INIWAN NG EX-HUSBAND KO ANG ANAK NAMIN SA KANYANG IKA-7 BIRTHDAY—KINABUKASAN, ISANG GINAWA NG BATA ANG NAGPAMUTLA SA KANYA
INIWAN NG EX-HUSBAND KO ANG ANAK NAMIN SA KANYANG IKA-7 BIRTHDAY—KINABUKASAN, ISANG GINAWA NG BATA ANG NAGPAMUTLA SA KANYA
Apat na buwan pa lang kaming hiwalay ng dati kong asawang si Marcus nang mangyari iyon.
Iniwan niya ako para kay Tessa, mas batang katrabaho niya.
At bago siya tuluyang lumipat ng bahay, nagawa pa niyang sabihin sa akin na ako raw ang dahilan kung bakit nasira ang pagsasama namin.
“Masyado ka nang boring, Leah.”
Iyon ang eksaktong sinabi niya.
Masakit.
Pero natutuhan kong lunukin ang galit ko dahil may isang taong mas mahalaga kaysa sa pride ko.
Ang anak naming si Caleb.
Pitong taong gulang.
At mula pagkabata, anak-tatay talaga siya.
Kapag naririnig ang sasakyan ni Marcus sa labas, tumatakbo agad siya sa pinto.
Kapag may school project tungkol sa taong hinahangaan niya, tatay niya ang isinusulat niya.
Kaya kahit gusto kong burahin si Marcus sa buhay ko pagkatapos ng ginawa niya, hindi ko ginawa.
Ayokong gamitin ang anak namin bilang sandata.
Kung may problema kaming dalawa, problema naming matatanda iyon.
Karapatan ni Caleb na magkaroon ng ama.
Iyon ang pinaniwalaan ko.
Isang linggo bago ang birthday niya, dumating si Marcus para sunduin siya.
Pagbalik ni Caleb, halos hindi mapakali sa saya.
“Mom!”
“Ano?”
“May boys' day kami ni Dad sa birthday ko!”
May hawak siyang purple marker.
Tumakbo siya sa calendar namin sa kusina at sinulatan ang mismong petsa ng birthday niya.
MOVIE.
RIDES.
ARCADE.
BURGERS.
Sa ibaba, gumuhit siya ng dalawang stick figures.
Isa malaki.
Isa maliit.
“Dad and me.”
Napangiti ako.
“Mukhang punong-puno ang araw n'yo.”
“Best birthday ever!”
Gusto kong maging masaya para sa kanya.
Kaya kinagabihan, nag-message ako kay Marcus.
Sigurado ka sa Saturday? Ayokong umasa si Caleb kung may posibilidad na magbago ang plano mo.
Mabilis ang sagot niya.
Sigurado. 8 AM. Akin siya buong araw.
Inulit ko.
Please, huwag kang male-late. Excited na excited siya.
Sumagot siya ng thumbs-up.
Dumating ang Sabado.
Alas-singko y medya pa lang ng umaga, gising na si Caleb.
Pagpasok ko sa kusina, nakabihis na siya.
Suot ang paborito niyang cap.
May maliit na backpack.
“Anak, alas-otso pa si Dad.”
“Baka maaga siya.”
Hindi ko na lang sinira ang saya niya.
May maliit akong cake sa refrigerator.
Nang ilabas ko, pinigilan niya ako.
“Wag muna ang candles.”
“Bakit?”
“Kasama si Dad.”
Napangiti ako kahit may kung anong kaba sa dibdib ko.
“Sige.”
Alas-otso.
Walang Marcus.
Alas-nuwebe.
Wala pa rin.
Nag-message ako.
Nasaan ka? Naghihintay si Caleb.
Walang sagot.
Alas-diyes, nakaupo pa rin ang anak ko sa sofa.
Suot pa rin ang cap.
Nasa kandungan ang backpack.
“Mom?”
“O?”
“Baka traffic?”
“Baka.”
Ayokong magsinungaling.
Pero ayoko ring sabihin ang kinatatakutan ko.
Tanghali.
“Gaano ba katagal ang traffic?”
Hindi ko alam ang isasagot.
Alas-una, inalok ko siyang kumain.
“Ayoko muna. Burgers kami ni Dad.”
Alas-dos, tinanggal niya ang cap.
Alas-tres, hindi na niya napigilan.
