PINAGTAWANAN NG KAPATID KONG NAVY SAILOR ANG UNIPORME KO BILANG TWO-STAR ADMIRAL SA HARAP NG BUONG CREW! PERO NANG LUMAPIT ANG ISANG OPISYAL AT NAGSALITA NG LIMANG SALITA, BIGLANG NABURA ANG NGITI NIYA. AT ANG NATUKLASAN KO SA BARKO AY MAS MALALA PA SA KANYANG PANGMAMALIIT!
PINAGTAWANAN NG KAPATID KONG NAVY SAILOR ANG UNIPORME KO BILANG TWO-STAR ADMIRAL SA HARAP NG BUONG CREW! PERO NANG LUMAPIT ANG ISANG OPISYAL AT NAGSALITA NG LIMANG SALITA, BIGLANG NABURA ANG NGITI NIYA. AT ANG NATUKLASAN KO SA BARKO AY MAS MALALA PA SA KANYANG PANGMAMALIIT!
Ako si Sandra Owens. Dalawampu't anim na taon na akong naglilingkod sa United States Navy at labing-isang buwan na akong rear admiral na may dalawang bituin.
Sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko kailanman nakuha ang pagkilalang hinahangad ko mula sa aming ama na si Richard Owens, isang retiradong Army Sergeant Major.
Para sa kanya, ang nakababata kong kapatid na si Brandon ang tunay na karangalan ng pamilya.
Nang matapos ni Brandon ang basic training, ipinaskil ni Dad ang kanyang litrato sa ibabaw ng fireplace. Nang ma-promote siya bilang petty officer, nagpa-barbecue si Dad para sa buong kapitbahayan.
Pero nang makapagtapos ako nang may karangalan sa Naval Academy, dalawang salita lamang ang sinabi niya.
“That's nice.”
Nang magkaroon ako ng unang command, tinanong niya kung may sarili akong opisina.
At nang makita niya ang dalawang bituin sa aking balikat, sinabi niyang baka madali na lamang mamigay ng matataas na ranggo ngayon.
Masakit, ngunit natutuhan kong manahimik.
Hindi ko kailangan ng papuri upang gawin nang maayos ang tungkulin ko.
Hanggang isang umaga, dumating ako sa Naval Base San Diego para sa isang opisyal na unannounced inspection sa USS Sterett, ang barkong pinaglilingkuran ni Brandon.
Hindi alam ng karamihan sa crew ang eksaktong oras ng pagdating ko, ngunit nakarehistro ang aking credentials at naabisuhan ang mga kinakailangang opisyal.
Bandang alas-otso ng umaga, papalapit ako sa gangway nang marinig ko ang pamilyar na boses.
“ANG LAKAS NAMAN NG LOOB MONG PUMUNTA RITO SUOT ANG COSTUME NA IYAN, SANDRA!”
Napahinto ako.
Si Brandon.
May hawak siyang kape at nakangisi habang nakatingin sa aking uniporme.
“Akala mo ba may maniniwalang importante ka dahil sa dalawang bituin na iyan?”
Nagtawanan ang ilang sailors na nakarinig.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya at hinawakan ang manggas ko.
“Hoy, Ate. Huwag kang magkunwaring mataas ang posisyon mo rito. Hindi ito family reunion.”
Tiningnan ko ang kanyang kamay.
“Brandon, bitawan mo ako.”
“Bakit? Tatawagin mo ang mga kaibigan mong opisyal?”
Muli siyang tumawa.
Ngunit biglang may lumapit mula sa gangway.
Si Commander James Whitaker, ang executive officer ng barko.
Nang makita niya ang kamay ni Brandon na nakahawak sa aking uniporme, agad siyang tumuwid.
“Ma'am, shall I relieve him?”
Biglang nabura ang ngiti ni Brandon.
“Sir?”
Hindi pinansin ni Commander Whitaker ang kanyang tanong.
Tumayo siya nang tuwid at nagbigay ng nararapat na military courtesy.
“Good morning, Rear Admiral Owens. Welcome aboard.”
Biglang tumahimik ang paligid.
Ang mga sailor na kanina ay nagtatawanan ay agad na tumuwid.
Napatingin si Brandon sa aking insignia.
Pagkatapos ay sa mukha ni Commander Whitaker.
“Rear… Admiral?”
Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay sa aking manggas.
“Oo, Brandon. Rear Admiral.”
Namumutla siyang umatras.
“Ate, akala ko…”
“Akala mo nagsisinungaling ako?”
Hindi siya makasagot.
Humarap ako kay Commander Whitaker.
