PINAKASALAN KO ANG ISANG BULAG NA BILYONARYO UPANG ALAGAAN SIYA HABAMBUHAY—KINABUKASAN, IDINILAT NIYA ANG MGA MATA AT IBINUNYAG ANG LIHIM NG KANYANG PAMILYA
PINAKASALAN KO ANG ISANG BULAG NA BILYONARYO UPANG ALAGAAN SIYA HABAMBUHAY—KINABUKASAN, IDINILAT NIYA ANG MGA MATA AT IBINUNYAG ANG LIHIM NG KANYANG PAMILYA
Ako si Clara, dalawampu't apat na taong gulang. Bilang isang physical therapist, sanay akong mag-alaga ng mga taong nawalan ng pag-asa. Ngunit iba ang naging puwang sa puso ko ng isa kong pasyente—si Mateo, dalawampu't walong taong gulang.
Siya ang nag-iisang tagapagmana ng isang malaking shipping lines sa Pilipinas, ngunit ang kanyang yaman ay tila walang silbi nang mabulag siya tatlong taon na ang nakararaan dahil sa isang malagim na car accident sa EDSA.
Sa loob ng tatlong taon, sinabi ng mga doktor na hindi na siya makakakita pa.
Sa loob din ng tatlong taon, nasaksihan ko kung paano siya tratuhin na parang basahan ng kanyang sariling pamilya.
Ang kanyang madrasta na si Doña Stella, limampung taong gulang, at ang kanyang half-brother na si Enrico, dalawampu't anim, ay walang ginawa kundi insultuhin siya, saktan siya sa emosyon, at iparamdam na isa siyang malaking pabigat.
“Wala ka nang silbi, Mateo! Isa ka na lang lumpong bulag! Ibigay mo na sa akin ang kumpanya dahil hindi mo naman kayang magbasa ng kontrata!” palaging bulyaw ni Enrico sa kanya habang tinatawanan siya nito.
Ako ang naging mga mata ni Mateo.
Ako ang nagbabasa ng kanyang mga paboritong libro.
Ako ang umaalalay sa kanya kapag nanginginig ang kanyang mga kamay.
At ako ang nagtatanggol sa kanya laban sa kalupitan ng kanyang pamilya.
Dahil sa pagmamahal, tinanggap ko ang alok niyang kasal.
Pinangako ko sa sarili ko at sa harap ng altar na aalagaan ko siya, poprotektahan ko siya, at hindi ko siya iiwan sa kanyang kadiliman hanggang sa huling hininga ko.
Tinawanan ako nina Doña Stella at Enrico.
“Gold digger!” pang-iinsulto nila sa araw ng aming kasal. “Pinakasalan mo lang ang bulag na iyan para sa pera niya! Pareho kayong walang kuwenta!”
Hindi ko sila pinansin.
Ginanap ang aming simpleng kasal, at pagkatapos ay umuwi kami sa rest house na malayo sa kanyang mapang-aping pamilya.
Kinabukasan, maaga akong nagising.
Tumayo ako sa gilid ng kama at tinitigan ang maamo at gwapong mukha ng aking asawa habang natutulog siya.
Pupunta na sana ako sa kusina upang ipagluto siya ng paborito niyang almusal nang biglang gumalaw si Mateo.
Dahan-dahan siyang nag-inat.
At pagkatapos—
idinilat niya ang kanyang mga mata.
Hindi blangko.
Hindi nakatitig sa kawalan.
Tumingin siya nang direkta sa aking mga mata, sinundan ang bawat galaw ko, at binigyan ako ng isang napakatamis na ngiti.
“Magandang umaga, misis ko. Napakaganda mo pala talaga kapag nasisinagan ng araw.”
Nanigas ako.
Nakakakita siya?
Napaatras ako.
Nabunggo ang tuhod ko sa maliit na mesa.
“Mateo…”
Bumangon siya.
At lalo akong natakot nang makita kong inabot niya nang eksakto ang baso ng tubig sa bedside table.
Walang pag-aapuhap.
Walang paghahanap gamit ang kamay.
Diretso.
“Mateo.”
Nanginginig na ang boses ko.
“Ano'ng ginagawa mo?”
His smile disappeared.
“Clara—”
“Nakakakita ka.”
Tumayo siya.
Agad akong napaatras.
“Don't.”
