa mesa.

“Ano yan?”

“Basahin mo.”

Binuksan ko.

Hindi ko agad naintindihan.

Mga papeles tungkol sa paghihiwalay namin at sa pagsisimula ng legal na proseso.

Napatingin ako sa kanya.

“Ano ito?”

“Alam mo kung ano yan.”

“Adrian…”

“Matagal ko nang gustong sabihin.”

Parang nawalan ng tunog ang paligid.

“Sabihin ang ano?”

“Hindi na kita mahal.”

Napahawak ako sa mesa.

“Three months.”

“Ano?”

“Tatlong buwan pa lang mula nung operasyon.”

“Elena, huwag.”

“Anong huwag?”

“Please don't use the kidney against me.”

Hindi ako makapaniwala.

“Use it against you?”

Tumayo ako nang tuwid kahit sumakit ang tagiliran ko.

“Hindi ko hinihinging ibalik mo!”

“Then huwag mong isumbat.”

“Tinatanong kita kung bakit pagkatapos kong samahan ka sa lahat, ngayon mo sasabihing matagal mo na akong hindi mahal.”

Tahimik siya.

At doon ko naintindihan.

“May iba.”

Hindi siya sumagot.

“Adrian.”

Huminga siya.

“May iba.”

Parang may humiwa sa dibdib ko.

“Sino?”

Bago pa siya sumagot, may narinig kaming sasakyan sa labas.

Makalipas ang ilang minuto, tumunog ang doorbell.

Hindi gumalaw si Adrian.

Ako ang tumingin sa kanya.

“Sino yan?”

“Elena…”

“Siya?”

Tahimik.

Binuksan niya ang pinto.

Pumasok si Bianca Reyes.

Personal assistant niya sa kumpanya.

Dalawampu't siyam na taong gulang.

Ilang beses ko na siyang nakasabay kumain.

Nakapagpadala pa ako sa kanya ng regalo noong birthday niya.

Minsan, noong nasa ospital si Adrian, siya pa ang naghatid ng mga dokumento at nagsabi sa akin:

“Ma'am Elena, huwag po kayong mag-alala sa office. Ako na po bahala kay Sir.”

Ngayon ko lang naintindihan kung gaano karaming ibig sabihin ang “ako na bahala.”

Lumapit siya kay Adrian.

Hindi niya ako matingnan.

“Hi.”

Napatawa ako.

“Hi?”

“Elena, huwag mo siyang idamay,” sabi ni Adrian.

Doon ako napalingon sa asawa ko.

“Huwag ko siyang idamay?”

“Ako ang may kasalanan.”

“Good. At least may isang bagay tayong pinagkakasunduan.”

Hinawakan ni Bianca ang braso niya.

At nakita ko ang singsing.

Hindi engagement ring.

Pero mamahalin.

Pamilyar.

Ako ang bumili noon.

Regalo ko kay Adrian sa fifth anniversary namin.

Hindi pala kanya ang suot niya.

Bracelet iyon sa kamay ni Bianca.

Napapikit ako.

“Kailan?”

Walang sumagot.

“Kailan nagsimula?”

Sabi ni Bianca:

“Almost a year.”

Napatitig ako kay Adrian.

Isang taon.

Ibig sabihin habang nagda-dialysis siya.

Habang ako ang nag-aalaga.

Habang naghahanap kami ng donor.

Habang nagpa-test ako.

Kasama na niya ang babaeng ito.

“Alam mo?”

tanong ko kay Bianca.

“Ang alin?”

“Na donor ako.”

Yumuko siya.

“Oo.”

Napaupo ako.

Hindi dahil mahina ako.

Kundi dahil biglang parang hindi kasya sa utak ko ang lahat.

Tiningnan ko si Adrian.

“Habang pinapapirma ako ng transplant team sa consent…”

“Elena—”

“Habang tinatanong nila ako kung sigurado ako…”

“Please.”

“Habang sinasabi mong habang buhay mo akong aalagaan…”

Tumulo ang luha ko.

“May kabit ka na?”

Wala siyang sagot.

Iyon na ang sagot.

Pagkatapos ay ginawa niya ang mas masahol.

“Hindi naman mababago nun na iniligtas mo ako.”

Napatingin ako sa kanya.

“Exactly.”

