ISINUBSOB NG ASAWA KO ANG MUKHA KO SA WEDDING CAKE—PERO NANG TUMAYO ANG KUYA KO, BIGLANG NAWALA ANG TAWA NIYA.
ISINUBSOB NG ASAWA KO ANG MUKHA KO SA WEDDING CAKE—PERO NANG TUMAYO ANG KUYA KO, BIGLANG NAWALA ANG TAWA NIYA.
Ako si Daniela Mercado, dalawampu't limang taong gulang.
Anim na oras pa lang akong kasal nang mapagtanto kong maaaring pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko ang lalaking katabi ko.
Ang pangalan niya ay Vincent Alvarado.
Dalawampu't siyam na taong gulang.
Gwapo, charming, at kapag nasa harap ng ibang tao, halos imposibleng hindi siya magustuhan.
Dalawang taon kaming magkasintahan bago kami nagpakasal.
At sa loob ng dalawang taon na iyon, may isang ugali siyang paulit-ulit kong pinatawad.
Mahilig siyang manghiya bilang “biro.”
Kapag kasama ang barkada:
“Dani, sabihin mo nga sa kanila paano ka umiyak nung naligaw tayo sa Japan.”
Tawanan.
Kapag family dinner:
“Hindi marunong magluto yan. Maganda lang.”
Tawanan.
Kapag naiinis ako:
“Joke lang, babe.”
Kapag hindi ako natawa:
“Ang sensitive mo naman.”
Minsan sinabi sa akin ng kuya kong si Mateo:
“Napapansin mo bang halos lahat ng joke niya, ikaw ang punchline?”
“Kuya, ganun lang talaga humor niya.”
“Okay.”
“Okay lang?”
“Oo.”
Hindi siya nakipagtalo.
“Basta tandaan mo, kapag sinabi mong nasasaktan ka at ang sagot niya ay ipaliwanag kung bakit wala kang karapatang masaktan, hindi apology yun.”
Nainis ako noon.
Akala ko overprotective lang siya.
Labindalawang taon ang tanda sa akin ni Kuya Mateo.
Pagkamatay ng tatay namin noong seventeen ako, siya ang tumulong kay Mama sa pag-aalaga sa akin.
Hindi siya palaaway.
Hindi rin siya dramatic.
Sa katunayan, iyon ang nakakakaba sa kanya.
Kapag galit siya, lalo siyang tumatahimik.
Bago ang kasal, isang bagay ang paulit-ulit kong sinabi kay Vincent.
“Please, huwag yung cake smash.”
Nasa food tasting kami noon.
“Anong cake smash?”
“Yung isusubsob mukha ko sa cake.”
Tumawa siya.
“Why would I do that?”
“Ginawa mo sa birthday ko dati.”
“Konting icing lang yun.”
“Vincent, seryoso ako.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Ayoko. Please.”
“Fine.”
“Promise?”
“Promise.”
Isang linggo bago ang kasal, sinabi ko ulit.
“Remember, no cake smash.”
“Dani!”
“Gusto ko lang sure.”
“Hinding-hindi.”
Noong mismong wedding morning, habang nagbibihis siya, nag-message pa ako.
“No cake smash ha. Mahal kita.”
Nag-reply siya.
“Promise, Mrs. Alvarado.”
May heart emoji pa.
Kaya kampante ako.
Ginanap ang reception sa isang malaking hotel sa Makati.
Halos dalawang daan at limampung bisita.
May business partners ng pamilya ni Vincent.
May mga dating kaklase.
Mga kamag-anak.
At halos lahat ay may cellphone.
Masaya ako.
Totoo.
Nang sumayaw kami sa first dance, naisip ko:
Ito na yun.
Ito na yung buhay na pinili ko.
Pagkatapos dumating ang cake cutting.
Limang patong ang cake.
White at champagne ang kulay.
May sugar flowers at manipis na decorative pieces sa gilid.
Tumayo kami sa harap nito.
Nagpalakpakan ang lahat.
May photographer sa kaliwa.
Videographer sa kanan.
At sa likod ni Vincent, narinig ko ang isa sa mga kaibigan niya.
“Do it, bro!”
Nawala ang ngiti ko.
Tumingin ako kay Vincent.
Mahina kong sinabi:
“Don't.”
Ngumiti siya.
