LABINDALAWANG TAON KAMING MAGKASINTAHAN, PERO SA NAIA KO NATUKLASANG MAY ASAWA AT ANAK NA PALA ANG LALAKING HINIHINTAY KONG PAKASALAN! MAS MASAKIT, NARINIG KO SIYANG TAWAGING “ASAWA KO” ANG IBANG BABAE—ANG PAREHONG TAWAG NIYA SA AKIN NOONG UMAGANG IYON.
LABINDALAWANG TAON KAMING MAGKASINTAHAN, PERO SA NAIA KO NATUKLASANG MAY ASAWA AT ANAK NA PALA ANG LALAKING HINIHINTAY KONG PAKASALAN! MAS MASAKIT, NARINIG KO SIYANG TAWAGING “ASAWA KO” ANG IBANG BABAE—ANG PAREHONG TAWAG NIYA SA AKIN NOONG UMAGANG IYON.
Ako si Andrea. Dalawampu't tatlong taon na kaming magkakilala ni Adrian at labindalawang taon nang magkasintahan.
Tatlong taon siyang nag-aral ng engineering sa Canada. Ako naman, isang doktor sa Quezon City, ay matiyagang naghintay sa kanyang pagbabalik.
Noong umagang iyon, nag-message siya:
“Asawa ko, miss na miss na kita.”
Napangiti ako.
Nasa NAIA na ako, may dalang paborito niyang tuyong mangga. Gusto ko siyang sorpresahin.
Pero nang makita ko siyang lumabas sa arrivals, biglang nanlamig ang buong katawan ko.
May babaeng nakakapit sa braso niya.
Si Melissa—ang dati naming kaklase noong high school.
May itinutulak siyang stroller na may natutulog na batang lalaki.
Nakita kong yumuko si Adrian at maingat na inayos ang kumot ng bata.
Pagkatapos, narinig ko si Melissa.
“Love, kasya pa kaya ang damit ko para sa birthday ni Mateo?”
Hinawakan ni Adrian ang magkabilang pisngi niya.
“Ang nanay ni Mateo ang pinakamaganda kong asawa.”
ASAWA?!
Parang gumuho ang buong mundo ko.
Palihim akong sumunod habang naglalakad sila papunta sa sakayan.
“Nasabi mo na ba kay Andrea?” tanong ni Melissa.
“Mamaya na.”
“Mamaya? Kasal tayo, Adrian! May anak na tayo! Ayokong isipin ng mga tao na kabit mo ako!”
Doon ko napansin ang kanilang wedding rings.
Parehong disenyo ng singsing na ipinangako ni Adrian sa akin noong high school.
Sa loob ng maraming taon, kapag tinatanong ko siya tungkol sa kasal, lagi niyang sinasabi:
“Ganito na katagal ang relasyon natin. Ano pa bang mababago ng papel?”
Ngayon, alam ko na ang sagot.
“Tapusin mo na ang relasyon ninyo ni Andrea,” giit ni Melissa.
Pero umiling si Adrian.
“Mahal niya ako mula pagkabata. Ang dami niyang isinakripisyo para sa akin. Hindi ko siya basta maiwan.”
Napaluha si Melissa.
Agad siyang niyakap ni Adrian.
“Asawa ko, huwag ka nang umiyak.”
IYON DIN ANG TAWAG NIYA SA AKIN SA TEXT NOONG UMAGA.
Nabitawan ko ang supot ng mangga.
Labindalawang taon akong naghintay sa lalaking may sarili na palang pamilya.
Pero nang buksan ko ang Facebook, may nakita akong bagong post ni Adrian.
At ang mga salitang nakasulat doon ay mas masakit pa sa lahat ng narinig ko sa paliparan…
“FINALLY HOME WITH MY BEAUTIFUL WIFE AND OUR LITTLE PRINCE. THREE YEARS OF BUILDING OUR DREAM FAMILY. FOREVER GRATEFUL.”
May kasama itong litrato nilang tatlo sa loob ng eroplano.
Nakayakap si Melissa kay Adrian habang natutulog si Mateo sa kandungan niya.
Sa comments, binabati sila ng mga kaibigan namin.
Congratulations sa beautiful family!
Ang bilis, two years old na si Mateo!
Happy anniversary in advance!
Dalawang taon?
Napahawak ako sa dibdib.
Ibig sabihin, habang nagpapadala ako ng pera para sa tuition at living expenses ni Adrian sa Canada, may asawa at anak na pala siya.