“I'm grateful.”

“Grateful?”

“Elena, hindi porke binigyan mo ako ng kidney obligado akong manatiling kasal sa'yo.”

Masakit.

Pero may bahagi roon na totoo.

Hindi ako bumili ng asawa gamit ang kidney.

Ang donation ko ay hindi kontrata na kailangan niya akong mahalin habang buhay.

Pero hindi iyon ang tunay na kasalanan niya.

Ang kasalanan niya ay hinayaan niya akong gumawa ng napakalaking desisyon para sa kanya habang may mahalaga siyang katotohanang sadyang itinago sa akin.

Tumayo ako.

“Lalabas ako.”

“Actually,” sabi niya, “mas mabuti siguro kung mag-empake ka.”

Napalingon ako.

“Ano?”

“Sa akin nakapangalan ang bahay.”

Hindi ako makapagsalita.

“Temporary lang naman. Hanggang maayos natin.”

Tumingin ako kay Bianca.

Nasa bahay ko na siya habang pinapaalis ako.

“Dito siya titira?”

“Elena…”

“Dito?”

“Oo.”

Napatawa ako.

Hindi dahil nakakatawa.

Dahil minsan, kapag sobra na ang sakit, parang walang ibang tunog na kayang lumabas.

Umakyat ako.

Dalawang maleta.

Iyon lang ang inimpake ko.

Mga damit.

Medical records.

Laptop.

Ilang litrato ng mga magulang ko.

Habang nagsasara ako ng maleta, tiningnan ko ang peklat ko.

Doon ako unang nagtanong:

Pinagsisisihan ko ba?

Hindi ko alam.

Bumaba ako.

Nasa sala silang dalawa.

Pero bago ako makarating sa pinto, may humintong sasakyan sa labas.

Makalipas ang ilang segundo, bumukas ang pinto.

Pumasok si Doña Teresa.

Nanay ni Adrian.

Animnapu't limang taong gulang.

Maliit na babae.

Laging elegante.

At isa sa kakaunting taong hindi kailanman nagparamdam sa akin na outsider ako sa pamilya nila.

Pagkakita niya sa mga maleta ko, huminto siya.

“Elena?”

Hindi ako nakasagot.

Tumingin siya kay Adrian.

Pagkatapos kay Bianca.

Pagkatapos sa mga papeles sa mesa.

“Ano ito?”

“Mom, hindi ngayon.”

Lumapit siya.

“Tinatanong kita.”

“Private matter namin.”

Kinuha niya ang unang pahina.

Binasa.

Pagkatapos ay tumingin sa anak niya.

“Tatlong buwan?”

“Mom.”

“Tatlong buwan matapos niyang bigyan ka ng kidney?”

“Don't start.”

“May babae ka?”

Tahimik.

Tumingin si Teresa kay Bianca.

Hindi niya ito minura.

“Gaano na katagal?”

Yumuko si Bianca.

“Almost one year po.”

Napapikit si Teresa.

Pagdilat niya, tumingin siya sa anak niya.

“Bago transplant?”

“Mom, complicated.”

“Hindi.”

Mahina ang boses niya.

“Napakasimple.”

Lumapit siya kay Adrian.

“Hinayaan mong ibigay ng asawa mo ang kidney niya habang niloloko mo siya?”

“Hindi ko hiningi!”

Napaatras ako sa lakas ng sigaw niya.

Si Teresa, hindi.

Tinitigan niya lang ang anak.

“Ulitin mo.”

“Hindi ko hiningi ang kidney niya.”

“Talaga?”

“Oo!”

“Adrian.”

May kakaibang lungkot sa mukha niya.

“Alam mo ba kung bakit si Elena ang unang nagboluntaryo?”

Hindi sumagot si Adrian.

“Dahil sinabi mo sa kanya na takot kang mamatay.”

Tahimik.

“Tumawag ka sa akin noon.”

Namula ang mukha niya.

“Mom…”

“Sinabi mong ayaw mong mag-dialysis habang buhay. Sinabi mong gusto mong magkaanak kayo ni Elena. Sinabi mong gusto mong mabuhay para sa pamilya ninyo.”

Tumingin siya sa akin.

Doon ako muling nasaktan.

Dahil naalala ko.

Totoo.

Sinabi rin niya iyon sa akin.

