PITONG BUWAN NANG PATAY ANG ASAWA KO—PERO NAKITA KO SIYA SA MALL NA MAY KASAMANG IBANG BABAE AT DOON KO NATUKLASAN ANG LIHIM NG KANYANG ‘KAMATAYAN’
PITONG BUWAN NANG PATAY ANG ASAWA KO—PERO NAKITA KO SIYA SA MALL NA MAY KASAMANG IBANG BABAE AT DOON KO NATUKLASAN ANG LIHIM NG KANYANG ‘KAMATAYAN’
Pitong buwan na akong biyuda nang makita ko ang lalaking akala ko ay matagal nang namatay.
Ako si Bianca, 24 taong gulang.
Pitong buwan na ang nakalipas nang sabihin sa akin na patay na ang asawa kong si Jericho, 27.
Ayon sa report, nahulog sa bangin ang kotse niya habang pauwi. Sumabog ang sasakyan at halos wala nang makilalang bahagi ng katawan.
Wala akong pagkakataong makita ang kanyang mukha sa huling pagkakataon.
Sinabi sa akin na sapat na raw ang dental records at mga personal na gamit para makumpirma ang pagkakakilanlan.
Hindi ko tinanong ang lahat ng detalye.
Sobrang wasak ako noon.
At habang nagluluksa ako, mas lalo pang naging mahirap ang buhay ko.
Na-freeze ang ilang account ni Jericho dahil may ongoing investigation sa aksidente. Wala kaming malaking ipon na magagamit agad.
Ang biyenan kong si Doña Matilda ay hindi rin ako tinulungan.
Pagkatapos ng burol, sinabi niya sa akin:
"Wala ka nang dahilan para manatili sa bahay na ito."
"Pero Mama, asawa niya ako."
"Patay na ang anak ko. At mula nang dumating ka sa buhay niya, puro problema ang sumunod."
Pinalayas niya ako.
Wala akong ibang mapuntahan kaya kumuha ako ng maliit na apartment at nagtrabaho ng dalawang shift sa isang department store sa Makati.
Halos araw-araw akong pagod.
Pero mas masakit ang pag-uwi sa bahay na walang naghihintay sa akin.
Hanggang isang Linggo, habang nag-aayos ako ng mga damit sa isang display area, bigla akong napatingin sa labas ng salamin.
At doon tumigil ang mundo ko.
May isang lalaking naglalakad sa kabilang bahagi ng mall.
Naka-dark suit siya.
May sunglasses.
May kasamang magandang babae.
Hindi ko agad nakita ang mukha niya.
Pero nakita ko ang relo sa kaliwang kamay niya.
Ang relo na regalo ko kay Jericho noong unang anniversary namin.
May maliit itong gasgas sa gilid na ako mismo ang nakagawa nang minsang mahulog iyon sa sahig.
Hindi ako makahinga.
"Jericho..."
Hindi ko alam kung bakit iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko.
Sinundan ko sila.
Nagpaalam ako sa supervisor na pupunta lang ako sa restroom.
Pero ang totoo, hindi ako makapaghintay.
Pumasok sila sa isang luxury jewelry store.
Nagtago ako sa likod ng malaking display.
Maya-maya, tinanggal ng lalaki ang sunglasses.
At doon ko nakita ang mukha niya.
Siya.
Walang duda.
Si Jericho.
Buhay.
Walang peklat.
Walang paso.
Walang kahit anong bakas ng aksidenteng sinabing kumitil sa buhay niya.
Halos bumigay ang tuhod ko.
Pero hindi ako lumapit.
May kung anong nagsabi sa akin na huwag.
Sa halip, pinakinggan ko ang usapan nila.
"Everything is ready," sabi ng babae.
"Good," sagot ni Jericho. "Kapag natapos na ang transfer, wala nang makakahanap sa atin."
Nanlamig ako.
Transfer?
"At paano ang asawa mo?" tanong ng babae.
Saglit na natahimik si Jericho.
"Akala niya patay na ako."
Parang sinaksak ang dibdib ko.
Hindi pala aksidente.
Alam niyang buhay siya.
At alam niyang ako ay nagluluksa para sa kanya.
"Seven months is enough," sabi niya. "Kapag natapos na natin ang lahat, aalis tayo."
Hindi na ako nakinig pa.
Umalis ako sa mall nang hindi nila napapansin.
Pero sa halip na umiyak, may kakaibang linaw na pumasok sa isip ko.
Kailangan kong malaman kung bakit.
Hindi ako basta pumunta sa pulis.
Hindi dahil ayaw kong magsumbong.
Kundi dahil wala pa akong sapat na ebidensya.
Kung kayang palabasin ni Jericho na patay siya, siguradong may mga taong tumulong sa kanya.
Kaya kinabukasan, nagsimula akong maghanap.
Una kong sinuri ang mga lumang dokumento tungkol sa aksidente.
Doon ko napansin ang isang bagay na hindi ko dati pinansin.
May discrepancy sa oras ng pagkamatay.
At may isang pangalan sa insurance documents na paulit-ulit na lumilitaw.
Si Arturo Valdez.
Dating business partner ni Jericho.
Sinundan ko ang trail ng mga dokumento hanggang sa isang kumpanyang hindi ko kilala.