“Relax.”
“Vincent.”
“Trust me.”
Hinawakan namin ang kutsilyo.
Naghiwa.
Palakpakan.
Kumuha siya ng maliit na piraso.
Akala ko susubuan niya ako.
Binuka ko ang bibig.
Pero bigla niyang inilapag ang cake.
Naramdaman ko ang kamay niya sa batok ko.
“Vincent, no—”
Hindi ko natapos.
Isang malakas na tulak.
Sumubsob ang mukha ko sa cake.
Napasigaw ang ilang bisita.
Pumasok ang icing sa ilong ko.
May matigas na dekorasyong tumama sa noo ko.
Naramdaman kong humila ang hair extensions ko.
At nang iangat ko ang ulo ko, hindi ako makahinga nang maayos.
May cake sa pilikmata.
Sa buhok.
Sa leeg.
Pati harapan ng gown ko, puno ng icing.
Natahimik ang ballroom.
Pagkatapos narinig ko ang tawa.
Si Vincent.
Halakhak.
“Grabe!”
Hawak niya ang tiyan niya.
“Dani, tingnan mo sarili mo!”
Tumawa ang tatlo niyang groomsmen.
May isa pang nakataas ang cellphone.
“Legend!”
Nakipag-high five si Vincent.
At ako?
Nakatayo lang.
Hindi ako agad umiyak.
Parang hindi pa nakahabol ang utak ko.
Hanggang sinabi niya:
“Come on, babe. Smile! Wedding video natin!”
Doon tumulo ang luha ko.
Hindi dahil nasira ang makeup.
Hindi dahil sa gown.
Kundi dahil nangako siya.
Tatlong beses.
Malinaw ang “huwag” ko.
At ginawa niya pa rin dahil mas nakakatawa raw iyon.
Lumapit ang bridesmaid ko para punasan ang mata ko.
Narinig kong sinabi ni Vincent:
“Drama naman.”
At doon tumayo ang kuya ko.
Nasa table siya malapit sa stage.
Hindi siya tumakbo.
Hindi niya sinugod si Vincent.
Hindi niya siya sinuntok.
Lumakad lang siya papunta sa DJ booth.
Kinuha ang microphone.
“Excuse me.”
Tahimik ang ballroom.
Napalingon si Vincent.
“Kuya, chill,” sabi niya habang tumatawa pa.
Hindi siya pinansin ni Mateo.
“May request lang ako sa videographer.”
Nagkatinginan ang lahat.
“Sir?”
“Paki-save yung footage mula thirty seconds bago hawakan ni Vincent yung batok ng kapatid ko hanggang matapos.”
Nawala nang bahagya ang ngiti ni Vincent.
“Ano?”
Nagpatuloy si Kuya.
“At sa photographer, huwag munang mag-delete ng kahit anong shots.”
“Bro, seriously?”
Ngayon lang siya tiningnan ni Mateo.
“Very.”
“Joke lang yun.”
Tumango ang kuya ko.
“Good.”
Tahimik.
“Kung joke lang, walang problema sa video.”
Doon tuluyang nawala ang tawa ni Vincent.
“Anong point mo?”
“Wala pa.”
Lumapit si Kuya sa akin.
“Dani.”
“Ano?”
“Nasaktan ka ba?”
Tumango ako.
“Gusto mo bang manatili rito?”
Hindi ako nakasagot.
“Hindi kita tinatanong kung gusto mong ituloy ang reception. Tinatanong kita kung gusto mong manatili sa tabi niya ngayon.”
Tumingin ako kay Vincent.
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Dani, come on.”
Bumalik ang tingin ko kay Kuya.
“Hindi.”
“Okay.”
Yun lang.
Hindi siya nagdesisyon para sa akin.
Hindi niya sinabi:
“Uuwi tayo.”
Tinanong niya ako.
At nang sumagot ako, doon siya kumilos.
Tinawag niya ang event coordinator.
“Kailangan namin ng private room at medic.”
“Ano?!”
Si Vincent.
“Kuya Mateo, sobra na.”
Lumingon ang kuya ko.
“Hindi ikaw ang kausap ko.”
Namula siya.
“Asawa ko siya.”
At doon nagsalita si Mama mula sa table.
“At anak ko siya.”
Tahimik ulit ang ballroom.