“Commander, ipagpatuloy natin ang inspection. Pakidokumento ang nangyari rito at tiyaking susundin ang naaangkop na proseso. Walang espesyal na pagtrato dahil kapatid ko siya.”
“Yes, Ma'am.”
Tumingin ako kay Brandon.
“Petty Officer Owens, bumalik ka sa iyong tungkulin at sumunod sa mga tagubilin ng iyong chain of command.”
Tumango siya.
“Aye, Ma'am.”
Sa unang pagkakataon sa buhay namin, hindi niya ako tinawag na Ate.
Ngunit hindi ko iyon ipinagdiwang.
May mas mahalaga akong dahilan kung bakit ako naroon.
Sa nakaraang dalawang buwan, nakatanggap ang aming command ng ilang ulat tungkol sa hindi pagkakatugma ng maintenance records at aktuwal na kondisyon ng ilang kagamitan sa USS Sterett.
May mga inspeksiyong nakatalang kumpleto kahit may mga hindi pa nareresolbang discrepancy.
May mga ulat din ng pressure sa junior sailors na pumirma sa paperwork bago matapos ang aktuwal na verification.
Kailangan naming malaman kung simpleng administrative errors lamang iyon o may mas seryosong problema.
Nagsimula kami sa engineering spaces.
Kasama ko sina Commander Whitaker, ang ship's commanding officer na si Captain Daniel Mercer, at ilang technical inspectors.
Sa unang dalawang oras, may nakita kaming ilang kakulangan sa dokumentasyon.
Ngunit ang ikatlong inspection point ang nagdulot ng seryosong pag-aalala.
May maintenance checklist na nakamarkang completed.
Ngunit nang tingnan ng technical team ang kaugnay na equipment, may bahagi itong hindi pa dumaraan sa kinakailangang pagsusuri.
“Captain Mercer,” sabi ko, “sino ang nag-certify ng record na ito?”
Tiningnan niya ang dokumento.
“Ma'am, kailangan kong kumpirmahin sa maintenance department.”
Inilapit sa akin ng inspector ang pahina.
May tatlong pirma.
Isa roon ang kay Brandon.
Napahinto ako.
Hindi dahil kapatid ko siya.
Kundi dahil malinaw na kailangan naming suriin kung bakit pumirma ang isang sailor sa dokumentong maaaring hindi tumutugma sa aktuwal na trabaho.
“Commander Whitaker, pakikuha ang supporting records at ang mga taong may direktang kaalaman sa maintenance na ito.”
“Yes, Ma'am.”
Makalipas ang isang oras, kinausap ng inspection team ang ilang junior sailors.
Isa sa kanila si Seaman First Class Tyler Reed, dalawampu't isang taong gulang.
Halatang kinakabahan siya.
“Sir, Ma'am, may gusto po akong sabihin.”
“Sige, Reed,” sabi ko. “Sabihin mo ang alam mo. Huwag kang manghula.”
Huminga siya nang malalim.
“May mga pagkakataong sinasabihan kaming tapusin ang paperwork bago pa makumpleto ang actual checks.”
“Sino ang nagbibigay ng tagubilin?”
Napatingin siya sa kanyang mga kamay.
“Petty Officer Owens po ang nagdadala ng mga checklist. Pero sinasabi niyang galing ang instruction sa nakatataas.”
“Alam mo ba kung sino?”
Umiling siya.
“Hindi po, Ma'am.”
Hindi ako nagtanong nang higit pa sa kinakailangan.
Ipinaalam ko sa inspection team na panatilihin ang mga orihinal na dokumento at tiyaking walang sailor ang mapipilitang baguhin ang kanyang salaysay.
Habang nagpapatuloy ang pagsusuri, unti-unting lumitaw ang isang pattern.
May ilang maintenance records na nilagdaan bago ang aktuwal na verification.
May mga discrepancy na hindi na-escalate sa tamang oras.
At may mga junior personnel na natatakot mag-ulat dahil ayaw nilang mapagbintangang nagpapabagal sa operasyon.
Hindi pa namin alam kung sino ang may pangunahing pananagutan.
Ngunit malinaw na kailangan ng pormal na imbestigasyon.
Bandang hapon, hiniling ni Brandon na makausap ako.
Hindi ko siya kinausap nang pribado bilang kapatid.
Sa halip, sinabi kong anumang impormasyong may kaugnayan sa inspection ay dapat dumaan sa wastong proseso.
Sa harap ng naaangkop na opisyal, nagsalita siya.
“Ma'am, may mga dokumento akong pinirmahan kahit hindi pa tapos ang lahat ng checks.”
“Bakit?”
“Sinabi sa amin na kailangan nang ma-close ang maintenance items bago ang deadline.”
