INIWAN AKO NG BOYFRIEND KO SA FERRY PARA MAMASYAL KASAMA ANG CHILDHOOD FRIEND NIYA—PERO ISANG NAWAWALANG ID ANG NAGLANTAD SA LAHAT
INIWAN AKO NG BOYFRIEND KO SA FERRY PARA MAMASYAL KASAMA ANG CHILDHOOD FRIEND NIYA—PERO ISANG NAWAWALANG ID ANG NAGLANTAD SA LAHAT
Pagmulat ko sa ferry, wala na ang boyfriend ko.
Wala rin ang babaeng ilang taon na niyang tinatawag na “parang kapatid lang.”
Ang naiwan sa tabi ko ay dalawang malalaking maleta nila—at isang mensaheng nagpabago sa buong limang taon naming relasyon.
“Mika, bumaba muna kami ni Cara sa Tagbilaran. Hindi pa raw siya nakakapunta ng Bohol. Dalhin mo na lang muna ang mga maleta namin sa Dumaguete.”
Ilang segundo akong nakatitig sa screen.
Akala ko mali ang basa ko.
Graduation trip namin iyon mula Cebu.
Ang plano ay dumiretso kaming magkakaklase sa Dumaguete para sa apat na araw na bakasyon.
Katabi ko dapat si Adrian.
Boyfriend ko.
Pero nang makatulog ako, bumaba pala siya sa stopover kasama si Cara Villanueva—ang childhood friend niyang palaging may espesyal na pakiusap.
Maya-maya, may sumunod na message.
“Mika, tatlo naman ang maleta. Kaya mo na siguro ’yan. Hassle kasi kung bitbit namin habang umiikot dito.”
Napatingin ako sa sahig.
Maleta ko.
Maleta ni Adrian.
At halos kalahati ng katawan ko ang laki na maleta ni Cara.
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil parang noon ko lang napansin kung gaano ako katagal ginagawang katulong sa sarili kong relasyon.
Binuksan ko ang dati naming messages.
At doon ko muling nakita ang paborito niyang linya.
“Sabi ni Cara…”
“Sabi ni Cara mas masaya raw kung buong barkada ang kasama natin.”
Kaya ang couple trip namin, naging class trip.
“Sabi ni Cara, mas okay daw kung manatili tayo sa Cebu pagkatapos ng graduation.”
Kaya hinihikayat niya akong tanggihan ang job offer ko sa isang international company sa BGC.
Isang trabahong pinagdaanan ko ng exam at tatlong interview.
“Sabi ni Cara, sunduin ko muna siya sa apartment.”
Kaya noong umalis kami papuntang pier, lahat ng magkasintahan sa grupo ay sabay-sabay.
Ako lang ang walang kasama.
Habang binabasa ko ang sunod-sunod na messages, parang may kung anong naputol sa loob ko.
Walang iyak.
Walang drama.
Nag-type lang ako.
“Adrian, break na tayo.”
Send.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, gumaan ang dibdib ko.
Hindi ako uuwi.
Hindi ko sisirain ang bakasyon ko dahil sa dalawang taong walang respeto sa akin.
Hindi kanila ang Dumaguete.
At lalong hindi kanila ang buhay ko.
Habang inaayos ko ang gamit ko, bigla kong napansin na nawawala ang maliit kong crossbody bag.
Nandoon ang wallet ko.
Power bank.
Sunscreen.
Sunglasses.
At higit sa lahat—
ang valid ID ko.
“Guys, nakita n’yo ba ’yung maliit kong beige na bag?”
Napatingin sa akin si Trisha, girlfriend ng class president naming si Paolo.
“Parang nakita kong dala ni Adrian bago sila bumaba.”
Napakunot ang noo niya.
Pagkatapos ay bumulong siya kay Paolo, pero sapat ang lakas para marinig ko.
“Boyfriend ba talaga siya ni Mika o ni Cara?”
Tinapik siya ni Paolo.
Pero hindi siya sinaway nang husto.
Doon ko napagtanto na hindi lang pala ako ang nakakapansin.
Tumawag ang phone ko.
Adrian.
Sinagot ko agad.
“Nasaan ang bag ko?”
“Mika, ano ba? Huwag mong sabihing ninakaw ko. Hiniram ko lang.”
“Bakit?”
“Nasa maleta ni Cara ang sunscreen niya. Alam kong nasa bag mo ’yung sa’yo, kaya kinuha ko muna.”
Napapikit ako.
