ISINAMA NG ASAWA KO ANG IBANG BABAE SA SWITZERLAND AT INAASAHANG MAGWAWALA AKO SA SELOS… PERO NANG MANATILI AKONG KALMADO, HINDI NIYA ALAM NA ANG HULING SINABI NIYA AY MAY BABAGUHIN SA AMING BUHAY!
ISINAMA NG ASAWA KO ANG IBANG BABAE SA SWITZERLAND AT INAASAHANG MAGWAWALA AKO SA SELOS… PERO NANG MANATILI AKONG KALMADO, HINDI NIYA ALAM NA ANG HULING SINABI NIYA AY MAY BABAGUHIN SA AMING BUHAY!
“AT KUNG GUSTO MONG MAALALA KO LAHAT NG PAGKAKATAONG MAY SAKIT KA, HUMANAP KA NG TAONG WALANG SARILING BUHAY!”
Iyon ang huling sinabi ng asawa kong si Adrian habang inaayos niya ang maleta para sa Switzerland.
Tahimik akong nakatayo sa harap niya.
Ako si Isabel, isang accounting assistant na mahigit apat na taon nang nagsisikap iligtas ang aming pagsasama.
Sa loob ng maleta niya, maayos na nakalagay ang mga gamit ni Bianca.
Ang pink na pantakip sa mata.
Ang gamot sa hilo.
At ang passport holder nito.
Samantalang ang maliit na rosaryong ibinigay ko sa kanya noong unang anibersaryo namin ay naiwan sa ibabaw ng aparador.
“Okay,” mahina kong sagot.
Napakunot ang noo niya.
“Okay? That's all?”
Tumango ako.
“Mag-ingat kayo.”
Parang lalo siyang nainis.
“You're unbelievable, Isabel.”
Pagkatapos, isinara niya ang maleta at lumabas ng kuwarto.
Hindi niya alam na sa sandaling iyon, may isang bagay nang tuluyang natapos sa puso ko.
Kinabukasan, hinatid ko siya hanggang pintuan ng condominium namin sa Mandaluyong.
Hindi ako sumama sa airport.
Hindi rin ako nagtanong kung iisang hotel ang tutuluyan nila ni Bianca.
Bago umalis, lumingon siya.
“Don't start calling me every hour.”
“Hindi ako tatawag,” sagot ko.
Tumaas ang kilay niya.
“Good.”
Pagkasara ng pinto, matagal akong nakatayo sa sala.
Naririnig ko ang mga sasakyan sa EDSA.
At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, hindi ko naramdaman ang takot na baka mawala ang asawa ko.
Ang naramdaman ko ay pagod.
Sobrang pagod.
Noong gabing iyon, binuksan ko ang lumang notebook kung saan ko itinatala ang mga gastusin namin.
Ako ang nagbabayad ng karamihan sa groceries.
Ako ang nag-aasikaso ng utilities.
Ako rin ang madalas sumasalo sa mga bayarin kapag nauubos ang pera ni Adrian sa mamahaling damit, gadgets at business dinners.
May mga pagkakataong nangutang pa ako para lamang hindi kami maputulan ng kuryente.
Samantalang si Adrian, laging may pera para kay Bianca.
Mga restaurant.
Mga regalo.
Mga weekend trips na tinatawag niyang company activities.
Bigla kong naalala ang relo sa kanyang pulso.
Tatlong buwan akong nagtipid para mabili iyon.
Pero hindi man lang niya ipinagmalaki.
Samantalang ang fountain pen na ibinigay ni Bianca ay agad niyang ipinost sa Facebook.
Napangiti ako nang mapait.
“Enough, Isabel.”
Kinabukasan, nag-leave ako sa trabaho.
Hindi para umiyak.
Kundi para makipagkita sa isang abogado.
Ang pangalan niya ay Attorney Rachel Mendoza.
Tahimik niyang pinakinggan ang kuwento ko.
“Gusto mo bang makipaghiwalay?” tanong niya.
Huminga ako nang malalim.
“Opo.”
“Are you sure?”
Tumango ako.
“Hindi dahil pumunta siya sa Switzerland kasama si Bianca.”
Napatingin siya sa akin.
“Kundi dahil noong halos hindi ako makahinga sa sobrang taas ng lagnat ko, sinabi niyang humanap ako ng ibang taong mag-aalaga sa akin.”
Ipinaliwanag ni Attorney Rachel ang mga legal na opsyon sa Pilipinas, kabilang ang legal separation at annulment kung may sapat na batayan.
Hindi niya ipinangakong mabilis o madali ang proseso.
Pero sinabi niyang maaari kong simulan ang pagprotekta sa sarili kong pananalapi at mga dokumento.
Kaya iyon ang ginawa ko.
Kumuha ako ng kopya ng mga bank statement.
Inayos ko ang mga resibo.
Sinuri ang mga bayaring nakapangalan sa akin.
At nagsimulang maghanap ng maliit na apartment na kaya kong bayaran nang mag-isa.
Samantala, abala si Adrian sa Switzerland.
