NAGING SURROGATE AKO PARA SA KAMBAL KONG KAPATID—PERO NANG MAKITA NIYA ANG KANYANG ANAK, TUMANGGI SIYANG IUWI ITO
NAGING SURROGATE AKO PARA SA KAMBAL KONG KAPATID—PERO NANG MAKITA NIYA ANG KANYANG ANAK, TUMANGGI SIYANG IUWI ITO
“I can't take her.”
Iyon ang sinabi ng kambal kong kapatid na si Ryan habang hawak ang bagong silang niyang anak.
Ilang minuto pa lamang ang nakalipas mula nang manganak ako.
Masakit pa ang buong katawan ko, pero masaya ako dahil sa wakas, matutupad na ang pangarap nina Ryan at ng asawa niyang si Melissa.
Anim na taon silang naghintay para magkaroon ng anak.
Dalawang beses silang sumubok ng IVF.
At minsan, nawalan sila ng sanggol sa ikalabing-isang linggo ng pagbubuntis.
Kaya nang pumayag akong maging gestational surrogate nila, alam kong hindi iyon simpleng desisyon.
Pero mahal ko ang kapatid ko.
At gusto kong makatulong.
Ngayon, nakatayo siya sa harap ko, nanginginig habang ibinabalik ang sanggol sa aking mga bisig.
“Ryan, what are you saying?” tanong ko.
Napatingin siya kay Melissa.
“I'm sorry. I can't take her home.”
Napahawak si Melissa sa dibdib.
“That's our daughter!”
Umiling si Ryan.
“No. She can't be.”
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpatahimik sa buong kuwarto.
“Because I found out yesterday that I'm not her father.”
Ako si Hannah, tatlumpu't apat na taong gulang.
Kambal ko si Ryan.
Mula pagkabata, halos hindi kami mapaghiwalay.
Noong nahihirapan ako sa kolehiyo, siya ang tumulong sa akin.
Noong naghiwalay kami ng dating asawa ko, siya ang naghatid sa akin sa bahay kasama ang tatlong taong gulang kong anak.
At noong sinabi niyang nahihirapan silang magkaanak ni Melissa, nakita ko kung gaano siya nasasaktan.
Madalas kong makita ang lungkot sa kanyang mukha kapag may bagong silang na sanggol sa pamilya.
Pero hindi siya kailanman nagreklamo.
Kaya nang tanungin nila kung maaari kong dalhin ang kanilang embryo bilang surrogate, pinag-isipan ko iyon nang mabuti.
Nagkaroon kami ng medical screening, counseling, at mga kasunduang inayos sa tulong ng mga propesyonal.
Hindi ko minadali ang desisyon.
Pero sa huli, pumayag ako.
Dahil gusto kong makita ang kapatid kong maging ama.
Maayos ang pagbubuntis ko.
Tuwing checkup, kasama ko sina Ryan at Melissa.
Noong nalaman naming babae ang sanggol, napaiyak si Melissa.
“A little girl,” bulong niya.
Niyakap siya ni Ryan.
“Our little girl.”
Pinangalanan nila siyang Lily.
Nagpinta sila ng nursery na kulay pink.
Bumili ng maliliit na damit.
At halos araw-araw, may ipinapadalang litrato si Melissa ng mga bagong gamit ng sanggol.
Kaya hindi ko maintindihan kung bakit, sa araw na pinakahihintay namin, biglang nagbago ang lahat.
“Ryan, explain yourself!” sigaw ni Melissa.
Nanginginig ang kanyang asawa.
“Yesterday, the clinic called me.”
Napakunot ang noo ko.
“What clinic?”
“The fertility clinic.”
Kumuha siya ng isang nakatuping papel mula sa bulsa.
“They contacted us about a records review. There was a discrepancy in the embryo identification records.”
Nanlamig ang katawan ko.
“What discrepancy?”
Napaluha si Ryan.
“They said there may have been an error during the embryo transfer process.”
Napatingin ako sa sanggol sa aking mga bisig.
Tahimik siyang natutulog.
Walang kamalay-malay sa nangyayari sa paligid.
“Are you saying this isn't their embryo?” tanong ko.
Umiling si Ryan.
“They don't know for sure yet.”
Napatingin si Melissa.
“Then why are you saying she's not ours?”
Hindi agad sumagot ang kapatid ko.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Because I'm scared.”
Biglang napasigaw si Melissa.
“Scared? We've waited six years for her!”