“Hiniram mo ang buong bag ko nang hindi nagpapaalam?”
“Ang liit na bagay, pinapalaki mo.”
“Adrian, nasa loob niyan ang ID ko.”
Tumahimik siya.
“Isa pa,” dagdag ko, “huwag mong aasahang bubuhatin ko ang dalawang maleta ninyo.”
“Mika—”
“At pumunta ka sa Dumaguete dala ang bag ko. Kapag hindi mo ibinalik, pupunta ako sa authorities at sasabihin kong kinuha mo ang personal property ko nang walang pahintulot.”
“Grabe ka na talaga!”
“Break na tayo. Wala ka nang karapatang sabihan ako kung ano ang sobra.”
Binabaan niya ako.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag siya kay Paolo at pinakiusapang dalhin ang mga maleta nila.
Nang makarating kami sa Dumaguete, dumating din sina Adrian at Cara sa sumunod na biyahe.
Halatang iritado si Adrian nang iabot sa akin ang bag.
“O, ayan. Tapos na ba ang drama?”
Hindi ako sumagot.
Binuksan ko ang bag.
Wallet.
Power bank.
Makeup.
Sunscreen.
Halos ubos ang bagong tube ko.
Pero wala ang ID.
“Nasaan?”
“Ano?”
“Ang ID ko.”
Umiling si Adrian.
“Wala akong nakitang ID.”
Napatingin ako kay Cara.
Agad niyang pinalaki ang mga mata niya.
“Ate Mika, bakit naman namin kukunin ang ID mo?”
“Hindi ko kayo sinabing ‘kayo.’ Siya ang tinatanong ko.”
Biglang pumagitna si Adrian.
“Tama na! Bakit palagi mong inaaway si Cara? Ano bang mapapala niya sa ID mo?”
Pamilyar na pamilyar ang tono niya.
Kapag kami ni Cara ang may problema, ako ang selosa.
Ako ang masama ang ugali.
Ako ang gumagawa ng issue.
Huminga ako nang malalim.
Saka ko naalala ang sunglasses ko.
Binuksan ko ang hard case.
Walang laman.
Tumingin ako sa kanilang dalawa.
“Pati sunglasses ko?”
“Ano na naman?” singhal ni Adrian.
Bago pa ako makasagot, tumunog ang phone ni Trisha.
Napatingin siya sa screen.
Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong tiningnan.
“Mika…”
“Ano?”
Iniharap niya sa akin ang cellphone.
Instagram story ni Cara.
Kuha iyon sa isang café sa Tagbilaran.
Magkatabi sila ni Adrian.
Nakasuot si Cara ng sunglasses ko.
Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit nanlamig ang mga kamay ko.
Sa ibabaw ng mesa, katabi ng iced coffee niya, may isang puting card.
Pamilyar ang litrato.
Pamilyar ang pangalan.
ID ko iyon.
At sa caption ni Cara, tatlong salitang nakasulat:
“Problem finally solved.”
Walang nagsalita.
Pati si Paolo ay napatingin kay Adrian.
Si Trisha ang unang bumasag sa katahimikan.
“Anong ibig sabihin niyan?”
Agad kinuha ni Cara ang phone niya.
“Ano? Hindi ko alam—”
“Story mo.”
Ipinakita ni Trisha ang screenshot.
Nawala ang kulay sa mukha ni Cara.
“Lumang picture ’yan.”
Napatawa ako.
“Cara, damit mo ngayon ang suot mo sa litrato.”
Napatingin siya kay Adrian.
Mali.
Napakaliit na galaw lang.
Pero nakita ko.
At nakita rin ni Trisha.
“Bakit mo siya tinitingnan?” tanong niya. “Hindi mo ba kayang sumagot nang wala si Adrian?”
“Hindi ko kinuha ang ID niya!”
“Then bakit nasa mesa ninyo?”
Hindi nakasagot si Cara.
Si Adrian naman ay lumapit sa akin.
“Mika, puwedeng tayo na lang ang mag-usap?”
“Hindi.”
“Please.”
“Nasaan ang ID ko?”
“Hindi ko alam.”
“May litrato.”
“Baka nahulog lang sa bag mo at nakita ni Cara.”
“Sa café?”
Tahimik.
“Habang suot niya rin ang sunglasses ko?”
“Mika—”
“Anong problem ang na-solve?”
Nakita kong gumalaw ang panga niya.
“Wala.”
“Then ipakita ninyo ang ID.”
Hindi gumalaw si Cara.
“Cara.”
Mahina na ang boses ko.