“Sino ang nagsabi?”
Nag-atubili siya.
Pagkatapos ay nagbigay siya ng pangalan ng isang senior enlisted supervisor.
Ipinaliwanag niyang natatakot siyang tumanggi dahil baka masira ang kanyang evaluation at promotion prospects.
Tahimik akong nakinig.
“Petty Officer Owens,” sabi ko, “ang pressure mula sa nakatataas ay mahalagang impormasyon na kailangang imbestigahan. Pero hindi nito awtomatikong inaalis ang pananagutan sa mga dokumentong pinirmahan mo.”
Tumango siya.
“Understood, Ma'am.”
“May iba ka pa bang alam na dapat malaman ng investigators?”
Huminga siya nang malalim.
“Opo.”
Inilahad niya ang mga petsa, checklist at ilang pangyayaring natatandaan niya.
Hindi ko siya pinuri.
Hindi ko rin siya pinagbantaan.
Ipinaubaya ko ang pagsusuri sa mga taong may tamang awtoridad upang maiwasan ang anumang conflict of interest.
Nang matapos ang inspection, inirekomenda namin ang karagdagang technical verification, corrective action sa maintenance procedures at isang hiwalay na command investigation tungkol sa mga dokumentong may kahina-hinalang entries.
Ang ilang kagamitan ay isinailalim sa kinakailangang pagsusuri bago muling payagang gamitin ayon sa mga naaangkop na pamantayan.
Hindi naging magaan ang mga sumunod na linggo.
May mga sailor na kailangang magbigay ng salaysay.
May mga opisyal na kailangang magpaliwanag.
At may mga dokumentong kailangang muling suriin.
Sa huli, natukoy ng imbestigasyon na may mga supervisor na nagbigay ng hindi wastong pressure upang maipakitang kumpleto ang ilang maintenance tasks.
May mga indibidwal ding pumirma sa mga record nang hindi sapat ang verification.
Nagkaroon ng mga naaangkop na administrative at disciplinary actions batay sa papel at pananagutan ng bawat isa.
Kabilang si Brandon sa mga sailor na nakatanggap ng formal corrective action.
Hindi siya agad tinanggal sa Navy.
Ngunit kinailangan niyang harapin ang epekto ng kanyang mga desisyon at sumailalim sa karagdagang training at supervision.
Ang nangyari sa gangway ay hiwalay ding sinuri bilang usapin ng military professionalism at conduct.
Hindi ko pinakialaman ang naging desisyon.
Bilang kanyang kapatid, masakit makita siyang humarap sa mga problemang iyon.
Bilang admiral, alam kong hindi maaaring palitan ng personal na relasyon ang tamang proseso.
Makalipas ang isang buwan, tumawag ang aming ama.
“Sandra, anong ginawa mo sa kapatid mo?”
Narinig ko ang galit sa kanyang boses.
“Dad, hindi ako ang nagdesisyon sa disciplinary action niya.”
“Sinabi ni Brandon na pinahiya mo siya sa harap ng buong barko!”
Napapikit ako.
“Dad, siya ang humawak sa uniporme ko at pinagtawanan ako sa harap ng crew habang nasa opisyal akong tungkulin.”
“Baka nagbibiro lang siya!”
“Hindi biro ang kawalan ng respeto sa isang opisyal habang ginagampanan nito ang tungkulin.”
Tahimik siya.
“At may mga maintenance records na kailangang imbestigahan. Hindi ko maaaring balewalain iyon dahil kapatid ko siya.”
“Pero pamilya mo siya!”
“Alam ko, Dad. Pero may responsibilidad din kami sa mga sailor na umaasa sa ligtas at maayos na kagamitan.”
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay sinabi niya, “Hindi ko akalaing aabot sa ganito.”
“Hindi ko rin ginusto.”
Ibinaba namin ang tawag nang hindi nagkakasundo.
Makalipas ang dalawang linggo, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Brandon.
“Ate, puwede ba kitang makausap kapag off-duty ka?”
Nagkita kami sa isang maliit na café sa San Diego.
Wala kaming suot na uniporme.
Sa unang pagkakataon sa maraming taon, hindi siya nakangisi nang makita ako.
“Hi, Ate.”
“Hi, Brandon.”
Tahimik siyang naupo.
Matagal bago siya nagsalita.
“Gusto kong humingi ng tawad.”
Tumingin ako sa kanya.
“Para saan?”
“Sa ginawa ko sa gangway. At sa mga taon na pinagtatawanan kita.”
Hindi ako sumagot.
“Akala ko noon, dahil mas matagal akong nasa barko kaysa sa nakikita kitang kasama namin sa bahay, mas alam ko kung ano ang tunay na Navy service.”