Dahil sa lakas ng kanyang boses, pumasok ang isang nurse.
Tinanong niya kung kailangan namin ng tulong.
Sinabi kong kailangan namin ng ilang minuto at humingi ako ng tulong para matawag ang hospital social worker.
Hindi ko kayang ayusin ang ganitong problema nang kami-kami lamang.
Pagkaalis ng nurse, tiningnan ko si Ryan.
“Tell us everything.”
Umupo siya.
At doon niya inamin ang buong katotohanan.
Dalawang araw bago ako manganak, may natanggap siyang email mula sa fertility clinic.
May nakita raw silang posibleng pagkakamali sa lumang laboratory records.
May dalawang embryo na kailangang muling beripikahin ang pagkakakilanlan.
Isa sa mga iyon ang embryo na inilipat sa akin.
Hindi pa kumpirmado ang pagkakamali.
Kailangan pa ng independent review at genetic testing, kung papayagan at naaayon sa mga kinakailangang proseso.
Pero natakot si Ryan.
Lalo na dahil alam niyang kung hindi sa kanila ang embryo, maaaring may ibang pamilyang sangkot.
“Why didn't you tell me?” umiiyak na tanong ni Melissa.
Napayuko siya.
“Because I didn't want to ruin the birth.”
“Then why are you ruining it now?”
Walang naisagot si Ryan.
Hinawakan ko nang mas mahigpit si Lily.
“Ryan, look at her.”
Hindi siya tumingin.
“Ryan.”
Dahan-dahan niyang itinaas ang ulo.
“She's a newborn baby,” sabi ko. “She hasn't done anything wrong.”
“I know.”
“Then don't speak about her like she's a mistake.”
Napaluha siya.
“I'm not saying she's a mistake.”
“Then what are you saying?”
Tahimik siya sandali.
“I don't know how to love her if someone might come tomorrow and say she's theirs.”
Doon ko naunawaan.
Hindi niya tinatanggihan si Lily dahil ayaw niya sa sanggol.
Tinatanggihan niya ang posibilidad na mahalin ito nang buong puso at pagkatapos ay mawala.
Pero kahit naunawaan ko ang takot niya, hindi ibig sabihin na tama ang ginawa niya.
Maya-maya, dumating ang social worker.
Ipinaliwanag namin ang sitwasyon.
Nakipag-ugnayan din kami sa fertility clinic upang makakuha ng malinaw na impormasyon.
Kinumpirma ng clinic na may iniimbestigahang discrepancy, ngunit wala pang pinal na konklusyon tungkol sa pinagmulan ng embryo.
Sinabi ng social worker na kailangang tiyakin ang agarang pangangalaga kay Lily habang inaayos ang mga legal at medikal na usapin.
Hindi maaaring basta magdesisyon ang sinuman batay lamang sa takot o sa isang hindi pa kumpirmadong record.
Naupo si Melissa sa tabi ko.
“Can I hold her?”
Tumango ako.
Maingat kong inilagay si Lily sa kanyang mga bisig.
Agad siyang napaiyak.
“Hi, baby girl.”
Hinaplos niya ang pisngi ng sanggol.
“I'm here.”
Napatingin ako kay Ryan.
Nakatayo lamang siya sa tabi ng bintana.
Sa sumunod na mga araw, nagkaroon ng mga meeting kasama ang clinic, mga doktor, at mga abogado.
Dahil gestational surrogacy ang aming arrangement, mahalagang malinaw kung sino ang may legal na responsibilidad at kung paano poprotektahan ang karapatan ng lahat ng maaaring sangkot.
Pumayag ang mga kinakailangang partido sa naaangkop na genetic testing.
Habang hinihintay ang resulta, nanatiling nakatuon ang lahat sa kaligtasan at pangangalaga kay Lily.
Si Melissa ang halos hindi humiwalay sa sanggol.
Si Ryan naman ay tahimik.
Minsan, nakita ko siyang nakaupo sa labas ng nursery.
“Ryan?”
Napatingin siya sa akin.
“I messed everything up.”
Umupo ako sa tabi niya.
“You hurt Melissa.”
“I know.”
“And you frightened me.”
Napayuko siya.
“I know.”
Huminga ako nang malalim.
“But you can still decide what kind of person you want to be from here.”
Nagsimula siyang umiyak.
“I wanted to be a dad so badly, Hannah.”
“Then don't let fear make every decision for you.”
Makalipas ang halos dalawang linggo, dumating ang resulta.