“Isa lang ang hinihingi ko. Ilabas mo ang ID ko.”
Namumuo na ang luha sa mga mata niya.
Pero sa pagkakataong iyon, wala nang epekto sa akin.
Dati, kapag umiiyak si Cara, automatic na nagiging tagapagtanggol niya si Adrian.
At ganoon nga ang nangyari.
“Enough na, Mika.”
Humakbang siya sa harap ni Cara.
“Hindi mo kailangang i-interrogate siya.”
Napatingin ako sa lalaking limang taon kong minahal.
“Kung ganoon, ikaw ang sasagot.”
“Ano?”
“Nasaan ang ID ko?”
“Hindi ko alam.”
“Bakit ninyo kinuha?”
“Hindi namin kinuha.”
“Bakit nasa litrato?”
“Sinabi ko na—”
“Adrian.”
Napahinto siya.
“Limang taon.”
Nanginginig na ang boses ko.
“Limang taon kitang pinaniwalaan sa bawat pagkakataong sinabi mong nag-iinarte lang ako. Limang taon kong kinuwestiyon ang sarili ko para hindi kita pagbintangan nang walang dahilan.”
Tumuro ako sa phone ni Trisha.
“Ngayon may litrato na.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Last chance.”
Mahina kong sabi.
“Nasaan ang ID ko?”
Tahimik.
Then nagsalita si Cara.
“Tinapon ko.”
Napalingon kaming lahat.
“What?”
bulong ko.
Tumulo ang luha niya.
“Cara!”
sigaw ni Adrian.
Pero huli na.
“Tinapon ko sa Tagbilaran.”
Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.
“Bakit?”
Hindi siya sumagot.
“BAKIT MO TINAPON ANG ID KO?”
Napaatras siya.
“Ate Mika, hindi ko gustong—”
“Huwag mo akong tawaging Ate.”
Huminga siya nang mabilis.
Then sinabi niya:
“Para hindi ka makaalis agad papuntang Manila.”
Hindi ko naintindihan.
“Ano?”
Si Adrian ay nakapikit na.
At doon ako kinabahan nang totoo.
Hindi lang pala simpleng kalokohan.
“Anong ibig mong sabihin?”
tanong ko.
Alam nilang dalawa na may pupuntahan akong pre-employment orientation sa BGC dalawang araw pagkatapos ng graduation trip.
May flight na ako mula Dumaguete papuntang Manila kinabukasan ng gabi.
At may malinaw na instruction sa email ng kumpanya:
Magdala ng dalawang valid IDs para sa final onboarding at verification.
Dalawa ang dala ko sa biyahe.
Isa sa wallet.
At ang isa—
ang itinapon ni Cara.
Napahawak ako sa bag ko.
Agad kong binuksan ang wallet.
Nandoon pa ang isa.
Isa na lang.
“Hindi…”
Napatingin ako kay Adrian.
“Alam mo?”
“Mika, listen—”
“Alam mo bang kailangan ko iyon sa orientation?”
“Mika, hindi naman ganoon—”
“ALAM MO?”
Napayuko siya.
At iyon na ang sagot.
Natawa ako.
Mahina.
Hindi makapaniwala.
“Diyos ko.”
Lumapit si Paolo.
“Pare, seryoso ba kayo?”
“Hindi namin balak na mawala talaga!”
sagot ni Adrian.
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mawala?”
“Gusto lang naming ma-delay ka.”
“Bakit?”
Tahimik.
“BAKIT?”
Then Cara shouted:
“Dahil ayaw ka niyang pumunta sa Manila!”
Napatigil ako.
Si Adrian naman ay galit na galit na tumingin sa kanya.
“Cara, tumahimik ka!”
“Bakit? Ako na naman lahat?”
sigaw niya.
“Sinabi mong kapag hindi siya natuloy sa BGC, mapipilitan siyang tanggapin ’yung offer dito sa Cebu!”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Napatingin ako kay Adrian.
“Anong offer dito?”
Alam ko ang sagot.
May local company sa Cebu na nag-alok sa akin ng trabaho.
Mas mababa ang sweldo.
Mas maliit ang growth opportunity.
Pero malapit.
Ilang linggo na akong kinukulit ni Adrian na iyon ang tanggapin ko.
Dahil ayaw daw niya ng long-distance relationship.
Akala ko takot lang siyang magkalayo kami.
Hindi ko alam na may plano na pala siyang pigilan ako.