“Clara, pakinggan mo muna ako.”
“Gaano katagal?”
Tahimik siya.
“GAANO KATAGAL, MATEO?”
“Eight months.”
Parang sinampal ako.
“Walong buwan?”
Tumulo agad ang luha ko.
“Walong buwan mo akong niloko?”
“Hindi ganoon kasimple—”
“Hinahatid kita sa banyo!”
“I know.”
“Binabasahan kita!”
“I know.”
“Pinapakain kita kapag nanginginig ang kamay mo!”
“I know.”
“Pinakasalan kita kahapon habang naniniwala akong habang buhay kitang aalagaan dahil hindi ka na makakakita!”
“Clara—”
“AT NAKAKAKITA KA PALA?”
Napaupo ako.
Hindi ko alam kung ano ang mas masakit.
Ang katotohanang nagsinungaling siya.
O ang katotohanang pagkatapos ng tatlong taon kong ipagtanggol siya sa lahat, hindi niya ako pinagkatiwalaan.
Lumuhod siya sa harap ko.
Hindi niya ako hinawakan.
“May dahilan ako.”
“Lahat ng sinungaling may dahilan.”
“Someone tried to kill me.”
Natigil ako.
“Ano?”
Hindi na siya nakangiti.
“Hindi aksidente ang nangyari sa akin tatlong taon na ang nakalipas.”
Napatitig ako sa kanya.
“Mateo…”
“May nagpagalaw sa brake line ng sasakyan ko.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“No.”
“Yes.”
“Paano mo nalaman?”
Tumayo siya.
Pumunta sa cabinet.
Binuksan niya ang isang nakatagong compartment sa likod ng drawer.
May inilabas siyang maliit na black folder.
“Dahil dalawang taon matapos ang aksidente, namatay ang mekanikong nag-inspect sa sasakyan ko.”
“Ano'ng kinalaman—”
“Bago siya namatay, nagpadala siya ng sulat sa abogado ng ama ko.”
Inilapag niya ang folder sa harap ko.
“May nagbayad sa kanya para baguhin ang unang inspection report.”
Hindi ko hinawakan ang folder.
“Who?”
Mateo looked directly into my eyes.
“Enrico.”
Parang nawalan ako ng hangin.
“Hindi.”
“May bank transfer.”
“He's your brother.”
“Half-brother.”
“Still—”
“At hindi siya nag-iisa.”
Alam ko na bago pa niya sabihin.
Ayaw ko lang marinig.
“Doña Stella?”
Mateo nodded.
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi ko kayang pagsamahin ang mga piraso.
Oo, malupit si Doña Stella.
Oo, sakim si Enrico.
Pero murder?
“Bakit?”
Mateo sat across from me.
“Because the company was never supposed to be theirs.”
Pagkamatay ng ama ni Mateo, ang Montenegro Maritime Holdings ay inilagay sa isang family trust.
Si Mateo ang may controlling beneficial interest.
May hawak si Doña Stella na bahagi ng assets bilang surviving spouse, at may mana rin si Enrico.
Pero hindi nila makokontrol ang pangunahing shipping company hangga't buhay at may legal capacity si Mateo.
“Akala nila mamamatay ako sa crash.”
bulong niya.
“But I survived.”
“At nabulag ka.”
“Yes.”
Doon daw nagbago ang plano.
Kung hindi nila siya mapatay nang hindi nagdudulot ng hinala, maaari nilang patunayang hindi na siya kayang mamahala.
Unti-unti nilang kinuha ang operational control.
Pinalibutan siya ng mga taong sila ang pumili.
Pinapirma sa kanya ang mga dokumentong binabasa raw nang buo pero may mga pahinang pinapalitan pagkatapos.
At sa loob ng halos tatlong taon, dahan-dahang inililipat ni Enrico ang mga kontrata ng kumpanya sa mga supplier at shell companies na konektado sa sarili niyang mga tao.
“Magkano?”
tanong ko.
Mateo's jaw tightened.
“Sa alam namin ngayon? Mahigit dalawang bilyong piso.”
Napahawak ako sa upuan.
“Billion?”
“Over three years.”
“Bakit hindi mo sinabi sa police?”
“Wala akong sapat na ebidensiya noon.”
“Then eight months ago?”
Huminga siya nang malalim.
“Eight months ago, I started seeing shadows.”