“Mom…”
Umiyak siya.
“Bakit hindi dumarating si Dad?”
Umupo ako sa tabi niya.
“Hindi ko alam, anak.”
“Baka nakalimutan niya?”
Hindi ko kayang sabihin na hindi.
“Birthday ko.”
“I know.”
“Sinulat pa namin.”
Itinuro niya ang calendar.
“Siya ang nagsabi ng lahat ng gagawin namin.”
Niyakap ko siya.
“Baka may nangyari.”
Pero sa loob ko, nagngangalit na ako.
Labindalawang beses kong tinawagan si Marcus.
Walang sagot.
Nag-message ako.
Wala.
Hanggang sa kinuha ni Caleb ang sarili niyang maliit na phone na ginagamit niya para makontak kaming dalawa.
“Anak, baka—”
“Gusto ko lang tanungin si Dad.”
Tinawagan niya.
Walang sagot.
Muli.
Wala.
Pangatlo.
Pang-apat.
Sa huling tawag, may sumagot.
Biglang lumiwanag ang mukha ni Caleb.
“Dad?”
Naririnig ko ang boses ni Marcus dahil malakas ang volume.
“Hey, buddy.”
“Dad, nasaan ka? Malapit na iyong movie.”
May ilang segundong katahimikan.
Then may narinig akong tubig at tawanan sa background.
“Nasa lake kami ni Tessa.”
Napatayo ako.
Si Caleb naman, parang hindi naintindihan.
“Lake?”
“Oo.”
“Papunta ka pa ba?”
“Hindi na ngayon, anak.”
Nagsimulang manginig ang labi niya.
“Pero birthday ko.”
“Alam ko.”
“May boys' day tayo.”
“Caleb, may sarili ring plano ang matatanda.”
Napakuyom ang kamao ko.
“Dad, naghintay ako.”
“Gagawin natin sa ibang araw.”
“Pero sabi mo ngayon.”
“Seven ka na. Matuto ka nang umintindi.”
Hindi na ako nakatiis.
“Marcus—”
Pero pinutol niya ang tawag.
Tinitigan ni Caleb ang phone.
“Dad?”
Wala na.
“Dad?”
Then tumulo ang luha niya.
Hindi ko malilimutan ang mukha niya.
Hindi iyon mukha ng batang hindi nakakuha ng regalo.
Mukha iyon ng batang unang beses na naisip na baka hindi siya mahalaga sa taong pinakamahalaga sa kanya.
“Anak…”
Tumakbo siya sa kuwarto.
Sinara ang pinto.
Hindi ko agad sinundan.
Binigyan ko siya ng ilang minuto.
Samantala, nag-message ako kay Marcus.
Hindi kita tinatawagan dahil gusto kong kontrolin ang weekend mo. Nangako ka sa anak mo. Maghapon siyang naghihintay. Huwag mong sabihin sa pitong taong gulang na bata na kailangan niyang “umintindi” dahil pinili mong hindi tuparin ang pangako mo.
Walang sagot.
Tinawagan ko ang dati kong biyenan na si Rosa.
Hindi para siraan ang anak niya.
Sinabi ko lang ang nangyari.
Tahimik siya nang ilang segundo.
“Nasa lake siya?”
“Oo.”
“Sa birthday ni Caleb?”
“Oo.”
“Hayaan mo ako.”
Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya kay Marcus.
At wala akong pakialam.
Mas mahalaga sa akin ang batang umiiyak sa kabilang kuwarto.
Kumatok ako.
“Caleb?”
Walang sagot.
“Pwede bang pumasok si Mom?”
Mahina.
“Sige.”
Nasa kama siya.
Nakatagilid.
Nakahawak sa cap.
Umupo ako sa tabi niya.
“Gusto mo pa bang mag-birthday?”
Umiling siya.
“Okay.”
Tahimik kami.
Makalipas ang ilang minuto, sinabi ko:
“Paano kung hindi natin piliting maging masaya?”
Napatingin siya.
“Paano?”
“Cake lang. Pizza. Tapos movie.”
“Anong movie?”
“Pipili ka.”
Nag-isip siya.
“Star Wars.”
“Deal.”
“Pwede dalawang movie?”
“Birthday mo.”
“Tatlo?”
“Abuso na iyan.”
Napangiti siya nang kaunti.