Nasa opisina kami ng abogado nang ipaliwanag ang findings.
Kinumpirma ng genetic testing na hindi biological child nina Ryan at Melissa si Lily.
May naganap ngang pagkakamali sa embryo identification.
Napatakip si Melissa sa bibig.
Si Ryan naman ay napayuko.
Para akong nawalan ng lakas.
Sa loob ng siyam na buwan, dala ko ang sanggol na inakala naming sa kanila.
At ngayon, nalaman naming may ibang pamilyang maaaring matagal ding naghihintay sa kanya.
Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon.
Nasa bahay ako nang tumawag si Melissa.
“Hannah, I don't know what to do.”
Narinig ko ang iyak niya.
“I love her.”
Napaluha ako.
“I know.”
“But what if someone takes her away?”
Wala akong madaling maisagot.
Dahil hindi ko kayang mangakong hindi iyon mangyayari.
Kaya sinabi ko lamang ang totoo.
“Whatever happens, Lily deserves to be loved while everyone works out what's right.”
Nang matapos ang masusing imbestigasyon, natukoy ng clinic ang isa pang mag-asawang maaaring may kaugnayan sa embryo.
Sina Daniel at Sophie.
Ilang taon na rin silang sumasailalim sa fertility treatment.
Nang ipaalam sa kanila ang nangyari, nagulat din sila.
Wala silang kaalam-alam na may embryo palang nailipat sa ibang pasyente.
Kinumpirma ng karagdagang pagsusuri na sila ang biological parents ni Lily.
Pero hindi ibig sabihin noon na agad nang nalutas ang lahat.
May mga legal na tanong tungkol sa parentage, consent, at sa mga desisyong pinakamabuti para sa sanggol.
Sa tulong ng mga abogado at propesyonal, nagsimula ang isang maingat na proseso.
Isang araw, nagkaroon ng unang meeting ang dalawang mag-asawa.
Hindi ko alam kung ano ang mangyayari.
Nasa isang tahimik na conference room kami.
Nakahawak si Melissa sa maliit na litrato ni Lily.
Sa kabilang panig, nakaupo sina Daniel at Sophie.
Namumula ang mga mata ni Sophie.
“Can I see her picture?” mahina niyang tanong.
Dahan-dahang iniabot ni Melissa ang litrato.
Nang makita ni Sophie ang sanggol, napaluha siya.
“She has my mother's eyes.”
Tahimik kaming lahat.
Pagkatapos ay nagsalita si Melissa.
“I've been taking care of her since she was born.”
Tumango si Sophie.
“I know.”
“I love her.”
Nagsimulang umiyak si Sophie.
“I know you do.”
Walang nag-away.
Walang sumigaw.
Dalawang babaeng parehong may pusong puno ng pagmamahal ang nakaupo sa harap ng isa't isa.
At pareho silang natatakot na mawala ang batang mahal nila.
Sa mga sumunod na buwan, nagkaroon ng legal na proseso upang mapagdesisyunan ang pangmatagalang pangangalaga kay Lily.
Hindi ito naging madali.
Maraming pag-uusap.
Maraming luha.
At maraming desisyong kailangang pag-isipan nang mabuti.
Sa huli, sa ilalim ng isang pormal na kasunduang inaprubahan ng kinauukulang hukuman, kinilala ang legal na pagiging magulang nina Daniel at Sophie.
Unti-unting lumipat si Lily sa kanilang pangangalaga sa paraang may suporta mula sa mga propesyonal.
Kasabay nito, napagkasunduan ng mga pamilya na maaari pa ring magkaroon ng angkop na ugnayan sina Ryan at Melissa kay Lily, basta nakabubuti iyon sa bata.
Hindi iyon ang kinabukasang inakala naming mangyayari.
Pero iyon ang naging paraan upang unahin ang kapakanan niya.
Ang pinakamahirap na araw ay nang tuluyang lumipat si Lily kina Daniel at Sophie.
Hawak siya ni Melissa.
Mahigpit ang yakap.
“Be happy, little girl,” bulong niya.
Nakatayo sa tabi niya si Ryan.
Nang iabot ni Melissa ang sanggol kay Sophie, hindi na napigilan ng kapatid ko ang kanyang mga luha.
Lumapit siya.
“Can I say goodbye?”
Tumango si Sophie.
Maingat niyang hinawakan ang maliit na kamay ni Lily.
“I'm sorry I was scared of loving you.”
Napaluha kaming lahat.
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ni Melissa.