Lumapit si Teresa at hinawakan ang kamay ko.

“Hindi ka aalis ngayong gabi.”

“Ma'am…”

“Mom, bahay ko ito.”

Dahan-dahang lumingon si Teresa.

At doon nagbago ang lahat.

“Hindi.”

Napakunot-noo si Adrian.

“Ano?”

“Hindi sa'yo ang bahay.”

Tahimik.

Tumingin ako kay Teresa.

Pati ako hindi nakakaalam.

“Mom, ano'ng sinasabi mo?”

“Akala mo ba noong ikasal kayo, ibinigay ko na sa'yo ang bahay?”

“You said it was mine.”

“Sinabi kong pwede ninyong tirhan.”

“Same thing.”

“Hindi.”

Binuksan niya ang bag niya.

May inilabas na folder.

“Ang property ay hawak pa rin ng family holding company.”

Namutla si Adrian.

“Bakit?”

“Dahil kilala kita.”

Tatlong salita.

Pero parang sampal.

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

“Alam kong impulsive ka.”

“I'm your son!”

“Exactly.”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman.

Pero hindi pa iyon ang sikreto.

Umupo si Teresa.

“Elena, may kailangan akong sabihin sa inyong dalawa.”

Tumingin siya kay Adrian.

“Actually, matagal ko nang dapat sinabi.”

“Mom, kung tungkol lang ito sa bahay—”

“Hindi bahay ang problema mo.”

Tumahimik siya.

“Yung kumpanya.”

Napatingin si Adrian.

“Ano sa company?”

Ang Velasco Medical Distribution ay negosyong sinimulan ng yumao niyang ama.

Pagkamatay nito, si Adrian ang naging president.

Lagi niyang sinasabing kanya ang kumpanya.

Na siya ang nagpalaki.

Na siya ang may kontrol.

Pero tahimik na sinabi ni Teresa:

“Hindi ikaw ang majority owner.”

Napatawa si Adrian.

“Very funny.”

“Hindi ako nagbibiro.”

“Dad left it to me.”

“Your father left voting control in a family trust.”

Nawala ang ngiti niya.

“At sino trustee?”

tanong niya.

Tumingin sa kanya ang nanay niya.

“Ako.”

Tahimik ang sala.

“Hindi mo pwedeng gawin ito.”

“Wala pa akong ginagawa.”

“You're threatening me!”

“Hindi.”

Umiling si Teresa.

“Pinapaalala ko lang sa'yo na ilang taon ka nang namumuhay na parang lahat ng hawak mo ay sarili mong ginawa.”

“Pinaghirapan ko ang company!”

“May pinaghirapan ka.”

Tumango siya.

“Pero hindi ibig sabihin nun pwede mong gamitin ang kumpanya bilang personal wallet.”

Doon ako napatingin kay Adrian.

Ano?

Namula siya.

“Mom, stop.”

Tiningnan siya ni Teresa.

“May alam na ako sa condo.”

Nanigas si Bianca.

“Anong condo?”

tanong ko.

Walang sumagot.

“Adrian?”

Si Teresa ang sumagot.

“May condominium unit na binabayaran gamit ang isang corporate housing account.”

Napatingin ako kay Bianca.

Namumutla siya.

“Hindi ko alam,” sabi niya agad.

“Para kanino?”

tanong ko.

Hindi ko na kailangang marinig.

Alam ko.

“Mom, we can discuss this privately.”

“Bakit? Private ba noong corporate funds ang ginamit?”

Hindi sumagot si Adrian.

Hindi pala pumunta si Teresa para iligtas ako.

Pumunta siya dahil ilang linggo nang may internal review sa kumpanya.

May napansin ang finance director.

Mga personal expenses.

Travel.

Restaurant bills.

Condo payments.

At ilang transfers na nangangailangan ng paliwanag.

Hindi pa iyon nangangahulugang lahat ay krimen.

May expenses na maaaring legitimate.

May iba na maaaring reimbursable.

Pero sapat para humingi ng independent review ang trust at board.

At hindi alam ni Adrian.

Hanggang gabing iyon.

“Tomorrow morning,” sabi ni Teresa, “temporary kang mag-step aside habang sinusuri ang accounts.”

Tumayo si Adrian.

“Hindi!”