Napatingin ako sa kanyang mga mata.
Hindi pala biglaan ang paggaling.
Unti-unti.
Isang bagong specialist ang tahimik na tumingin sa kaso niya.
Hindi raw ganap na naputol ang kakayahan niyang makakita.
May komplikadong pinsala, pamamaga at neurological trauma, pero hindi kasing permanente ng unang inakala.
Nagkaroon siya ng procedure sa ibang bansa sa ilalim ng mahigpit na privacy.
At unti-unting bumalik ang paningin niya.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
I whispered.
His face fell.
“Because three days after I realized I could recognize faces again, I saw Enrico enter my room.”
“So?”
“He wasn't alone.”
Mateo looked toward the window.
“Kasama niya ang dating nurse ko.”
Naramdaman kong kumirot ang sikmura ko.
Si Marissa.
Ang private nurse na inalis anim na buwan na ang nakalipas dahil umano sa budget restructuring.
“Anong ginawa nila?”
“I kept my eyes half closed.”
Then his voice hardened.
“Binuksan nila ang safe ko.”
“Mateo…”
“Alam nila ang code.”
“Paano?”
“Hindi ko alam noon.”
May kinuha silang corporate seal at ilang dokumento.
At bago sila lumabas, narinig ni Mateo si Enrico.
“Konting panahon pa. Kapag naaprubahan ang permanent incapacity petition, tapos na.”
Napaupo ako.
“Permanent incapacity?”
“They were preparing to have me declared legally incapable of managing my affairs.”
“Pero nakakakita ka na.”
“Exactly.”
Doon niya naisip na kung malalaman nilang bumabalik ang paningin niya, mawawala ang pinakamalaking advantage niya.
Kaya nagpatuloy siya.
Nagkunwari siyang bulag.
At habang iniisip nina Enrico at Doña Stella na wala siyang nakikita—
pinanood niya sila.
Nakita niya kung sino ang pumapasok sa study.
Nakita niya kung aling documents ang pinapalitan.
Nakita niya kung sinong executives ang palihim na nakikipagkita kay Enrico.
Nakita niya ang mga papel na inilalagay sa harap niya para pirmahan.
At natutunan niyang pirmahan lamang ang mga dokumentong ligtas, habang palihim na gumagawa ng kopya ng iba.
“You watched them.”
“Yes.”
“For eight months.”
“Yes.”
“And you watched me too.”
Doon siya natahimik.
Tumayo ako.
“That's what this was.”
“No.”
“You were testing me.”
“Clara—”
“Were you?”
Hindi siya sumagot agad.
Sapat na iyon.
Napailing ako.
“Grabe ka.”
“Sa simula, oo.”
Parang may napunit sa loob ko.
“Sa simula?”
“May mga nagsasabi sa akin na ikaw ang susunod na problema.”
“Sino?”
“My family.”
Napatawa ako nang mapait.
“Of course.”
Sinabi raw ni Doña Stella na habol ko lang ang pera.
Sinabi ni Enrico na siguradong iiwan ko siya kapag nalaman kong permanente ang pagkabulag niya.
May ipinakita pa silang mga pekeng impormasyon na para bang nagtatanong ako tungkol sa mana at assets niya.
“At naniwala ka?”
“No.”
“Pero sinubukan mo pa rin ako.”
His eyes filled.
“I was scared.”
“So was I!”
Napahawak ako sa dibdib ko.
“Araw-araw akong natatakot para sa iyo. Pero hindi kita ginawang eksperimento!”
“I'm sorry.”
“You asked me to marry you while you were lying to me.”
“Yes.”
“Why?”
Doon siya lumapit nang isang hakbang.
“Because by then, I wasn't testing you anymore.”
I looked away.
“Don't.”
“Clara, for months I watched you when you thought I couldn't.”
My eyes returned to him.
He continued.
“Nakita kitang umiyak nang tahimik pagkatapos akong insultuhin ni Enrico, tapos pagbalik mo sa room nakangiti ka para hindi ako mag-alala.”
My throat tightened.
“Nakita kitang palihim na bumili ng mas murang sapatos dahil ayaw mong gamitin ang perang ibinibigay ko sa iyo.”
He smiled sadly.
“Nakita kitang ilipat ang mga furniture kapag wala ako para hindi ako matisod, tapos hindi mo sinabi dahil ayaw mong maramdaman kong inutil ako.”