Dinala ako sa private room.
May maliit akong sugat sa noo at pamamaga sa ilong, pero walang malubhang injury.
Nilinis ako ng medic.
Habang ginagawa iyon, nanginginig ang kamay ko.
“Kuya.”
“Nandito ako.”
“Nasira lahat.”
“Yung cake?”
“Wedding.”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos umupo siya sa harap ko.
“Dani, isang reception lang ang nasira.”
Napatingin ako.
“Huwag mong pagdesisyunan ngayong gabi kung pati buong buhay mo kasama siya gusto mong ituloy.”
Umiyak ako.
Sa labas, nagkakagulo.
Gustong pumasok ni Vincent.
Hindi siya pinapasok hangga't hindi ako pumapayag.
Makalipas ang dalawampung minuto, sinabi kong kausapin ko siya.
Pumasok siya.
Wala na ang ngiti.
“What is this?”
Napatingin ako.
“Excuse me?”
“Pinapahiya mo ako sa sarili nating wedding.”
Halos hindi ako makapaniwala.
“Ako?”
“Everyone's staring!”
“Vincent, isinubsob mo mukha ko sa cake.”
“Joke!”
“Sinabi kong huwag.”
“I didn't know you'd react like this.”
“Tatlong beses kitang pinakiusapan.”
“Because you're obsessed with looking perfect!”
Napatingin si Kuya Mateo sa kanya.
Pero hindi nagsalita.
“Lumabas ka muna, Kuya,” sabi ko.
“Sure?”
“Oo.”
Lumabas siya.
Kami lang ni Vincent.
“Bakit mo ginawa?”
“Sinabi ko na. Joke.”
“Bakit?”
“Ano bang gusto mong sagot?”
“Truth.”
Napabuntong-hininga siya.
“Fine. Yung barkada nag-bet na hindi ko gagawin kasi under daw ako sa'yo.”
Parang may kung anong namatay sa loob ko.
“Ano?”
“Stupid lang.”
“Bet?”
“Five thousand.”
Hindi ako makapagsalita.
“Dani, hindi tungkol sa pera.”
“Mas malala.”
“Ano?”
“Pinatunayan mo sa mga kaibigan mo na hindi kita kayang sabihan ng ‘huwag.’”
“That's not what happened.”
“Exactly yun.”
“Masyado mong ginagawang serious.”
Doon ko nakita.
Hindi niya talaga naiintindihan.
O ayaw niyang intindihin.
Hindi cake ang problema.
Control.
Respeto.
At ang pangangailangan niyang patunayan sa ibang lalaki na hindi siya “under” ng sarili niyang asawa.
“Lumabas ka.”
“Dani.”
“Please.”
“Wedding natin.”
“Lumabas ka.”
Lumabas siya.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit na bahagi ng gabi.
Hindi pala.
Makalipas ang ilang minuto, pumasok ulit si Kuya Mateo.
May hawak na phone.
“May kailangan kang makita.”
“Ano?”
“Pwede bukas.”
“Ngayon.”
Umupo siya.
May ipinakitang group chat screenshot.
Galing sa isa sa groomsmen.
Ang lalaking nagpadala?
Si Paolo.
Pinsan ni Vincent.
Hindi pala siya komportable sa nangyari.
May chat sila bago ang kasal.
Vincent:
“Gagawin ko talaga yung cake smash.”
Kaibigan:
“Akala ko bawal sabi ni Dani?”
Vincent:
“Exactly.”
Isa pa:
“Baka umiyak.”
Vincent:
“Mas viral.”
May kasunod.
“After wedding wala na siyang magagawa. Asawa ko na.”
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi impulsive.
Hindi peer pressure lang.
Planado.
At ang “no” ko ang mismong dahilan kung bakit gusto niyang gawin.
May mas luma pang messages.
Mga joke tungkol sa akin.
Kung paano raw pagkatapos ng kasal, “matuturuan” niya akong huwag masyadong controlling.
Kung paano raw gusto niyang ilipat sa joint account ang malaking bahagi ng savings ko para “wala nang kanya-kanya.”
At isang message na nagpabago sa buong gabi.
“Once married, easier na yung condo issue. Papirmahin ko rin yan eventually.”
Napatingin ako kay Kuya.
“Anong condo?”