“Hindi kita pinipigilan,” sabi niya agad. “Gusto ko lang magkaroon ka ng dahilan para pag-isipan ulit.”
“Sa pamamagitan ng pagtatapon ng ID ko?”
“Hindi iyon ang plano!”
“Then ano?”
Wala siyang maisagot.
Si Cara ang sumagot.
“Dapat itatago lang hanggang matapos ang deadline.”
Napapikit si Adrian.
“Shut up, Cara.”
“No!”
Bigla siyang sumigaw.
“Ako na naman ang lalabas na baliw? Ikaw ang nagsabi sa akin!”
Nagsimulang magtinginan ang barkada namin.
“Anong sinabi niya?” tanong ni Trisha.
Cara was crying now.
But this time, galit na rin siya.
“Sinabi niyang kapag natanggap ni Mika ang trabaho sa Manila, tapos na silang dalawa.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Sinabi mo iyon?”
“Mika—”
“At sinabi niyang hindi niya kayang makipag-break sa iyo ngayon dahil baka masira graduation natin.”
patuloy ni Cara.
“Cara!”
“At sinabi niyang pagkatapos ng trip, kakausapin ka niya.”
May kung anong bumagsak sa sikmura ko.
Hindi ko na kailangang itanong ang susunod.
Pero ginawa ko pa rin.
“Bakit ikaw ang kinakausap niya tungkol sa breakup namin?”
Cara went silent.
So did Adrian.
At sa katahimikang iyon—
alam ko na.
“Gaano na katagal?”
Walang sumagot.
“Gaano na katagal kayong dalawa?”
“Mika, hindi kami—”
“Please.”
Hindi ako sumigaw.
Hindi ko kailangan.
“Sa limang taon nating relasyon, kahit minsan, ngayon lang. Sabihin mo sa akin ang totoo.”
Adrian looked at the floor.
“Three months.”
Napahawak sa bibig si Trisha.
Paolo muttered something under his breath.
Ako?
Wala akong naramdaman sa unang ilang segundo.
“Three months na ano?”
tanong ko.
Adrian swallowed.
“May nangyari sa amin.”
“Isang beses?”
Silence.
I looked at Cara.
She shook her head.
“No.”
“Cara!”
sigaw ni Adrian.
“Tumigil ka na!” sigaw niya pabalik. “Tapos na rin naman!”
Then she looked at me.
“Hindi isang beses.”
Parang bumagal ang paligid.
Graduation rehearsals.
Study sessions.
Mga gabing sinabi niyang pagod siya.
Mga araw na hindi niya ako masundo dahil kailangan daw ni Cara ng tulong.
Mga birthday na kasama siya dahil “pamilya na rin naman.”
Lahat biglang nagkaroon ng ibang kahulugan.
“Three months?”
I asked.
Cara started sobbing.
“Mas matagal.”
Napatitig ako sa kanya.
“Ano?”
Adrian looked horrified.
“Cara, huwag.”
“Hindi ko na kaya!”
She wiped her face.
“Almost one year.”
Hindi ako makahinga.
Isang taon.
Isang buong taon.
At limang taon akong sinasabihang paranoid.
“Pero sinabi mo three months.”
I looked at Adrian.
He didn't answer.
“Bakit?”
Finally he whispered:
“Three months lang naging physical.”
I almost laughed.
“So ano ang tawag mo sa naunang siyam na buwan?”
Wala siyang sagot.
Cara did.
“Hindi namin alam.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
My voice was calm.
“Hindi ninyo alam?”
She lowered her eyes.
“Every day kayong magka-chat.”
No answer.
“Lumalabas kayong dalawa.”
No answer.
“Sinisiraan ninyo ako sa isa't isa.”
Cara's head snapped up.
“How did you—”
There.
That reaction.
“Ginagawa ninyo.”
She covered her mouth.
Adrian looked furious.
“Stop answering her!”
At doon nagsalita si Paolo.
“Pare, tumahimik ka.”
Napalingon si Adrian.
“Excuse me?”
“Sinungaling ka na nga. Ikaw pa ang galit.”
“Stay out of this.”
“No.”
Paolo stepped beside me.
“Kasama kami sa trip. Ginamit mo pa kami para magmukhang normal ang ginagawa ninyo.”
Trisha folded her arms.
“And you left your girlfriend carrying your mistress's luggage.”
“She's not my mistress!”
Cara looked at him.
The expression on her face changed.
Masakit.
“I'm not?”
Adrian froze.
Muntik akong matawa.
Doon ko nakita ang pinakanakakatawang bahagi ng lahat.