“Hindi ito tungkol kay Elena.”

“Bullshit!”

“Adrian.”

“Dahil lang iniwan ko siya, kukunin mo kumpanya ko?”

“Hindi.”

Tumayo rin si Teresa.

“Kung malinis ang records, makikita iyon.”

Tahimik.

“Pero kung hindi, sarili mong desisyon ang dahilan.”

Lumapit siya sa nanay niya.

“Pipiliin mo siya kaysa sa anak mo?”

Hindi ko malilimutan ang sagot ni Teresa.

“Hindi ako pumipili sa pagitan ninyong dalawa.”

Tumingin siya sa anak.

“Pinipili kong huwag gawing reward ang pera para sa masamang asal mo.”

Tahimik ang buong sala.

Pagkatapos ay humarap siya sa akin.

“Elena, sasama ka sa akin.”

Umiling ako.

“Salamat po. Pero hindi.”

Nagulat siya.

“May guest room ako.”

“Alam ko.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Pero kailangan kong matutong tumayo nang hindi lumilipat mula sa proteksyon ng isang Velasco papunta sa isa pa.”

Matagal niya akong tiningnan.

Pagkatapos ay ngumiti nang malungkot.

“Fair.”

Kumuha ako ng hotel.

Kinabukasan, tumawag ako ng sarili kong abogado.

Hindi abogado ni Teresa.

Hindi abogado ng pamilya.

Akin.

Doon ko sinimulang ayusin ang buhay ko.

Hindi ko hinabol ang kidney ko.

Hindi naman iyon maibabalik.

At hindi ko rin ginamit ang donation para sabihing may utang sa akin si Adrian habambuhay.

Pero may ibang bagay na kailangang ayusin.

Shared assets.

Savings.

Mga investment na ginawa namin habang kasal.

Mga obligasyon.

At kung ano ang legal na proseso para tuluyang matapos ang relasyon namin.

Samantala, nagsimula ang review sa kumpanya.

Lumabas na may ilang personal expenses na dumaan sa corporate accounts nang walang sapat na dokumentasyon.

May condo.

May luxury trips.

May alahas.

May malaking entertainment expenses.

May mga bayad na konektado sa lifestyle nila ni Bianca.

Hindi lahat ay naging criminal case.

May ilan na ibinalik.

May ilan na naging bahagi ng corporate dispute.

May governance consequences.

At tuluyang nawala kay Adrian ang posisyong akala niya ay permanenteng kanya.

Hindi dahil ibinigay ko ang kidney ko.

Hindi dahil nagalit ang nanay niya.

Kundi dahil kapag binigyan ka ng responsibilidad sa pera ng iba, kailangan mong maipaliwanag kung paano mo iyon ginamit.

Si Bianca?

Hindi sila nagtagal.

Makalipas ang walong buwan, nalaman kong umalis siya.

Hindi ko ipinagdiwang.

Hindi ko rin siya kinontak.

Wala na akong kailangang patunayan.

Si Adrian naman ay ilang beses tumawag.

Hindi ko sinagot noong una.

Hanggang isang araw, halos isang taon matapos kaming maghiwalay, pumayag akong magkita sa isang café.

Ibang Adrian ang dumating.

Mas payat.

Tahimik.

Wala na ang mamahaling relo.

Umupo siya sa tapat ko.

“Kamusta ka?”

“Okay.”

“Health?”

“Okay.”

Tumango siya.

“Good.”

Tahimik kami.

Pagkatapos ay sinabi niya:

“Sorry.”

Hindi ako sumagot.

“Alam kong kulang.”

“Oo.”

“Hindi ko alam kung bakit ko ginawa lahat.”

“Alam mo.”

Napatingin siya.

“Pinili mo lang huwag isipin habang ginagawa mo.”

Napayuko siya.

“Maybe.”

Tahimik ulit.

“Elena…”

“Ano?”

“Do you regret it?”

Alam ko agad ang tinatanong niya.

Ang kidney.

Matagal bago ako sumagot.

“Oo at hindi.”

Napatingin siya.

“Pinagsisisihan kong ginawa ko ang desisyong iyon habang may katotohanang itinago mo sa akin.”

Tumulo ang luha niya.

“Pero hindi ko pinagsisisihang iniligtas ko ang buhay ng isang tao.”