“Yun din tanong ko.”
May condo akong minana sa tatay namin.
Nasa pangalan ko.
Bago ang kasal, ilang beses sinabi ni Vincent na mas magandang ibenta iyon para idagdag sa capital ng business na gusto niyang itayo kasama ang dalawang kaibigan.
Tumanggi ako.
Akala ko tapos na ang usapan.
Hindi pala.
“Kuya…”
“Wala ka munang pipirmahan.”
Tumango ako.
“Tomorrow, lawyer.”
“Oo.”
“Tonight, pahinga.”
Pero hindi doon natapos ang reception.
Lumabas ako ulit.
Hindi para ituloy ang party.
Para tapusin ang gabi sa sarili kong paraan.
Nandoon pa rin ang karamihan ng bisita.
May iba nang umalis.
Nakatayo si Vincent malapit sa stage kasama ang pamilya niya.
Nang makita niya ako, lumapit siya.
“Can we fix this privately?”
Tumingin ako sa kanya.
“You had the chance.”
“Dani.”
Kinuha ko ang microphone.
Hindi ko ipinakita ang screenshots.
Hindi ko siya pinahiya gamit ang private messages niya.
Hindi ko rin ikinuwento ang condo.
Isang bagay lang ang sinabi ko.
“Salamat sa lahat ng pumunta.”
Tahimik.
“Hindi na namin itutuloy ang natitirang programa ngayong gabi.”
May bulungan.
“May nangyari na kailangan naming ayusin bilang mag-asawa at bilang pamilya.”
Napatingin ako kay Vincent.
“At kailangan ko muna ng panahon at distansya bago ako magdesisyon sa susunod.”
Ibinalik ko ang microphone.
Yun lang.
Hindi dramatic.
Pero para kay Vincent, sapat na iyon.
Dahil sa unang pagkakataon, hindi niya kontrolado kung paano tatapusin ang biro.
Umuwi ako kasama si Mama at Kuya.
Hindi ko kasama ang asawa ko sa unang gabi ng kasal namin.
Kinabukasan, kinausap namin ang abogado.
Hindi pala simpleng “punitin ang marriage certificate” ang solusyon.
May legal process.
May kailangang suriin base sa circumstances ng kasal at applicable grounds.
Hindi ko inasahang mawawala lahat sa isang pirma.
Pero isang bagay ang ginawa ko agad.
Pinrotektahan ko ang sariling assets ko.
Hindi ko ginalaw ang mga pag-aari ni Vincent.
Hindi ko kinuha ang pera niya.
Pero tinanggal ko ang access na dati kong kusang ibinigay sa ilang accounts at documents ko.
At yung condo?
Hindi niya nahawakan.
Makalipas ang tatlong araw, dumating siya sa bahay ni Mama.
May flowers.
May sulat.
At wala nang yabang.
“Dani.”
Hindi ko siya pinapasok.
Nag-usap kami sa terrace.
“Sorry.”
Tahimik ako.
“Alam kong mali.”
“Anong mali?”
“Yung cake.”
“Lang?”
Napayuko siya.
“Yung messages.”
“Bakit mo sinabi na after wedding wala na akong magagawa?”
“Stupid talk.”
“Bakit?”
“Hindi ko alam.”
“Alam mo.”
Tahimik.
“Gusto mong magmukhang malakas sa barkada.”
Tumango.
“At para magmukha kang malakas, kailangan mong ipakitang hindi mahalaga yung boundaries ko.”
Hindi siya sumagot.
“Vincent, hindi ako natatakot na baka gawin mo ulit yung cake thing.”
Napatingin siya.
“Then give me a chance.”
“Hindi mo naiintindihan.”
“Ano?”
“Natakot ako sa paraan ng pag-iisip mo bago mo ginawa yun.”
Tahimik.
“Yun ang problema.”
Nag-couples counseling kami.
Hindi dahil sigurado akong babalik.
Kundi dahil gusto kong marinig kung may kakayahan ba siyang akuin ang ginawa niya nang hindi sinisisi ang alak, barkada, pressure o ako.
Sa unang sessions, palagi niyang sinasabi:
“I was joking.”
Hanggang isang araw, tinanong siya ng counselor:
“Kung sinabi niyang ayaw niya, bakit mas naging nakakatawa para sa'yo na gawin?”