“Stop.”
“Nakita kitang halikan ako sa noo kapag akala mong tulog ako.”
“Mateo.”
“And I saw you turn down a check from my stepmother.”
Nanigas ako.
Hindi ko alam na alam niya iyon.
Tatlong buwan bago ang kasal, inalok ako ni Doña Stella ng limang milyong piso para layuan si Mateo.
Pinunit ko ang tseke sa harap niya.
“Hindi mo sinabi sa akin.”
“Neither did you.”
Fair.
Pero galit pa rin ako.
Mateo took another breath.
“By the time I asked you to marry me, I knew exactly who you were.”
“Pero hindi ko alam kung sino ka.”
That silenced him.
Tumulo ang luha ko.
“That isn't fair.”
“I know.”
“No, you don't.”
I removed my wedding ring.
His face went pale.
“Clara.”
“Hindi ko sinasabing tapos na tayo.”
I placed the ring on the table.
“Pero hindi ko rin kayang isuot ito habang hindi ko alam kung alin sa tatlong taon natin ang totoo.”
“All of it.”
“Not all.”
I looked at his open eyes.
“Because every morning for eight months, you looked at me while I believed you couldn't.”
Then I walked out.
Hindi niya ako pinigilan.
At iyon ang unang matalinong ginawa niya sa araw na iyon.
Pumunta ako sa bahay ng kapatid kong si Teresa.
Doon ako nanatili nang tatlong araw.
Hindi ako sumagot sa tawag ni Mateo.
Pero noong ikaapat na araw, may dumating na package.
Walang mamahaling regalo.
Walang alahas.
Isang flash drive.
At isang sulat.
Clara,
You deserve the truth without having to trust my version of it.
Everything is here.
If you decide never to come back, give this to Attorney Rafael Sison.
If you decide to come back, give it to him anyway.
Mateo.
I called Attorney Rafael.
Kinagabihan, nalaman ko kung gaano kalalim ang sikreto.
May mga kopya ng altered shipping contracts.
May recordings ng usapan nina Enrico at Doña Stella.
May bank records.
May footage mula sa private study.
At may pinakamahalagang ebidensiya—
isang audio recording mula dalawang taon bago ang aksidente.
Boses ni Enrico.
At boses ng mekanikong binayaran niya.
Hindi malinaw ang bawat salita.
Pero malinaw ang usapan tungkol sa sasakyan ni Mateo.
Then another recording.
Doña Stella:
“Siguraduhin mong hindi na siya makakarating sa board meeting.”
Napahawak ako sa bibig ko.
Hindi nila sinabing patayin.
Pero sapat ang konteksto para maging nakakakilabot.
At may isa pang file.
Nakalagay:
CLARA.
Ayaw kong buksan.
Pero ginawa ko.
Mga recording iyon mula sa mga buwang nagkunwari si Mateo na bulag.
Hindi private moments namin.
Kundi mga pagkakataong kinausap ako nina Doña Stella at Enrico nang wala raw siyang malay o tulog.
Narinig ko ulit ang boses ni Doña Stella.
“Clara, bata ka pa. Magkano ba ang kailangan mo para umalis?”
Then my own voice.
“Hindi ninyo kayang bilhin ang pagmamahal ko sa anak ninyo.”
“Twenty million.”
“No.”
“Fifty.”
“Hindi.”
“Name your price.”
Then me:
“May presyo ang shares. May presyo ang barko. May presyo ang lupa. Pero hindi lahat ng tao ibinebenta.”
I cried.
Not because I was proud.
Because I finally understood.
Mateo hadn't married me because I passed a test.
He married me after becoming ashamed that he'd ever thought I needed one.
The next morning, bumalik ako sa rest house.
Nandoon siya sa terrace.
Walang dark glasses.
For the first time, nakita ko siyang nakaupo sa ilalim ng araw na nakadilat ang mga mata.
He stood when he saw me.
Hindi siya lumapit.
“I gave Rafael the drive.”
“Good.”
“I listened to everything.”
He nodded.
Then I held up the wedding ring.
His eyes dropped.
“I love you.”
sabi ko.
His eyes filled.
“But I don't forgive you yet.”
“I understand.”
“Don't say you understand. Earn it.”
“I will.”
“Wala nang tests.”
“Never.”