At doon ko natuklasan ang tunay na plano.
Bago "mamatay" si Jericho, may malaking utang ang kumpanya niya.
May ilang investors na nagsimulang maningil.
Kung magpapatuloy ang negosyo, mawawala ang malaking bahagi ng kanyang mga ari-arian.
Kaya gumawa sila ng plano.
Ipepeke ang kanyang pagkamatay.
Magpapanggap siyang patay.
Ililipat ang ilang assets sa mga shell company.
Pagkatapos, babalik siya sa ibang pangalan kapag ligtas na ang pera.
Pero bakit kailangan niyang mamatay sa papel?
Dahil may isang malaking insurance policy.
At dahil may mga ari-arian na nakapangalan sa akin bilang legal spouse.
Iyon ang dahilan kung bakit kailangan niya akong iwanang buhay ngunit walang alam.
Akala niya, kapag naubos ang pera ko at wala akong access sa kanyang assets, madali akong mawawala sa eksena.
Pero may isang bagay na hindi niya alam.
Hindi na ako iyong babaeng pitong buwan nang nakahiga sa kama at umiiyak.
Natuto akong lumaban.
Kumuha ako ng abogado at ibinigay ko sa kanya ang lahat ng nakita ko.
CCTV screenshots.
Mga pangalan.
Financial records.
At ang pinakamahalaga, isang litrato ni Jericho na kuha ko mula sa malayo sa mall.
Pinayuhan ako ng abogado na huwag siyang harapin nang mag-isa.
Kaya hinintay namin ang tamang pagkakataon.
Makalipas ang ilang araw, nakatanggap ako ng mensahe mula sa isang unknown number.
"Alam kong nakita mo ako."
Nanlamig ako.
Sumunod ang isa pang message.
"Mag-usap tayo."
Nagkita kami sa isang pribadong restaurant.
Dumating si Jericho nang walang disguise.
Umupo siya sa harap ko na parang wala kaming pitong buwang pinagdaanan.
"Tumanda ka," sabi niya.
Napatawa ako nang mapait.
"At ikaw? Nabuhay ka."
Hindi siya sumagot.
"Alam mo bang dalawang shift akong nagtatrabaho para mabuhay?"
"I had no choice."
"Choice mo ang iwan ako."
"Bianca, kailangan kong protektahan ang sarili ko."
"At kailangan mo rin akong gawing biyuda."
Napayuko siya.
"Kapag sinabi ko sa iyo ang totoo noon, mas mapanganib."
"Pero pinili mong maniwala akong patay ka."
Hindi siya makasagot.
At doon ko napagtanto na wala na akong kailangang marinig pa.
Tumayo ako.
Pero bago ako makalabas, sinabi niya:
"May bahagi ng pera na ililipat ko sa pangalan mo. Puwede tayong magsimula ulit."
Lumingon ako.
"Pagkatapos mong patayin ang pangalan mo at sirain ang buhay ko?"
Hindi ko hinintay ang sagot niya.
Paglabas ko ng restaurant, dumiretso ako sa abogado ko.
At doon na nagsimula ang opisyal na imbestigasyon.
Nang suriin ang mga financial records, lumabas ang mga pekeng dokumento, undisclosed accounts, at mga transaksiyong ginawa bago ang diumano'y aksidente.
May mga taong tumulong sa pagpapanggap ng kanyang pagkamatay.
May mga dokumentong pineke.
At may mga insurance claims na isinagawa gamit ang maling impormasyon.
Sa huli, hindi na niya kayang itago ang lahat.
Nang arestuhin siya, dumating si Doña Matilda.
Akala ko sisigawan niya ako.
Pero tahimik siyang nakatayo sa harap ko.
"Alam mo ba?" tanong ko.
Umiling siya.
"Sinabi niyang kailangan niyang mawala dahil may mga taong gustong manakit sa kanya."
Napapikit ako.
"At hindi mo naisip na baka ako ang dapat niyang protektahan?"
Wala siyang naisagot.
Makalipas ang ilang buwan, natapos ang kasal namin sa legal na paraan.
Hindi ko hinabol ang buhay niya.
Hindi ko rin hinintay na bumalik siya.
Ang gusto ko lang ay mabawi ang sarili kong buhay.
Nagsimula akong magtrabaho sa isang maliit na online business habang patuloy na nagtatrabaho sa department store.
Unti-unti, nakabangon ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, hindi na ako natatakot sa bukas.
Minsan, naiisip ko pa rin ang araw na nakita ko siya sa mall.
Kung hindi ko nakita ang relo na iyon, baka hanggang ngayon ay naniniwala pa rin akong patay na ang asawa ko.
Pero may isang bagay akong natutunan.
Ang pinakamahirap na pagluluksa ay hindi kapag namatay ang isang taong mahal mo.
Mas mahirap kapag nalaman mong buhay pala siya...
at buong panahon niyang piniling mabuhay nang wala ka.
Sa araw na iyon, hindi lang si Jericho ang nawala sa buhay ko.
Nawala rin ang babaeng ako noon—ang babaeng bulag na nagtitiwala kahit paulit-ulit nang sinasaktan.
At sa wakas, natutunan kong hindi ko kailangang habulin ang taong piniling iwan ako.
May you like
Maaari kong piliin ang sarili ko.
WAKAS.