Naupo ako sa isang bakanteng upuan sa airport.
Binuksan ko ang aming conversation.
Tatlong buwan na ang nakalipas, humingi siya ng ₱180,000 para raw sa final engineering project.
Anim na buwan bago iyon, ₱95,000 para sa apartment deposit.
At noong nakaraang taon, halos ₱300,000 para sa tuition balance.
Lahat iyon, ipinadala ko.
Dahil naniniwala akong para sa future naming dalawa.
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian.
“Hi, asawa ko! Sorry, delayed kami sa immigration. Nasa hotel muna ako. Bukas na tayo magkita, okay?”
Napapikit ako.
“Adrian, sino si Mateo?”
Tumahimik siya.
“Anong Mateo?”
“Yung batang kasama mo sa airport.”
Walang sumagot.
“At sino si Melissa? Bakit tinatawag mo siyang asawa?”
Narinig ko ang mabilis niyang paghinga.
“Andrea, listen. It's complicated.”
“Simple lang ang tanong ko. Kasal ka ba?”
Matagal na katahimikan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Yes.”
Parang may humiwa sa puso ko.
“Kailan?”
“Two years ago.”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Two years? Adrian, last month lang pinag-uusapan natin kung saan tayo magpapakasal!”
“Andrea, I was going to tell you.”
“Kailan? Kapag college na ang anak mo?”
Hindi siya nakasagot.
Pagkatapos ay sinabi niyang mahal pa rin niya ako.
Doon ko tuluyang binaba ang tawag.
Kinagabihan, hindi ako nakatulog.
Paulit-ulit kong iniisip ang labindalawang taon.
Ang birthdays na mag-isa kong ipinagdiwang.
Ang mga Christmas na video call lang kami.
Ang mga pagkakataong tumanggi akong makipag-date sa ibang lalaki dahil may hinihintay akong pakasalan.
Pero may isa pang tanong na bumabagabag sa akin.
Alam ba ni Melissa na patuloy akong nagpapadala ng pera kay Adrian?
Kinabukasan, nag-message ako sa kanya.
Melissa, this is Andrea. Alam kong kasal kayo ni Adrian. Hindi ako makikipag-away. Pero may kailangan kang malaman.
Nagpadala ako ng screenshots ng mga bank transfers at messages ni Adrian.
Makalipas ang isang oras, tumawag siya.
Umiiyak.
“Andrea, akala ko alam mo na ang lahat.”
“Hindi.”
“Sinabi niyang matagal na kayong naghiwalay bago siya pumunta sa Canada.”
Nanlamig ako.
“Melissa, hanggang kahapon, tinatawag niya akong asawa niya.”
Tahimik siyang umiyak.
Pagkatapos ay may sinabi siyang hindi ko inaasahan.
“Yung perang ipinapadala mo… sinasabi niyang scholarship allowance niya.”
Napapikit ako.
“May trabaho ba siya roon?”
“Oo. Pero nag-resign siya last year. Sabi niya, may sapat siyang savings.”
Doon namin parehong naintindihan ang katotohanan.
Hindi lang dalawang babae ang niloko ni Adrian.
Ginamit niya rin ang tiwala naming dalawa para masuportahan ang buhay na gusto niya.
Nagkasundo kaming magkita sa isang café.
Dumating si Melissa nang walang kasama.
Iniwan niya si Mateo sa kanyang ina.
Pagkaupo niya, agad siyang nagsalita.
“I'm sorry, Andrea. Kung alam ko lang…”
Umiling ako.
“Hindi ikaw ang nangako sa akin ng kasal.”
Inilabas niya ang kanilang marriage certificate.
Totoo.
Dalawang taon na silang kasal.
Pagkatapos ay ipinakita niya ang ilang messages ni Adrian noong bago sila ikasal.
“Andrea and I ended things years ago. You're the only woman in my life.”
Napaluha ako.
Pareho pala kaming pinaniwala sa magkaibang kuwento.
Nang gabing iyon, humarap kami kay Adrian sa isang pribadong meeting room ng hotel.
Pagpasok niya, namutla siya nang makita kaming magkatabi.
“Andrea? Melissa? What is this?”
Tumayo ako.
“Hindi kami narito para makipag-agawan sa iyo.”
Inilapag ko ang folder sa mesa.
“Narito kami para marinig ang katotohanan.”