Huminga siya nang malalim.
“Hindi ko man lang inalam kung ano ang mga pinagdaanan mo.”
“Brandon, hindi mo kailangang maunawaan ang bawat assignment ko para respetuhin ako.”
Tumango siya.
“Alam ko na ngayon.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“May isa pa akong gustong sabihin.”
“Ano iyon?”
“Noong inspection, akala ko sisirain mo ang career ko dahil sa ginawa ko.”
“Hindi iyon ang tungkulin ko.”
“Pero hindi mo rin ako pinrotektahan.”
“Hindi kita maaaring protektahan mula sa pananagutan sa sarili mong mga desisyon.”
Tahimik siyang tumango.
“Alam ko. At salamat dahil hinayaan mong dumaan sa tamang proseso.”
Sa unang pagkakataon, nakita ko sa kanya ang kapatid na matagal ko nang gustong makilala.
Hindi ang paborito ni Dad.
Hindi ang sailor na palaging nagmamataas.
Kundi isang taong nagsisimulang matutong umamin sa pagkakamali.
Makalipas ang ilang buwan, inimbitahan ako ng aming ama sa kanyang bahay.
Pagpasok ko sa sala, napansin kong may bagong larawan sa ibabaw ng fireplace.
Larawan ko iyon sa isang opisyal na seremonya, suot ang aking dress uniform na may dalawang bituin.
Katabi nito ang larawan ni Brandon noong unang deployment niya.
Napahinto ako.
“Dad?”
Lumapit siya.
“Gusto kong ipakita sa iyo ang isang bagay.”
Itinuro niya ang dalawang larawan.
“Dalawa kayong naglingkod. Pero matagal kong ipinakita na isa lang ang ipinagmamalaki ko.”
Hindi ako nakapagsalita.
Umupo siya sa sofa.
“Noong bata ka, lagi kang tahimik. Hindi ka humihingi ng papuri. Akala ko hindi mo kailangan.”
Napatingin ako sa kanya.
“Dad, hindi dahil tahimik ako ay hindi na ako nasasaktan.”
Napayuko siya.
“Alam ko na ngayon.”
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tatlumpung taon kong hinintay.
“Sandra, proud ako sa iyo.”
Naramdaman kong nangilid ang luha ko.
Hindi dahil kailangan ko pa ang kanyang pag-apruba upang malaman ang halaga ko.
Kundi dahil sa wakas, kinilala niya ang isang bagay na matagal kong pinaghirapan.
“Salamat, Dad.”
Lumapit siya at niyakap ako.
Hindi nito nabura ang tatlumpung taon ng pangmamaliit.
Ngunit naging simula iyon ng mas matapat na relasyon.
Makalipas ang isang taon, muling nagkita kami ni Brandon sa isang family gathering.
Mas mahinahon na siya.
Hindi na niya ginagawang biro ang ranggo ko.
At nang may kamag-anak na magtanong tungkol sa aking trabaho, siya mismo ang sumagot.
“Si Ate Sandra ang isa sa pinakamasipag na taong kilala ko. Hindi basta nakukuha ang dalawang bituin.”
Napangiti ako.
“Salamat, Brandon.”
Ngumiti rin siya.
Sa loob ng dalawampu't anim na taon sa Navy, marami akong natutuhan tungkol sa pamumuno.
Na ang ranggo ay hindi lisensiya upang maliitin ang iba.
Na ang tunay na disiplina ay nagsisimula sa pananagutan.
At na ang respeto ay hindi lamang para sa mga taong mas mataas ang posisyon sa iyo.
Kailangan itong ibigay sa bawat taong gumaganap nang tapat sa kanyang tungkulin.
Noong araw na pinagtawanan ako ng kapatid ko sa gangway ng USS Sterett, maaari ko siyang pinahiya pabalik.
Maaari kong gamitin ang aking ranggo upang ipakita kung sino ang mas makapangyarihan.
Ngunit pinili kong gawin ang nararapat.
Dahil hindi ko pinaghirapan ang dalawang bituin sa aking balikat upang manalo sa pagtatalo ng magkapatid.
Pinaghirapan ko ang mga iyon upang maging karapat-dapat sa tiwala ng mga taong pinamumunuan ko.
Ako si Rear Admiral Sandra Owens.
At sa huli, ang pinakamahalagang tagumpay ko ay hindi ang pagpapatahimik sa kapatid kong minsang nangmaliit sa akin.
May you like
Kundi ang pananatiling tapat sa aking tungkulin, kahit ang taong kailangang managot ay sarili kong kapatid.
WAKAS.