At sa unang pagkakataon mula nang manganak ako, nakita kong hindi na niya tinatakasan ang sakit.
Hinaharap na niya ito.
Hindi naging madali ang buhay nina Ryan at Melissa pagkatapos noon.
Nagkaroon sila ng panahon ng matinding pagdadalamhati.
Nag-counseling sila bilang mag-asawa.
At kinailangan nilang pag-usapan kung gusto pa ba nilang subukang magkaroon ng anak.
Minsan, sinabi ni Ryan sa akin:
“Hannah, I thought I was protecting myself.”
Tumingin ako sa kanya.
“From what?”
“From losing another baby.”
Tahimik akong nakinig.
“But I ended up hurting everyone because I was afraid.”
Hinawakan ko ang kanyang kamay.
“At least now you understand.”
Tumango siya.
“And I won't make that mistake again.”
Makalipas ang halos dalawang taon, may magandang balitang dumating.
Nakapag-ampon sina Ryan at Melissa ng isang batang lalaki sa pamamagitan ng isang legal na proseso.
Tatlong taong gulang siya.
Ang pangalan niya ay Oliver.
Noong una, mahiyain siya.
Pero nang makita niya ang mga laruan sa kanyang bagong kuwarto, napangiti siya.
At nang tawagin niyang “Daddy” si Ryan sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang kambal kong kapatid.
Hindi dahil sa lungkot.
Kundi dahil sa saya.
Ngayon, may mga pagkakataong nagkikita ang aming mga pamilya.
Lumalaki si Lily na masaya at minamahal nina Daniel at Sophie.
Alam nila ang kuwento ng kanyang pagsilang, at balak nilang ipaliwanag iyon sa kanya sa paraang angkop sa kanyang edad habang lumalaki siya.
Si Melissa naman ay may maliit na album ng mga litrato ni Lily.
Hindi niya ito itinatago.
Dahil bahagi ng buhay niya ang batang iyon.
At kahit hindi siya ang naging ina ni Lily sa paraang inakala niya, hindi nawawala ang pagmamahal na minsan niyang ibinigay.
Isang hapon, nagkaroon kami ng maliit na family picnic.
Naglalaro si Oliver sa damuhan.
Nasa tabi niya si Lily.
Pareho silang tumatawa habang hinahabol ang mga bula.
Umupo si Ryan sa tabi ko.
“Hannah?”
“Oo?”
“Do you regret helping us?”
Napatingin ako sa kanya.
Matagal kong pinag-isipan ang sagot.
“Regret? No.”
Napabuntong-hininga siya.
“Even after everything?”
Tumango ako.
“I regret that people got hurt. I regret that the clinic made a mistake. But I don't regret wanting to help you become a father.”
Napaluha siya.
“Thank you.”
Ngumiti ako.
“Just promise me something.”
“Anything.”
“Never forget what you learned.”
Tumingin siya kay Oliver na tumatakbo papunta sa kanya.
Ngumiti siya.
“I won't.”
Tumalon si Oliver sa kanyang mga bisig.
“Daddy!”
Niyakap siya ni Ryan nang mahigpit.
At habang pinagmamasdan ko sila, naunawaan kong may mga pangarap na hindi natutupad sa paraang inaasahan natin.
Minsan, may kasamang sakit.
Minsan, may mga taong kailangang pakawalan.
At minsan, kailangan nating tanggapin na hindi sapat ang pagmamahal lamang para gawing tama ang lahat ng gusto natin.
Pero may isang bagay akong natutunan sa nangyari sa amin.
Ang pagiging magulang ay hindi lamang tungkol sa dugo.
Hindi rin lamang tungkol sa kung sino ang unang humawak sa isang sanggol.
Ito ay tungkol sa responsibilidad, katapatan, at sa pagpili ng makabubuti para sa bata, kahit masakit para sa sarili.
Noong araw na ipinanganak si Lily, sinabi ng kapatid ko:
“I can't take her.”
Akala ko noon, iyon na ang pinakamasakit na maririnig ko mula sa kanya.
Pero makalipas ang dalawang taon, narinig ko siyang magsalita habang niyayakap si Oliver.
“I'm here, buddy. I'm not going anywhere.”
At sa pagkakataong iyon, alam kong natutunan na niyang maging ama.
May you like
Hindi dahil nawala ang kanyang takot.
Kundi dahil natutunan niyang huwag hayaang ang takot ang magpasya kung sino ang karapat-dapat niyang mahalin.