Sapat na iyon.
Kinagabihan, kumain kami ng cake sa sala.
Hindi ko siya pinilit na mag-wish.
Hindi ko rin sinabing:
“Okay lang kahit wala si Dad.”
Dahil hindi okay.
Nasaktan siya.
May karapatan siyang masaktan.
Bandang alas-onse, nakatulog siya sa tabi ko habang tumatakbo pa ang pelikula.
Dinala ko siya sa kama.
Habang inaayos ko ang kumot niya, napansin kong hawak pa rin niya ang purple marker.
Akala ko nagsusulat lang siya sa calendar.
Hindi ko na inusisa.
Kinabukasan, bandang alas-nuwebe, may kumatok nang malakas.
Pagbukas ko—
si Marcus.
Kasama si Tessa.
Naka-shorts pa silang dalawa na parang diretso mula sa bakasyon.
Hindi man lang mukhang nahihiya si Marcus.
Mukha siyang inis.
“Talaga, Leah?”
“Ano?”
“Tinawagan mo si Mama?”
“Oo.”
“Dahil lang sa isang missed outing?”
Napatingin ako kay Tessa.
Mukha siyang hindi komportable.
“Birthday ng anak mo iyon.”
“Alam ko.”
“Hindi halata.”
“May sarili rin akong buhay.”
“Wala akong sinabing wala.”
“Then bakit kailangan mong isumbong ako sa nanay ko?”
“Hindi kita isinumbong. Sinabi ko kung bakit umiiyak ang apo niya.”
Umirap siya.
“Hindi ko kailangang ibigay sa inyong dalawa ang bawat minuto ng buhay ko.”
“Hindi bawat minuto ang hinihingi ng anak mo.”
“Leah—”
“Isang araw.”
“Gagawin natin sa ibang weekend.”
“Hindi mo mababago ang petsa ng birthday niya dahil mas convenient sa'yo.”
Napabuntong-hininga siya.
“Ganyan ka talaga. Ginagawa mong malaking drama ang lahat.”
Bubuksan ko na sana ang bibig ko nang biglang tumigil si Marcus.
Nakatitig siya sa likod ko.
Nawala ang kulay ng mukha niya.
“Diyos ko.”
Napalingon ako.
Nakatayo si Caleb sa hallway.
Suot niya ang pajama niya.
Hawak niya ang isang maliit na karton.
At sa kabilang kamay—
isang gunting.
“Anak?”
Hindi ko agad naintindihan.
Hanggang nakita ko ang karton.
Ang calendar page.
Pinutol niya mula sa kitchen calendar ang petsa ng birthday niya.
Iyong may purple na sulat.
MOVIE.
RIDES.
ARCADE.
BURGERS.
At iyong dalawang stick figures.
Dad and me.
Pero may binago siya.
Tinakpan niya ng itim na marker ang malaking stick figure.
At sa ibaba, may nakadikit na maliit na envelope.
“Dear Daddy,” sabi niya.
Nanginginig ang boses.
“May importante akong sasabihin.”
Hindi makagalaw si Marcus.
Lumapit si Caleb.
Iniabot ang envelope.
“Ano ito, buddy?”
“Buksan mo.”
Binuksan ni Marcus.
May sulat.
Malalaki at hindi pantay-pantay ang letra.
Hindi ako lumapit.
Pero binasa iyon ni Caleb nang malakas.
“Dear Daddy,
Hindi na kita hihintayin sa susunod.”
Tumigil siya.
Napakagat siya sa labi.
“Kapag sinabi mong pupunta ka, maglalaro na lang ako. Kasi ayoko nang umupo sa sofa nang matagal.”
Namasa ang mata ko.
Si Marcus naman, parang hindi makahinga.
Nagpatuloy si Caleb.
“Hindi ko na rin isusulat sa calendar ang araw natin hangga't hindi ka talaga nandito.”
Huminga siya nang malalim.
“At hindi mo kailangang gumawa ng boys' day kung ayaw mo.”
Bumaba ang tingin niya.
“Hindi na ako magagalit.”
Then dumating ang pinakamasakit.
“Pero huwag mo na lang sabihin na promise.”
Tahimik.
Walang sumigaw.
Walang dramatic na musika.
Pitong taong gulang lang ang anak ko, nakatayo sa harap ng ama niya at ibinabalik ang pangakong hindi nito tinupad.