“Wala nang secrets na ginagawa mo raw para protektahan ako.”
He nodded.
“Agreed.”
“Tagalog, Mateo.”
Sa gitna ng tensyon, natawa siya.
“Sige.”
I almost smiled.
Then I put the ring back on.
Not because everything was fixed.
Because I wanted to see whether we could fix it.
Three days later, bumalik kami sa Montenegro mansion.
May family board dinner.
Naroon ang mga senior executives.
Mga abogado.
Si Doña Stella.
At si Enrico.
Mateo wore his usual dark glasses.
Hawak niya ang tungkod.
Ako ang nakaalalay sa kanya papasok.
Nang makita kami ni Enrico, ngumisi siya.
“Well, nandito ang paborito nating bulag at ang kanyang gold digger.”
I felt Mateo squeeze my hand.
Wait.
Umupo kami.
Doña Stella began discussing a document.
Petition for expanded management authority.
Dahil umano lumalala ang kondisyon ni Mateo.
“I think this is best for everyone.”
sabi niya.
Mateo remained quiet.
Enrico slid the papers toward him.
“Pirmahan mo na.”
Mateo touched the paper.
“Nasaan ang linya?”
Enrico laughed.
“Dito.”
He guided Mateo's finger.
I wanted to scream.
But Mateo stayed calm.
“Enrico?”
“Ano?”
“Blue ba ang suot mong kurbata?”
Silence.
Enrico froze.
Doña Stella slowly looked up.
Mateo removed his dark glasses.
Then he looked directly at his brother.
“Mas bagay sa iyo ang red.”
Nalaglag ang baso ni Doña Stella.
Enrico stood so fast his chair fell backward.
“You…”
Mateo smiled.
“Hello, brother.”
“NAKAKAKITA KA?”
“Matagal na.”
Namutla si Enrico.
Doña Stella couldn't speak.
Mateo looked around the table.
“Eight months.”
Then he turned toward one executive.
“Mr. Villanueva, magandang Rolex.”
The man went white.
He turned to another.
“Mr. Chan, iyong folder na itinago mo sa ilalim ng table? Pakilabas.”
Nobody moved.
Then the doors opened.
Pumasok si Attorney Rafael kasama ang independent directors, auditors, at mga taong may awtoridad na humawak sa ebidensiyang naipon.
Mateo stood.
Walang tungkod.
Walang kamay ko.
On his own.
“Tatlong taon ninyo akong tinawag na walang silbi.”
He looked at Enrico.
“Walong buwan ninyo akong tinawag na bulag habang ninanakawan ninyo ako sa harap ko.”
Then he looked at Doña Stella.
“And you made one mistake.”
Her lips trembled.
“What?”
“You believed blindness meant I couldn't see who you were.”
Hindi naging instant ang pagbagsak nila.
Hindi pelikula ang tunay na imbestigasyon.
May lawyers.
Audits.
Hearings.
Forensic accounting.
Disputed documents.
At hiwalay na pagsusuri sa nangyari sa aksidente.
Pero isa-isang lumabas ang katotohanan.
May mga kontratang dumaan sa kumpanyang konektado kay Enrico.
May kickbacks.
May unauthorized transfers.
May manipulated board materials.
At may sapat na ebidensiya para seryosong imbestigahan ang pakikialam sa sasakyan ni Mateo.
Si Doña Stella ay natanggal sa anumang operational role habang nagpapatuloy ang mga proseso.
Si Enrico naman ay nawalan ng access sa kumpanya at humarap sa sarili niyang legal consequences.
Pero ang pinakamahirap ay hindi ang kumpanya.
Kami ni Mateo.
Marriage counseling.
Arguments.
Weeks na hiwalay ang kuwarto namin.
Questions.
Maraming questions.
Minsan, nagigising ako sa gabi at nakikita kong nakatingin siya sa akin.
At bumabalik ang galit.
“Gaano ka na katagal nakatingin?”
tanong ko minsan.
“Two minutes.”
“Creepy.”
“Sorry.”
“Stop staring.”
“Okay.”
Then five seconds later:
“Clara?”
“Ano?”
“Ang ganda mo.”
Binato ko siya ng unan.
He deserved it.
Unti-unti, natutunan naming magsimula ulit.
This time, no blindness.
No pretending.
No tests.