Hindi lang pala ako ang niloloko ni Adrian.
Pati si Cara.
“Ano ang sinabi niya sa iyo?” tanong ko kay Cara.
“Mika, huwag—”
Hindi ko pinansin si Adrian.
“Cara. Ano ang sinabi niya sa iyo?”
She hesitated.
Then:
“Na break na kayo emotionally.”
Napapikit ako.
Of course.
“Na kaya lang kayo magkasama hanggang graduation dahil ayaw niyang gumawa ng issue.”
I nodded slowly.
“At pagkatapos?”
“Pagkatapos ng trip…”
She couldn't finish.
“Kayo na?”
She nodded.
Adrian rubbed his face.
“It's more complicated than that.”
Sabay kaming napatingin ni Cara sa kanya.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko—
pareho kaming natawa.
Hindi masayang tawa.
Tawang pagod.
Tawang galing sa dalawang babaeng sabay nakakita kung gaano kaliit ang lalaking pinag-aagawan nila nang hindi man lang nila alam na pinag-aagawan nila.
Then naalala ko ang ID.
Biglang bumalik ang galit ko.
“Nasaan mo itinapon?”
tanong ko kay Cara.
“Sa café.”
“Basurahan?”
She nodded.
“Kailan?”
“Mga dalawang oras na.”
Kinuha ko agad ang phone ko.
Hinahanap ko ang pangalan ng café sa screenshot.
Tinawagan namin.
Si Trisha ang nakipag-usap dahil nanginginig na ang kamay ko.
Ipinaliwanag niya na may importanteng ID na maaaring aksidenteng naisama sa basura.
Nag-check ang staff.
Makalipas ang sampung minuto, tumawag sila ulit.
Wala.
Na-collect na ang ilang basura mula sa area.
Parang gusto kong maiyak.
Hindi dahil sa ID lang.
Dahil may orientation ako.
Trabahong pinaghirapan ko.
Kinabukasan ang flight ko.
At dalawang araw mula noon ang final verification.
Then Paolo asked:
“May ibang ID ka pa?”
“Isa.”
“Digital copy?”
Napatingin ako sa kanya.
Meron.
May scanned copy ako sa email.
Pero malinaw ang instruction ng kumpanya na original IDs ang dalhin.
Kinuha ko ang phone ko.
Tinawagan ko ang HR contact.
Alas-sais na ng gabi.
Hindi sumagot.
Nag-email ako.
Ipinaliwanag ko nang maikli na nawawala ang isang ID ko at mayroon akong police report na ipapagawa.
Hindi ko ikinuwento ang buong teleserye.
Sinabi ko lang ang totoo:
My identification was taken without my permission and is currently missing.
Then pumunta ako sa pinakamalapit na police station para maitala ang nangyari.
Sumama sina Paolo at Trisha.
Si Adrian?
Gusto niyang sumama.
Sinabi kong huwag.
“Mika, I can explain.”
“Wala na akong gustong marinig.”
“I was scared of losing you.”
Napalingon ako.
“Then bakit mo ako niloko?”
He opened his mouth.
Walang lumabas.
“Takot kang mawala ako kaya gumawa ka ng bagay na siguradong ikakawala ko?”
“Mali ako.”
“Hindi ito isang pagkakamali.”
I pointed toward Cara.
“Isang taon.”
Then toward my bag.
“Pinakialaman ninyo ang gamit ko.”
Then my phone.
“Sinubukan ninyong sirain ang trabaho ko.”
I shook my head.
“Hindi ito aksidente. Sunod-sunod itong desisyon.”
“Mahal kita.”
Doon ako tuluyang natawa.
“Hindi mo ako mahal, Adrian.”
His face fell.
“Mahal mo ang bersiyon ko na madaling kontrolin.”
Tahimik siya.
“Gusto mo akong manatili sa Cebu hindi dahil gusto mong bumuo tayo ng buhay.”
My voice cracked.
“Gusto mo akong manatili para hindi ko matuklasang kaya kong magkaroon ng buhay na hindi umiikot sa iyo.”
I left.
That night, apat kaming nag-dinner nina Paolo, Trisha at isa pa naming kaibigan na si Bea.
Hindi romantic ang Dumaguete trip ko.
Hindi rin masaya sa simula.
Pero hindi ako umuwi.
I refused.
Naglakad kami sa boulevard.
Kumain kami ng silvanas.
Pinagtawanan namin ang ilang college memories.