Sa unang araw pa lamang, nag-post si Bianca ng litrato sa Geneva.
Magkatabi sila ni Adrian sa harap ng isang magandang gusali.
May caption:
“BEST TRAVEL PARTNER EVER!”
Makalipas ang ilang oras, may isa pang larawan.
Magkasama silang kumakain sa isang restaurant.
Sa ikatlong araw, may video silang nagtatawanan habang naglalakad sa tabi ng lawa.
Hindi ko pinanood nang paulit-ulit.
Hindi ko rin siya kinompronta.
Kinuha ko lamang ang mga screenshot na maaaring maging mahalaga sa aking abogado.
Pagkatapos, ipinagpatuloy ko ang pag-iimpake ng sarili kong mga gamit.
Sa ikaapat na araw, tumawag si Adrian.
“Isabel, bakit hindi ka tumatawag?”
Napatigil ako sa pagtitiklop ng damit.
“Sinabi mong huwag kitang tawagan.”
“That's not what I meant!”
“Ano ba ang kailangan mo?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos, sinabi niya:
“Wala. Akala ko lang nami-miss mo ako.”
Napatingin ako sa maleta kong halos puno na.
“I'm busy, Adrian.”
Kinabukasan, nakatanggap ako ng mensahe mula sa kaibigan kong si Camille.
May ipinadala siyang screenshot mula sa Instagram story ni Bianca.
Nasa isang balcony si Bianca, nakasuot ng bathrobe.
Sa likod niya, makikita ang coat ni Adrian na nakasabit sa upuan.
May caption:
“SWISS MORNINGS HIT DIFFERENT WHEN YOU'RE WITH THE RIGHT PERSON.”
Hindi ako nagulat.
Matagal ko nang pinaghihinalaan ang relasyon nila.
Pero iba ang makita ang isang bagay na matagal mong sinusubukang huwag paniwalaan.
Napaupo ako.
At sa wakas, umiyak ako.
Hindi dahil gusto ko pang makipag-agawan.
Kundi dahil naalala ko ang babaeng dating ako.
Ang babaeng naniwalang sapat na ang pagmamahal upang manatiling buo ang isang kasal.
Pagkalipas ng isang linggo, nakalipat na ako sa maliit na apartment sa Pasig.
Hindi ito kasingganda ng condominium namin.
Walang malaking sala.
Walang mamahaling furniture.
Pero may maliit na bintanang tanaw ang mga puno.
At may katahimikang matagal ko nang hindi nararanasan.
Iniwan ko sa condominium ang mga gamit ni Adrian.
Kasama ang isang sulat.
Adrian,
Sinabi mong humanap ako ng taong may oras para alagaan ako.
Napagtanto kong hindi ko kailangang maghintay ng ibang tao upang gawin iyon.
Simula ngayon, aalagaan ko ang sarili ko.
Hindi na ako makikipagtalo tungkol kay Bianca.
Hindi na rin ako magmamakaawang piliin mo ako.
Makikipag-ugnayan sa iyo ang abogado ko tungkol sa mga susunod na hakbang.
— Isabel
Pagbalik ni Adrian mula Switzerland, agad siyang tumawag.
Labingpitong missed calls.
Pagkatapos, sunod-sunod na mensahe.
“ISABEL, WHERE ARE YOU?”
“WHY ARE YOUR CLOTHES GONE?”
“WHAT KIND OF JOKE IS THIS?”
“CALL ME NOW!”
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, nakatanggap siya ng pormal na sulat mula sa aking abogado.
Doon lamang niya naunawaang hindi ako nagtatampo.
Talaga akong umalis.
Isang gabi, pumunta siya sa opisina ko.
Naghintay siya sa labas hanggang matapos ang trabaho ko.
“Isabel, please.”
Huminto ako.
“What do you want, Adrian?”
“Come home.”
“Wala na akong bahay doon.”
Napailing siya.
“Don't be dramatic. It was just a business trip.”
Tiningnan ko siya.
“Business trip ba ang magkasama kayo ni Bianca sa iisang hotel room?”
Namutla siya.
“Who told you that?”
“Hindi na mahalaga.”
Sinubukan niyang hawakan ang kamay ko.
Umatras ako.
“Isabel, I made a mistake.”
“Alam ko.”
“I can explain.”
“Hindi ko na kailangan.”
Biglang nagbago ang tono niya.
“So you're throwing away our marriage because of jealousy?”
Napangiti ako nang malungkot.
“Adrian, kung selos lang ito, matagal na sana akong nakipag-away.”
Tahimik siyang nakatingin.
“Pero hindi na ako nagseselos.”
“Why?”
“Because I no longer want to compete for my own husband's attention.”
Sa unang pagkakataon, wala siyang naisagot.
Makalipas ang ilang linggo, nalaman kong hindi pala naging maayos ang conference trip nila.
May ilang business expenses na kinuwestiyon ng kumpanya ni Adrian dahil hindi tugma ang mga resibo sa opisyal na itinerary.
Nagkaroon ng internal review.
Hindi ko alam ang lahat ng detalye.
At hindi ko rin sinubukang makialam.