At isang taon pagkatapos ng kasal namin, bumalik kami sa parehong simbahan.
Walang bagong wedding.
Walang malaking party.
Kami lang.
Humawak si Mateo sa kamay ko.
Then he said:
“Noong una kitang pinakasalan, may bahagi pa rin sa akin na takot magtiwala.”
I looked at him.
“Ngayon?”
“Ngayon alam kong kung mawala ulit ang paningin ko bukas, hindi ko kailangang subukan kung mananatili ka.”
“Good.”
“Because you will?”
I raised an eyebrow.
“Depende.”
His face fell.
“Sa?”
“Kung mag-iiwan ka ulit ng basang towel sa kama, baka hindi.”
He laughed.
Two years later, nagkaroon kami ng anak.
Isang babae.
Pinangalanan naming Lucia.
The first time Mateo held her, he cried.
“She's looking at me.”
“Of course.”
“She has your eyes.”
“Mateo, three hours old pa lang siya.”
“I can tell.”
“You're dramatic.”
“Three years akong bulag. Hayaan mo akong maging dramatic.”
Fair enough.
Nang lumaki nang kaunti si Lucia, mahilig siyang hawakan ang mukha ng ama niya.
Minsan tinatakpan niya ang mga mata ni Mateo gamit ang maliliit niyang palad.
“Daddy can't see!”
Then Mateo would pretend to panic.
“Nasaan si Mommy?”
Lucia would scream with laughter.
At tuwing nakikita ko sila, may kirot pa rin sa dibdib ko.
Not pain exactly.
Memory.
Naalala ko ang lalaking nakilala kong nabubuhay sa dilim.
Naalala ko ang lalaking minahal ko kahit naniwala akong hindi na niya makikita ang mukha ko.
At naalala ko ang umagang pagkatapos ng kasal namin nang buksan niya ang mga mata niya at halos sirain ang lahat.
Maraming tao ang nagsabi sa akin kalaunan:
“Ang swerte mo. Bilyonaryo na, gumaling pa ang paningin.”
Hindi nila alam.
Ang pinakamahalagang bagay na natutunan namin ay walang kinalaman sa pera o paningin.
Dahil maaaring nakadilat ang mata ng isang tao pero bulag pa rin siya sa katotohanan.
Gaya ni Enrico, na nakita ang kapatid niya bilang hadlang lamang.
Gaya ni Doña Stella, na nakita ang kumpanya bilang bagay na dapat angkinin.
At gaya ni Mateo, na sa loob ng ilang buwan ay nakita ang bawat kilos ko pero hindi pa rin lubos na naunawaan na ang pagmamahal ay hindi kailangang subukan sa pamamagitan ng panlilinlang.
Ako rin.
Akala ko noon, ang pinakamalaking pangako ko sa altar ay aalagaan ko siya kahit hindi na siya makakita.
Mali pala.
Ang mas mahirap na pangako ay ito:
Mamahalin kita, pero hindi ko hahayaang gamitin mo ang pagmamahal ko para alisin ang karapatan kong malaman ang katotohanan.
Hanggang ngayon, minsan tinatanong ako ni Mateo:
“Kung alam mong nakakakita na ako bago tayo ikasal, pakakasalan mo pa rin ba ako?”
Palagi kong sinasagot:
“Oo.”
Then he smiles.
Pero lagi kong dinadagdagan:
“Pagkatapos kitang sapakin dahil walong buwan mo akong niloko.”
At tatawa siya.
Because now, wala na kaming kailangang itago.
Noong araw na pinakasalan ko si Mateo, akala ko magiging mga mata niya ako habambuhay.
Hindi pala iyon ang kailangan niya sa akin.
Kailangan niya ng taong kayang tumayo sa tabi niya kapag madilim—
pero kaya ring tumingin sa kanya nang diretso kapag bumalik ang liwanag at sabihing:
“Mahal kita. Pero huwag mo na akong pagsisinungalingan.”
At sa lahat ng bagay na nakita ni Mateo nang muling bumalik ang kanyang paningin, iyon daw ang pinakamalinaw na aral na natutunan niya.
Hindi ako ang babaeng nanatili dahil bulag siya.
May you like
Nanatili ako dahil minahal ko siya.
At nang sa wakas ay muli siyang makakita, kailangan niyang matutunang maging lalaking karapat-dapat makita ko rin nang buong-buo.