Namumula ang mata ni Marcus.
“Caleb…”
May inilabas pang isang bagay ang anak ko mula sa likod ng karton.
Isang maliit na papel.
“Ano iyan?”
tanong ko.
“Listahan.”
Iniabot niya sa tatay niya.
Doon ako lumapit.
May dalawang column.
Sa kaliwa:
MGA ARAW NA SABI NI DAD PUPUNTA SIYA.
Sa kanan:
MGA ARAW NA TALAGANG DUMATING SI DAD.
May anim na petsa sa kaliwa.
Tatlo lang sa kanan.
Napatingin ako kay Caleb.
Hindi ko alam na binibilang niya.
Mukhang hindi rin alam ni Marcus.
“Bakit mo ginawa ito?” tanong niya.
Nagkibit-balikat si Caleb.
“Para hindi ko makalimutan.”
“Ang ano?”
“Kung kailan ako dapat maniwala.”
Napahawak si Marcus sa pinto.
Doon talaga siya namutla.
Hindi dahil may ginawa akong paghihiganti.
Hindi dahil may abogado akong nakatago sa kusina.
Hindi dahil may malaking sikreto akong ibubunyag.
Kundi dahil nakita niya sa sariling sulat-kamay ng anak niya ang bagay na matagal niyang ayaw makita.
Unti-unti nang nawawala ang tiwala ni Caleb sa kanya.
Lumuhod si Marcus.
“Buddy, I'm sorry.”
Hindi lumapit si Caleb.
“Okay.”
“Hindi. Hindi okay.”
Tahimik ang anak ko.
“Dad made a mistake.”
Napakunot ang noo ni Caleb.
“Isa lang?”
Parang sinampal si Marcus.
Hindi ko alam kung saan natutuhan ng pitong taong gulang na bata ang ganoong tanong.
Pero tama siya.
Hindi isang birthday ang problema.
Iyong birthday lang ang araw na hindi na kinaya ng bata na gumawa ng dahilan para sa ama niya.
“Hindi,” mahina ang sagot ni Marcus.
“Hindi lang isa.”
Tumango si Caleb.
Then bumalik siya sa hallway.
“Caleb.”
Napalingon siya.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Gusto ko munang mag-breakfast.”
At umalis siya.
Hindi ko siya pinabalik.
Hindi ko sinabing yakapin niya ang tatay niya.
Hindi responsibilidad ng batang nasaktan na pagaanin ang pakiramdam ng magulang na nakasakit sa kanya.
Tumayo si Marcus.
May luha sa mata.
“Hindi ko alam na gumagawa siya ng listahan.”
“Hindi rin ako.”
Tumingin siya sa papel.
“Tatlo lang?”
“Oo.”
“Akala ko mas madalas.”
“Siguro iyon ang problema.”
Tahimik siya.
Si Tessa, na halos hindi nagsasalita mula nang dumating, biglang nagsabi:
“Marcus, sinabi mo sa akin na kasama mo siya last weekend.”
Napalingon ako.
Pati si Marcus.
“Ano?”
Tumingin sa akin si Tessa.
“Sinabi niyang may plans sila ni Caleb noong nakaraang weekend. Kaya hindi kami nagkita.”
Napakunot ang noo ko.
“Wala siya rito.”
Namutla si Tessa.
“Then nasaan ka?”
“Hindi ito tungkol sa atin.”
“Tinatanong kita.”
“Tessa.”
“Sinabi mong hindi ka available dahil kasama mo ang anak mo.”
Tumayo ako nang tuwid.
Hindi ko na kailangan pang magsalita.
Mukhang pareho kaming nagsimulang maintindihan ang klase ng lalaking nasa harap namin.
Ginagamit niya ako bilang dahilan kapag kailangan niya kay Tessa.
Ginagamit niya si Tessa bilang dahilan kapag kailangan niya sa amin.
At ginagamit niya ang anak niya bilang dahilan kapag gusto niyang umiwas sa ibang bagay.
Hindi ko alam kung saan talaga siya noong weekend na iyon.
At hindi ko na inalam.
Hindi iyon ang pinakamahalagang problema ko.
Si Caleb ang mahalaga.
Umalis si Tessa nang mag-isa.
Si Marcus naman, nanatili sa porch nang ilang minuto.