Matagal siyang hindi nakasagot.
Pagkatapos umiyak siya.
Hindi ako naawa agad.
Pero nakinig ako.
Lumaki pala siya sa barkadang ang respeto sa lalaki ay sinusukat sa kung gaano siya “nasusunod” ng girlfriend o asawa.
Takot siyang tawaging under.
Takot siyang pagtawanan.
At imbes na harapin ang insecurity niya, ako ang ginawa niyang patunay ng pagkalalaki niya.
Explanation iyon.
Hindi excuse.
Hindi kami agad nagbalikan.
Sa katunayan, halos isang taon kaming magkahiwalay habang inaayos ang legal at personal naming desisyon.
Sa huli, pinili kong tapusin ang marriage.
Hindi dahil sa cake lamang.
Kundi dahil noong malinaw kong sinabi ang hangganan ko, hindi lang niya nilabag iyon.
Pinagplanuhan niyang labagin dahil gusto niyang ipakita sa ibang tao na kaya niya.
Si Vincent naman ay hindi nawalan ng trabaho.
Hindi na-bankrupt.
Hindi siya kinuyog online dahil hindi namin ipinost ang wedding video.
Pero may nawala sa kanya na mas mahalaga sa image niya.
Maraming kaibigan ang lumayo.
Pati si Paolo.
Yung tatlong groomsmen na tumawa, dalawa ang kalaunan ay humingi sa akin ng tawad.
Sabi ng isa:
“Hindi namin naisip na ganun kabigat.”
Sagot ko:
“Hindi rin ako.”
Si Kuya Mateo?
Minsan tinanong ko siya kung bakit hindi niya sinuntok si Vincent.
Nasa coffee shop kami noon.
“Akala ko nga susuntukin mo.”
Tumingin siya sa akin.
“Gusto ko.”
Napatawa ako.
“Talaga?”
“Sobra.”
“Bakit hindi?”
Humigop siya ng kape.
“Dahil kapag sinuntok ko siya, baka kinabukasan ang headline sa pamilya natin ay tungkol sa kuya mong nanapak sa wedding.”
Napaisip ako.
“Hindi tungkol sa ginawa niya sa akin.”
“Exactly.”
“Yung video?”
“Evidence.”
“Yung tanong mo kung gusto kong manatili?”
“Choice mo.”
Doon ako natahimik.
Iyon pala ang bagay na tunay na yumanig sa reception.
Hindi pagsuntok.
Hindi pagbabanta.
Hindi pagsira ng cake sa ulo ni Vincent.
Ang ginawa ng kuya ko ay ibinalik sa akin ang bagay na ilang minuto lang ang nakaraan ay sinubukang agawin ng asawa ko.
Ang karapatan kong pumili.
Dalawang taon pagkatapos noon, ikinasal ang pinsan namin.
Nasa reception kami ni Kuya Mateo.
Nang oras na ng cake cutting, nagbiro ang groom:
“Walang face smash. Gusto ko pang makauwi nang buhay.”
Nagtawanan ang lahat.
Napatawa rin ako.
Hindi na sumikip ang dibdib ko.
Hindi na bumalik ang pakiramdam ng icing sa ilong ko.
Tiningnan ako ni Kuya.
“Okay?”
“Oo.”
“Sure?”
“Oo nga.”
“Good.”
At bumalik siya sa pagkain.
Simple lang.
Walang drama.
Doon ko napagtanto kung gaano kalayo na ang narating ko.
Dati akala ko ang ginawa ni Vincent ang pinakanakakahiya sa buhay ko.
Hindi pala.
Wala akong dapat ikahiya.
Ako yung nagsabi ng “huwag.”
Siya yung nangakong rerespetuhin iyon.
At siya rin ang taong piniling sirain ang pangako para sa limang libong pisong pustahan at ilang segundo ng tawanan.
Hindi ako ang nagpahiya sa sarili ko sa reception.
Hindi rin si Kuya Mateo ang sumira kay Vincent.
Ang kuya ko ay kumuha lang ng microphone, pinatabi ang video, at nagtanong sa akin ng isang simpleng bagay:
“Gusto mo bang manatili rito?”
May you like
At nang sabihin kong hindi—
sa unang pagkakataon noong araw na iyon, may lalaking nakinig sa sagot ko.