Pero kalaunan, inalis si Adrian sa isang mahalagang project habang iniimbestigahan ang kanyang expense reports.
Si Bianca naman ay lumipat sa ibang kumpanya.
Isang hapon, tumawag muli si Adrian.
Hindi na siya galit.
“Isabel, I lost Bianca.”
Tahimik ako.
“She said she didn't want to deal with all this.”
“I'm sorry to hear that.”
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“I think I lost you long before I went to Switzerland.”
Napapikit ako.
“That's true.”
“Can you forgive me?”
Huminga ako nang malalim.
“Pinapatawad na kita, Adrian.”
Parang nabuhayan siya.
“Then can we start over?”
“Hindi.”
“Why?”
“Because forgiveness doesn't mean I have to return to the life that hurt me.”
Lumipas ang ilang buwan.
Nagpatuloy ang legal na proseso ng aming paghihiwalay.
Hindi ito naging mabilis.
May mga dokumentong kailangang ayusin.
May mga pag-uusap tungkol sa aming mga ari-arian at obligasyon.
Pero sa bawat hakbang, mas naging malinaw sa akin na tama ang desisyon kong umalis.
Sa trabaho, nag-apply ako para sa isang senior accounting position.
Noong una, natatakot ako.
Matagal kong inuna ang pangangailangan ni Adrian kaysa sa sarili kong pangarap.
Pero nang dumating ang interview, sinabi ko sa sarili ko:
“Isabel, kaya mo ito.”
Makalipas ang dalawang linggo, natanggap ako.
Mas mataas ang sahod.
Mas maayos ang schedule.
At sa unang pagkakataon, nakapag-ipon ako para sa sarili ko nang hindi kailangang magpaalam kaninuman.
Isang araw, habang naglalakad ako sa mall, may nakita akong magandang relo sa isang display.
Halos kapareho iyon ng regalong binili ko noon para kay Adrian.
Naalala ko ang tatlong buwang pagtitipid.
Ang itlog at kanin na baon ko.
Ang mga lakad na tinanggihan ko.
At ang mga gabing iniisip kong balang-araw, mapapansin din niya ang lahat ng sakripisyo ko.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi ako bumili ng relo.
Sa halip, pumasok ako sa isang bookstore.
Bumili ako ng librong matagal ko nang gustong basahin.
Pagkatapos, naupo ako sa isang café.
Umorder ng paborito kong cake.
At tahimik na nag-enjoy sa sarili kong oras.
Habang umiinom ng kape, may pumasok na mensahe mula kay Adrian.
“I'm sorry I wasn't there when you needed me.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos, sumagot ako.
“I hope you learn to be there for the people you love.”
Hindi na ako nagdagdag pa.
Ako si Isabel.
Mahigit apat na taon kong ipinaglaban ang isang kasal na unti-unting sumisira sa aking pagkatao.
Pinatawad ko ang mga kasinungalingan.
Pinalampas ang mga pangakong hindi tinupad.
At paulit-ulit na nagpanggap na hindi ako nasasaktan.
Hanggang isang gabi, habang naghahanda ang asawa kong dalhin ang ibang babae sa Switzerland, sinabi niya sa akin:
“KUNG GUSTO MONG MAALALA KO LAHAT NG PAGKAKATAONG MAY SAKIT KA, HUMANAP KA NG TAONG WALANG SARILING BUHAY!”
AT SA HALIP NA MAGWALA, TUMAHIMIK AKO.
DAHIL SA WAKAS, NAINTINDIHAN KO NA HINDI KO KAILANGANG MAGMAKAAWA PARA SA PAG-AALAGANG DAPAT KUSANG IBINIBIGAY NG ISANG ASAWA.
HINDI KO PINIGILAN SI ADRIAN NA SUMAMA KAY BIANCA.
HINDI KO RIN SINIRA ANG KANYANG BAKASYON.
SA HALIP, GINAMIT KO ANG PANAHONG WALA SIYA UPANG SIMULANG BUUIN MULI ANG SARILI KONG BUHAY.
AT NANG BUMALIK SIYA MULA SWITZERLAND, ANG ASAWANG INAASAHAN NIYANG MAGHIHINTAY AY WALA NA.
DAHIL MINSAN, ANG PINAKAMALAKAS NA SAGOT SA TAONG PAULIT-ULIT KANG SINASAKTAN AY HINDI SIGAW.
KUNDI ANG TAHIMIK NA DESISYONG HINDI NA BABALIK SA LUGAR KUNG SAAN HINDI KA PINAHALAGAHAN.
AT NGAYON, SA TUWING MAY NAGTATANONG KUNG NAGSISISI BA AKONG HINAYAAN KO SI ADRIAN NA PUMUNTA SA SWITZERLAND KASAMA SI BIANCA, ISA LANG ANG SAGOT KO.
“HINDI.”
DAHIL HABANG SIYA AY NAGBAKASYON KASAMA ANG BABAENG PINILI NIYA…
May you like
AKO NAMAN AY NAGSIMULANG BUMALIK SA SARILI KO.
WAKAS