“Pwede ko bang makita si Caleb?”
“Tanungin mo siya.”
“Seven lang siya.”
“Exactly.”
Napatingin siya sa akin.
“Pitong taon lang siya, Marcus. Kaya tigilan mong asahang siya ang mag-a-adjust sa adult life mo.”
Tahimik.
“May visitation schedule tayo. Sundin mo.”
“Gagawin ko.”
“Hindi para sa akin.”
“Alam ko.”
“Kapag hindi ka makakapunta, sabihin mo nang maaga.”
Tumango siya.
“At huwag kang mangako ng bagay na hindi mo sigurado.”
“Oo.”
“Dahil hindi ko na siya paghihintayin buong araw.”
Napatingin siya sa sulat.
“Pwede ko bang itago ito?”
“Tanungin mo si Caleb.”
Pumasok siya.
Narinig ko silang nag-usap sa kusina.
Hindi ako nakialam.
Maya-maya, lumabas si Marcus.
Hawak pa rin ang sulat.
Pinayagan pala siyang itago ni Caleb.
Pero hindi sumama sa kanya ang anak namin.
Hindi ko iyon pinilit.
Sa mga sumunod na linggo, nagbago ang isang bagay.
Hindi agad si Marcus.
Si Caleb.
Hindi na siya tumatakbo sa bintana kapag oras ng sundo.
Hindi na siya nagbibihis nang isang oras nang maaga.
Hindi na siya nagtatanong kada limang minuto:
“Anong oras na?”
Kapag sinabi kong darating ang tatay niya, ang sagot lang niya:
“Okay.”
Masakit iyon.
Dahil ang pitong taong gulang na bata ay hindi dapat matutong protektahan ang sarili sa disappointment mula sa magulang.
Pero ayoko ring turuan siyang maghintay nang walang hanggan.
Kinausap ko ang isang child counselor.
Hindi para ipakitang may “problema” si Caleb.
Gusto ko lang magkaroon siya ng ligtas na lugar para sabihin ang mga bagay na baka ayaw niyang sabihin sa akin dahil alam niyang nasaktan din ako ng tatay niya.
May natutuhan din ako roon.
Hindi ko kailangang siraan si Marcus para protektahan ang anak ko.
Pero hindi ko rin kailangang gumawa ng dahilan para sa kanya.
Kapag late siya, hindi ko na sinasabing:
“Baka traffic.”
Kapag nakalimutan niyang tumawag, hindi ko sinasabing:
“Busy lang siguro.”
Simple lang.
“Hindi ko alam kung bakit hindi tumawag si Dad. Naiintindihan kong nasasaktan ka.”
Katotohanan.
Walang paninira.
Walang pagtatakip.
At si Marcus?
Sa unang dalawang buwan, sinubukan niyang bumawi gamit ang malalaking bagay.
Theme park.
Bagong game console.
Mamahaling sapatos.
Tinanggap ni Caleb ang ilang regalo.
Pero hindi iyon ang nagpabalik ng tiwala.
Isang Miyerkules, may school presentation si Caleb.
Sinabi niya kay Marcus.
Walang pangako ang tatay niya.
Ang sabi lang:
“Susubukan kong makapunta.”
Napansin kong nalungkot si Caleb.
Pero hindi siya umasa.
Nang araw ng presentation, nakaupo na kami sa auditorium nang may pumasok sa likod.
Si Marcus.
Diretso mula trabaho.
Walang Tessa.
Walang regalo.
Walang malaking eksena.
Umupo lang siya.
Pagkatapos ng presentation, nakita siya ni Caleb.
Hindi agad tumakbo.
Pero ngumiti.
Maliit lang.
Para kay Marcus, sapat na iyon.
Sumunod na linggo, dumating siya sa tamang oras para sunduin si Caleb.
Then muli.
At muli.
May isang pagkakataong hindi siya makakapunta dahil sa trabaho.
Tumawag siya noong nakaraang araw.
Siya mismo ang nagsabi kay Caleb.
“Anak, hindi ako makakapunta bukas. Ayokong sabihin na susubukan ko kung alam kong hindi talaga kaya.”
Tahimik si Caleb.
“Okay.”
“Galit ka?”
“Kaunti.”
“Fair.”
“Pero sinabi mo naman ngayon.”
“Oo.”
“Okay.”
Maliit na bagay.