At bandang alas-onse ng gabi, tumunog ang phone ko.
Email.
Mula sa HR.
Halos hindi ko mabuksan dahil sa kaba.
Binasa ko.
Tinanggap nila ang police report at scanned copy bilang pansamantalang dokumento.
Maaari akong tumuloy sa orientation.
Kailangan ko lang magsumite ng replacement ID sa itinakdang panahon.
Napaupo ako.
“Guys…”
“Ano?”
tanong ni Trisha.
I handed her the phone.
She screamed.
“Mika!”
Nagyakapan kami.
And I cried.
Doon lang ako umiyak nang todo.
Hindi para kay Adrian.
Hindi para sa limang taon.
Umiyak ako dahil halos hinayaan kong isuko ang trabahong iyon para sa lalaking lihim na gumagawa ng paraan para hindi ako makaalis.
Kinabukasan, habang nag-aalmusal kami, may dumating na message mula kay Cara.
“Can we talk?”
Hindi ko sinagot.
Then another.
“Please. May kailangan kang makita.”
Ayoko sana.
Pero may kasunod siyang screenshot.
Conversation nila ni Adrian.
Months earlier.
Adrian:
“Kapag nag-Manila si Mika, mas madali.”
Cara:
“Akala ko ayaw mong umalis siya?”
Adrian:
“Ayaw ko. Pero kung pipiliin niya career niya over me, kasalanan na niya kung matapos kami.”
Cara:
“Then tayo?”
Adrian:
“Don't pressure me.”
Another screenshot.
Cara:
“Kailan mo sasabihin sa kanya?”
Adrian:
“After graduation.”
Cara:
“Palagi mong sinasabi ’yan.”
Then another.
Adrian:
“Basta tulungan mo akong kumbinsihin siyang Cebu. Kapag nag-stay siya, we'll figure things out.”
I stared at the screen.
There it was.
He didn't even have a plan.
He wanted both possibilities open.
Kung manatili ako sa Cebu, gusto niyang manatili rin ako sa buhay niya habang patuloy niyang nilalapit si Cara.
Kung umalis ako, gagamitin niya ang trabaho ko bilang dahilan para sabihin sa lahat na ako ang sumira sa relasyon.
Either way—
he wanted to be the victim.
Tinawagan ko si Cara.
Sinagot niya agad.
“Ate—”
“Mika lang.”
“Sorry.”
Tahimik.
Then I asked:
“Bakit mo ipinadala?”
She cried.
“Because I realized something.”
“What?”
“Hindi niya tayo pinapili.”
Her voice shook.
“Pinaglaban niya tayo sa isa't isa para hindi siya kailangang pumili.”
That was exactly it.
Then she said:
“May isa pa.”
“Cara…”
“Please.”
She sent me a voice recording.
Boses ni Adrian.
“Kapag nag-Manila si Mika, sabihin na lang natin sa barkada na matagal na kaming may problema. Maiintindihan nila. Career naman lagi priority niya.”
Then Cara:
“Pero ikaw ang may gusto nito.”
Adrian laughed.
“Who do you think they'll believe? Ako na naiwan dito, o siya na umalis?”
Napatigil ako.
That one hurt.
Dahil kilala niya ako.
Alam niyang tahimik ako.
Alam niyang hindi ako mahilig mag-post ng problema.
Alam niyang malamang hindi ko ipagtatanggol ang sarili ko sa publiko.
Kaya bahagi pala ng plano niya ang reputasyon ko.
Ako ang ambitious girlfriend.
Ako ang pumili ng career.
Ako ang nang-iwan.
At siya ang kawawang boyfriend.
“Bakit mo nirecord?”
tanong ko.
Tahimik si Cara.
Then:
“Because I stopped trusting him months ago.”
“Pero nakipagrelasyon ka pa rin.”
“Yes.”
At least hindi siya nagsinungaling.
“I was wrong.”
I didn't comfort her.
Hindi ko trabaho iyon.
“Bakit mo itinapon ang ID?”
She started crying harder.
“Because I was jealous.”
There it was.
No excuse.
No dramatic justification.
“Gusto kong hindi ka makapunta sa orientation.”
She continued.
“Akala ko kapag nawala ’yung opportunity mo, mag-aaway kayo. Akala ko finally pipiliin niya ako.”
I closed my eyes.
“And the caption?”
She sobbed.
“Stupid. I wanted my close friends to think I finally got what I wanted.”
“Problem finally solved.”
“Yes.”
“Ang problem ay ako?”
Long silence.