Hindi siya makapagsalita.

“Magkaiba iyon.”

“Elena…”

“Hindi ko kailangan pagsisihan ang pagiging mabuting tao para lang mapatunayan na naging masama ka sa akin.”

Doon siya tuluyang umiyak.

Hindi ko siya niyakap.

Hindi ko rin siya sinaktan.

Hinayaan ko lang siyang maramdaman ang bigat ng ginawa niya.

Bago kami maghiwalay, may sinabi siya.

“May parte mo pa rin sa akin.”

Dati, romantic ang dating ng linyang iyon.

Ngayon, iba na.

Sumagot ako:

“Hindi.”

Nagulat siya.

“Ang kidney, oo.”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Pero ako? Wala na.”

Tumayo ako.

At umalis.

Makalipas ang dalawang taon, bumalik ako sa trabaho nang full-time.

Nagkaroon ako ng maliit na financial consulting firm kasama ang dalawang dating kasamahan.

Si Doña Teresa ay nanatili sa buhay ko.

Hindi bilang biyenan.

Bilang Teresa.

Minsan kumakain kami.

Minsan tinatawagan niya ako para lang itanong kung umiinom ba ako ng sapat na tubig.

“Hindi na po ako bata.”

“Isa lang kidney mo.”

“Alam ko po.”

“Then drink water.”

Natatawa ako.

Hindi rin niya itinakwil si Adrian.

Anak niya iyon.

Tinulungan niya itong bumangon, pero hindi sa paraang binabalik agad ang lahat ng pribilehiyo.

Nagtrabaho si Adrian sa ibang kumpanya.

Hindi bilang president.

Hindi bilang tagapagmana.

Ordinaryong management role.

At ayon kay Teresa, iyon daw ang unang pagkakataong natuto ang anak niyang pumasok sa opisina nang hindi awtomatikong yumuyuko ang lahat sa apelyido niya.

Hindi ko alam kung tuluyan siyang nagbago.

Hindi ko na trabaho alamin.

Limang taon pagkatapos ng transplant, bumalik ako sa ospital para sa regular follow-up.

Maayos ang results.

Habang palabas ako, napadaan ako sa transplant wing.

May mag-asawang nakaupo roon.

Hawak ng babae ang kamay ng lalaki.

Pareho silang takot.

Hindi ko sila kilala.

Pero pamilyar ang tingin nila.

Yung takot na baka mawala ang taong mahal mo.

Napahawak ako sa tagiliran ko.

May peklat pa rin.

Hindi na masakit.

Pero nandiyan.

Dati, kapag nakikita ko iyon sa salamin, naaalala ko si Adrian.

Ang pagtataksil.

Ang papeles.

Si Bianca.

Ang bahay.

Lahat.

Pero habang tumatagal, nagbago ang ibig sabihin ng peklat.

Hindi na iyon marka ng lalaking niloko ako.

Marka iyon ng babaeng minsang gumawa ng napakalaking desisyon dahil naniwala siya sa pagmamahal.

Nagkamali ako sa taong pinagkatiwalaan ko.

Pero ayokong gawing kahihiyan ang kabutihang ibinigay ko dahil lang hindi naging karapat-dapat ang tumanggap.

May mga taong kapag niloko, gustong bawiin ang lahat ng ibinigay nila.

Naiintindihan ko.

Pero may mga bagay na hindi na mababawi.

Oras.

Pagmamahal.

Sakripisyo.

At sa kaso ko, isang kidney.

Kaya natutunan kong may mas mahalagang tanong kaysa:

“Paano ko babawiin ang ibinigay ko?”

Ang tanong ay:

“Paano ko babawiin ang sarili ko?”

At iyon ang ginawa ko.

Hindi ko nabawi ang kidney ko.

Binawi ko ang pangalan ko.

Trabaho ko.

Pera ko.

Katahimikan ko.

Karapatan kong pumili.

At higit sa lahat, binawi ko ang paniniwalang kailangan kong manatiling nakatali sa isang taong sinaktan ako dahil minsan ko siyang minahal nang sapat para iligtas ang buhay niya.

Buhay si Adrian dahil may bahagi ng katawan kong gumagana sa loob niya.

Pero hindi ibig sabihin noon na pag-aari niya ang natitirang bahagi ko.