Pero doon nagsisimula ang tiwala.
Hindi sa theme park.
Hindi sa regalo.
Sa pagsasabi ng totoo.
Makalipas ang halos isang taon, ikawalong birthday ni Caleb.
Isang linggo bago iyon, nakita kong nakatayo siya sa harap ng kitchen calendar.
May hawak na purple marker.
Huminto ako.
Matagal na niyang hindi ginagamit iyon.
“Ano'ng sinusulat mo?”
Tinakpan niya.
“Secret.”
“Sige.”
Hindi ko inusisa.
Birthday morning, nagising siya nang alas-siyete.
Hindi alas-singko.
Kumain kami ng breakfast.
Inilabas ko ang cake.
“Candles?”
tanong ko.
Nag-isip siya.
“Mamaya.”
Hindi dahil naghihintay siya buong araw.
Dahil alas-diyes ang usapan nila ng tatay niya.
Eksaktong alas-diyes, may kumatok.
Tumakbo si Caleb sa pinto.
Pagbukas—
si Marcus.
May hawak lang na maliit na paper bag.
“Happy birthday.”
Ngumiti si Caleb.
“On time ka.”
Tumawa si Marcus.
“On time ako.”
Bago sila umalis, tumakbo si Caleb sa calendar.
Doon ko nakita ang isinulat niya.
Hindi mahaba.
Walang listahan ng rides.
Walang arcade.
Walang “best day ever.”
Dalawang salita lang.
DAD — 10:00.
At may maliit na bilog sa tabi.
Nang gabing iyon, bumalik si Caleb na masaya.
Hindi dahil napuntahan nila ang lahat ng lugar.
Sa katunayan, umulan.
Hindi natuloy ang outdoor rides.
Nag-bowling lang sila at kumain ng burgers.
Pero bago matulog, sinabi niya sa akin:
“Mom?”
“Ano?”
“Dumating si Dad.”
Ngumiti ako.
“Oo.”
“Eksaktong ten.”
“Oo.”
Then tumakbo siya sa kusina.
Narinig ko ang takip ng marker.
Pagbalik ko roon, may check mark na sa tabi ng nakasulat sa calendar.
Wala akong sinabi.
Dahil naintindihan ko.
Hindi niya binibilang ang mga regalo.
Hindi niya binibilang kung magkano ang ginastos ng tatay niya.
Hindi rin niya binibilang kung ilang rides ang nasakyan nila.
Binibilang niya kung ilang beses tumugma ang sinabi ng ama niya sa ginawa nito.
Iyon ang tunay na nawala noong ikapitong birthday niya.
Hindi isang movie.
Hindi arcade.
Hindi burgers.
Tiwala.
At iyon din ang bagay na hindi kayang bilhin ni Marcus pabalik.
Kailangan niya iyong buuin nang paisa-isa.
Isang pagdating sa tamang oras.
Isang tawag kapag hindi kaya.
Isang pangakong hindi binibitawan nang basta-basta.
Hindi ko alam kung magiging perpekto silang mag-ama.
Malamang hindi.
Walang relasyon na ganoon.
Pero natutuhan ni Marcus ang isang bagay na sana ay hindi na kinailangang ituro ng pitong taong gulang niyang anak.
Hindi kailangang ibigay ng isang ama ang bawat minuto ng buhay niya sa anak niya.
Pero kapag ibinigay niya ang salita niya—
hindi dapat ang bata ang matutong tanggapin na wala iyong halaga.
At hanggang ngayon, nakatago pa rin ni Marcus ang sulat na ibinigay sa kanya ni Caleb noong umagang iyon.
Alam ko dahil minsan, habang hinihintay kong ihatid niya ang anak namin, nakita kong nakatiklop iyon sa likod ng phone case niya.
Kupas na ang tinta.
Lukot na ang papel.
Pero nababasa pa rin ang isang linya.
“Hindi na kita hihintayin sa susunod.”
Hindi iyon banta ng isang bata.
Iyon ang sandaling natutuhan ng anak namin na protektahan ang puso niya.
May you like
At para kay Marcus, iyon ang sandaling naunawaan niyang ang pagiging ama ay hindi nasusukat sa dami ng oras na hinihingi ng anak mo.
Nasusukat iyon sa kung gaano kadalas kang naroon kapag sinabi mong darating ka.