“Yes.”
Masakit.
Pero kakaiba—
hindi na kasing sakit.
Because suddenly I understood.
For almost a year, Cara had been trying to win a man who was already betraying someone.
At kapag nakuha niya iyon—
ano exactly ang napanalunan niya?
“I'm sorry.”
sabi niya.
“I know sorry isn't enough.”
“Tama.”
“I'll pay for the replacement.”
“No.”
“Mika—”
“I don't want money from you.”
“Then ano'ng gusto mo?”
“Nothing.”
Tahimik siya.
“I don't want revenge. I don't want friendship. I don't want explanations.”
I took a breath.
“Gusto ko lang huwag mo na akong guluhin.”
She whispered:
“Okay.”
Before hanging up, sinabi ko ang huling bagay.
“Cara.”
“Yes?”
“Hindi kita pinapatawad ngayon.”
“I understand.”
“Pero sana matuto ka.”
She cried.
“So do I.”
I ended the call.
Pagkatapos ng trip, hindi na ako bumalik sa dati kong buhay.
Lumipad ako papuntang Manila.
Tinuloy ko ang orientation.
Tinanggap ko ang trabaho.
At makalipas ang dalawang buwan, lumipat ako sa isang maliit na condo unit malapit sa office.
Hindi glamorous.
Maliit ang kusina.
Maingay ang aircon.
At noong unang linggo, karton ang ginamit kong mesa dahil wala pa akong budget para bumili ng maayos.
Pero sa unang gabing natulog ako roon, nakahiga ako sa sahig sa manipis na kutson at nakatingin sa kisame.
At naisip ko:
Akin ito.
Hindi ang condo.
Ang buhay.
Akin.
Hindi kay Adrian.
Hindi kay Cara.
Hindi sa opinyon ng barkada.
Akin.
As expected, sinubukan ni Adrian baguhin ang kuwento.
May mga kaklase kaming nakatanggap ng version niya.
Naghiwalay daw kami dahil pinili ko ang career.
Masyado raw akong selosa kay Cara.
Bigla raw akong nakipag-break sa gitna ng graduation trip.
Pero may isang problemang hindi niya inaasahan.
Maraming nakakita.
Nandoon sina Paolo at Trisha.
May screenshot ng Instagram story.
May police report tungkol sa nawawalang ID.
At may messages.
Hindi ko kailangang gumawa ng social media exposé.
Hindi ko kailangang sirain siya.
Kapag may nagtatanong, simple lang ang sagot ko.
“Hindi kami naghiwalay dahil lumipat ako sa Manila. Lumipat ako sa Manila pagkatapos kong malaman kung sino talaga siya.”
Enough.
Eventually, tumigil ang mga tanong.
Si Adrian at Cara?
Hindi rin sila nagtagal.
Tatlong buwan matapos ang graduation, nalaman kong naging official sila.
Hindi ako nagulat.
Two months later—
hiwalay na.
Hindi ko sana malalaman kung hindi nag-message si Trisha.
Apparently, nahuli ni Cara si Adrian na nakikipag-chat sa isa nilang officemate.
Ang paliwanag ni Adrian?
“Kaibigan lang.”
Nang mabasa ko iyon, napahinto ako sa gitna ng pagkain.
Then natawa ako.
Hindi dahil masaya akong nasaktan si Cara.
Kundi dahil parang may napakapangit na biro ang universe.
“Parang kapatid lang.”
“Kaibigan lang.”
“Walang dapat pagselosan.”
Iba-iba ang babae.
Pareho ang script.
Hindi ko na kinontak si Cara.
Hindi ko rin sinabihang “I told you so.”
Alam na niya.
At sapat na iyon.
Lumipas ang dalawang taon.
Na-promote ako sa trabaho.
Nakakuha ako ng maliit na team.
Nakabiyahe ako para sa projects.
Nakabalik ako sa Cebu hindi bilang babaeng takot iwan ng boyfriend—
kundi bilang babaeng excited makita ang pamilya niya at pagkatapos ay bumalik sa sarili niyang buhay.
Isang hapon, nagkita kami nina Paolo at Trisha sa café.
Engaged na sila.
Nang makita ko ang singsing ni Trisha, halos mapasigaw ako.
“Finally!”
Tumawa si Paolo.
“May request lang ako.”
“Ano?”
“Sa wedding namin, bawal magnakaw ng ID.”
Halos mabilaukan ako sa kape.
“Gago!”
Tumawa kaming tatlo.
Then naging seryoso si Trisha.