Tinanong siya ni Melissa kung saan napunta ang perang ipinadala ko.
Sa una, nagpalusot siya.
Pero nang ipakita namin ang mga transfer dates, tuluyan siyang umamin.
Ginamit niya ang malaking bahagi ng pera sa renta, gastusin, at ilang bakasyon nilang mag-anak.
“Akala ko mababayaran ko rin si Andrea kapag nakapagtrabaho na ako,” sabi niya.
Tinitigan ko siya.
“Adrian, hindi kita pinautang para buhayin ang lihim mong pamilya. Tinulungan kita dahil akala kong sabay tayong bumubuo ng kinabukasan.”
Napayuko siya.
“I'm sorry.”
“Hindi sapat ang sorry.”
Inilabas ko ang mga dokumentong inihanda ng abogado ko.
Ipinaalam kong hihingi ako ng legal na payo tungkol sa perang nakuha niya sa pamamagitan ng mga kasinungalingan.
Hindi ko alam kung magkano ang mababawi.
Pero hindi ko na hahayaang gamitin niya muli ang pagmamahal ko bilang dahilan para manahimik.
Pagkatapos ay tumayo si Melissa.
“Adrian, uuwi muna kami ni Mateo sa parents ko.”
“Love, please!”
“Don't call me that.”
Napatingin siya sa akin.
“Andrea, please. Twelve years tayo. Hindi mo puwedeng basta itapon iyon.”
Doon ko naramdaman ang kakaibang katahimikan sa loob ko.
“Hindi ako ang nagtapon ng labindalawang taon, Adrian.”
Tumingin ako sa kanyang wedding ring.
“Ikaw ang gumawa noon nang pakasalan mo ang iba habang pinangakuan mo pa rin ako.”
At umalis ako.
Sa mga sumunod na buwan, naging mahirap ang lahat.
Nagpa-counseling ako.
Nag-focus sa trabaho sa ospital.
At sa tulong ng abogado, nagsimula akong ayusin ang mga usaping pinansyal sa pagitan namin ni Adrian.
May ilang halagang naibalik sa pamamagitan ng isang nakasulat na repayment agreement.
Hindi lahat.
Pero sapat iyon para maramdaman kong hindi na ako basta nanahimik.
Si Melissa naman, piniling pansamantalang humiwalay kay Adrian habang pinag-iisipan ang kinabukasan nila ni Mateo.
Hindi ko siya pinilit na makipaghiwalay.
Hindi ko rin siya hinusgahan kung sakaling piliin niyang bigyan ng pagkakataon ang asawa niya.
Dahil siya ang kailangang magdesisyon para sa sarili niyang pamilya.
Makalipas ang isang taon, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Melissa.
May picture si Mateo na may hawak na birthday cake.
Thank you for not blaming me, Andrea. I hope you're happy now.
Napangiti ako.
Sumagot ako:
I hope you and Mateo are happy too.
Pagkatapos ay inilapag ko ang cellphone.
Nasa airport ako noon.
Pero hindi para sunduin si Adrian.
May conference ako sa Singapore.
Unang international trip kong walang iniisip na pasalubong para sa lalaking matagal kong hinintay.
Habang naghihintay sa boarding gate, napansin ko ang isang maliit na tindahan.
May nakasabit na packs ng dried mangoes.
Napangiti ako.
Naalala ko ang supot na nabitawan ko sa NAIA isang taon na ang nakalipas.
Binili ko ang isang pack.
Pero sa pagkakataong iyon, para sa sarili ko.
Dahil sa wakas, natutunan kong hindi ko kailangang maghintay ng isang tao para maging buo ang buhay ko.
Ako si Andrea.
Labindalawang taon akong nagmahal.
Labindalawang taon akong naniwala.
At sa isang umaga sa NAIA, nalaman kong may asawa at anak na pala ang lalaking hinihintay kong pakasalan.
Pero hindi doon nagtapos ang kuwento ko.
Doon nagsimula ang panibagong buhay ko.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi sinusukat sa haba ng panahong naghintay ka, kundi sa katapatan ng taong pinili mong pagkatiwalaan.
At kung may natutunan man ako sa lahat ng nangyari, ito iyon:
May you like
Hindi sayang ang mga taong minahal natin nang tapat. Pero hindi rin natin kailangang sayangin ang natitira nating buhay sa taong hindi marunong maging tapat pabalik.
WAKAS.