“Alam mo bang hanggang ngayon nasa phone ko pa rin ’yung screenshot?”
“Delete mo na.”
“Sure?”
“Oo.”
“Hindi mo gusto ng souvenir?”
Umiling ako.
“Hindi.”
Kinuha niya ang phone niya.
Hinahanap ang lumang screenshot.
Then ipinakita sa akin bago burahin.
Nandoon ulit.
Cara.
Sunglasses ko.
Iced coffee.
ID ko sa mesa.
At ang tatlong salitang minsang nagpabagsak sa buong mundo ko.
Problem finally solved.
Trisha looked at me.
“Ready?”
I nodded.
Delete.
Nawala.
Nakatingin ako sa blankong screen.
At bigla kong napagtanto kung gaano kalaki ang nabago ng kahulugan ng tatlong salitang iyon.
Noong una ko iyong makita, akala ko ako ang problemang tinutukoy ni Cara.
Ako ang sagabal.
Ako ang babaeng kailangang alisin para makuha niya si Adrian.
Pero mali pala kaming dalawa.
Hindi ako ang problema.
Hindi rin si Cara ang tunay na problema.
Ang problema ay isang relasyong matagal ko nang ipinaglalaban kahit ako lang ang gumagawa ng paraan para manatiling buo.
Ang problema ay isang lalaking paulit-ulit akong pinapagdudahan sa sarili kong instincts.
Ang problema ay ang paniniwala kong kailangan kong maging mas understanding, mas tahimik, mas mapagbigay at mas kaunting “selosa” para maging karapat-dapat mahalin.
At sa araw na nawala ang ID ko—
iyon pala ang araw na talagang nalutas ang problema.
Hindi dahil napigilan akong umalis.
Kundi dahil sa wakas, umalis ako.
Minsan naiisip ko pa rin ang ferry.
Kung hindi ako nakatulog, baka hindi bumaba sina Adrian at Cara.
Kung hindi nila kinuha ang bag ko, baka hindi nawala ang ID.
Kung hindi naging mayabang si Cara at hindi niya ipinost ang litrato, baka naniwala na naman ako sa paliwanag ni Adrian.
Baka tinanggap ko ang trabaho sa Cebu.
Baka nag-stay ako.
Baka umabot pa kami ng isa, dalawa, o limang taon.
Nakakatakot isipin.
Isang maliit na puting card lang ang nawala sa akin noong araw na iyon.
Napapalitan iyon.
Kumuha ako ng bago makalipas ang ilang linggo.
Pero kapalit ng nawalang ID, nabawi ko ang mga bagay na mas matagal ko nang nawawala nang hindi ko napapansin.
Ang tiwala ko sa sarili kong kutob.
Ang karapatan kong magtakda ng hangganan.
Ang pangarap kong hindi kailangang paliitin para lang hindi ma-insecure ang lalaking kasama ko.
At ang tapang na piliin ang sarili ko kahit limang taon ang kailangan kong iwan.
Kaya kapag may nagtatanong ngayon kung nagsisisi ba akong natapos ang limang taong relasyon namin dahil lang sa isang graduation trip, lagi akong napapangiti.
Hindi natapos ang relasyon namin dahil iniwan ako ni Adrian sa ferry.
Hindi rin dahil namasyal siya sa Bohol kasama si Cara.
At lalong hindi dahil sa isang nawawalang ID.
Matagal nang sira ang relasyon namin.
Ang ferry lang ang lugar kung saan sa wakas ay nagising ako.
Literal.
At nang makita ko ang bakanteng upuan sa tabi ko, ang dalawang maletang iniwan nilang parang obligasyon ko, at kalaunan ang litrato ng ID ko sa mesa ni Cara—
doon ko unang nakita nang malinaw ang limang taon kong pilit na ayaw tingnan.
Hindi ako girlfriend na mahal at pinipili.
Ako ang taong inaasahang magbubuhat ng maleta habang ang boyfriend ko ay masayang bumababa ng barko kasama ang babaeng palagi niyang inuuna.
Kaya iniwan ko ang maleta niya.
Iniwan ko ang mga paliwanag niya.
Iniwan ko ang limang taon.
At sumakay ako sa susunod na bahagi ng buhay ko nang wala siya.
Nakakatawa lang isipin na sinubukan nilang kunin ang ID ko para pigilan akong umalis.
May you like
Pero iyon mismo ang bagay na nagturo sa akin kung sino talaga ako.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangan ng anumang card para patunayan iyon.
