SA KASAL NG CLASS PRESIDENT NAMIN, HINALIKAN NG NOBYO KO ANG FIRST LOVE NIYA—PERO HINDI NIYA ALAM NA MAY LALAKING MATAGAL NANG NAGHIHINTAY SA AKIN
SA KASAL NG CLASS PRESIDENT NAMIN, HINALIKAN NG NOBYO KO ANG FIRST LOVE NIYA—PERO HINDI NIYA ALAM NA MAY LALAKING MATAGAL NANG NAGHIHINTAY SA AKIN
Nakatitig ako sa huling mensahe ni Adrian kay Mika.
Ikaw ang babaeng gusto kong pakasalan.
Paulit-ulit kong binasa ang pitong salitang iyon.
Dalawang taon kaming magkasintahan. Dalawang taon kong sinuportahan ang negosyo niya, inalagaan siya noong wala siyang pera, at ipinagtanggol sa mga taong nagsasabing wala siyang mararating.
Pero sa likod ko, iba pala ang babaeng pinapangarap niyang pakasalan.
At alam iyon ng halos buong batch namin.
Ako lang ang hindi.
Hindi ako agad umiyak.
Kinuha ko ang cellphone ko at kinunan ng litrato ang mga mensaheng nakabukas sa screen.
Pagkatapos, isinara ko ang laptop.
May isang bagay pa akong kailangang gawin.
Binuksan ko ang bank records ko.
Tatlong taon na ang nakalipas, noong nagsisimula pa lamang ang startup ni Adrian, nag-invest ako ng ₱3.5 million mula sa ipon at mana ng lola ko.
Hindi iyon regalo.
May kontrata kami.
May bahagi ako sa kumpanya at may malinaw na kasunduan tungkol sa aking investment.
Pero sa harap ng mga kaibigan namin, palagi niyang sinasabi:
“Si Sofia? Supportive girlfriend lang.”
Ngayon, naiintindihan ko na kung bakit.
Ayaw niyang malaman ng iba kung gaano kalaki ang naitulong ko sa kanya.
Tumunog ang cellphone ko.
Si Miguel Reyes.
Are you okay?
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Nakilala ko si Miguel sa isang business conference sa Cebu.
Tahimik siyang lalaki. Hindi mahilig magyabang. Isa siyang negosyanteng naging business partner ng client namin.
Anim na buwan na ang nakalipas nang aminin niyang gusto niya ako.
Pero sinabi kong may nobyo ako.
Hindi siya nangulit.
Hindi rin niya siniraan si Adrian.
Ang sabi lamang niya:
I respect your relationship. Kung dumating ang araw na malaya ka nang pumili, nandito lang ako.
Ngayon, nanginginig kong itinipa ang sagot.
Miguel, I think I'm finally ready to choose myself.
Agad siyang tumawag.
“Sofia?”
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, narinig ko ang boses ng taong hindi ako pinagmukhang tanga.
At doon ako umiyak.
Kinabukasan, alas-diyes ng umaga, bumalik si Adrian sa hotel.
Amoy alak at pabango ang damit niya.
Nakita niya akong nakaupo sa tabi ng dalawang maleta.
“Babe, bakit naka-pack ka na?”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya.
“Galit ka pa rin dahil sa halik?”
Tumingin ako sa kanya.
“Adrian, mahal mo ba si Mika?”
Napabuntong-hininga siya.
“Not this again.”
“Simple lang ang tanong.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“She's my first love, Sofia. You know that.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
Napakamot siya sa ulo.
“Look, complicated.”
Tumango ako.
“Okay.”
Napakunot ang noo niya.
“Okay?”
“Makikipaghiwalay na ako sa iyo.”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“What?”
“Hindi ko na gustong ipagpatuloy ang relasyon natin.”
Tumawa siya.
“Over one kiss?”
Kinuha ko ang cellphone ko.
Ipinakita ko ang screenshot ng mensahe niya kay Mika.
Ikaw ang babaeng gusto kong pakasalan.
Namutla siya.
“Where did you get that?”
“Sa laptop mong iniwan mong bukas.”
“Sofia, you had no right—”
“May karapatan kang magalit na nakita ko ang pribado mong mensahe,” sabi ko. “Pero hindi nito binabago ang katotohanang niloloko mo ako.”
Hindi siya makasagot.
“Matagal mo na pala akong gustong iwan. Bakit hindi mo ginawa?”
Napayuko siya.
At doon ko nakita ang sagot bago pa man siya magsalita.
“Because the company isn't stable yet,” bulong niya.
Parang may kumurot sa puso ko.
“So you stayed because of my investment?”
“Sofia, that's not fair.”
“Answer me.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumango.
“I was going to tell you after the next funding round.”
Napatawa ako nang mapait.
“Gagamitin mo muna ang pera at suporta ko bago mo ako iiwan?”
“It's not like that!”
Pero huli na.
Kinuha ko ang maleta ko.
“Makikipag-ugnayan sa iyo ang abogado ko tungkol sa shares ko sa kumpanya. Hiwalay iyon sa relasyon natin.”
Hinawakan niya ang braso ko.
“Sofia, please. We can fix this.”
Marahan kong inalis ang kamay niya.
“Hindi mo maaayos ang isang relasyong matagal mo nang piniling lokohin.”
At umalis ako.
Pagdating ko sa lobby, nandoon si Miguel.
Hindi ko siya inutusang sunduin ako.
Sinabi ko lamang sa kanya na nasa Tagaytay ako at kailangan kong makauwi.
Pero dumating siya dala ang mainit na kape at isang jacket.
“Long night?” tanong niya.
Tumango ako.
Hindi niya ako niyakap agad.
Hindi niya rin tinanong kung ano ang nangyari.
Inabot lamang niya ang jacket.
“It's cold outside.”
Napatingin ako sa kanya.
Naalala ko ang shawl kong ibinigay ni Adrian kay Mika.
At ang gabing iniwan niya akong nanginginig sa hotel lobby.
“Thank you,” bulong ko.
Ngumiti si Miguel.
“Let's get you home.”
Pagkalipas ng tatlong araw, nag-message si Lara, ang kaklase naming nagtawanan sa reception.
Sofia, sorry. We didn't know you and Adrian were having problems.
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Hindi ninyo kailangang malaman ang problema namin para malaman na hindi tama ang ginawa ninyo.
Wala na siyang naisagot.
Maya-maya, nakita kong may bagong post sa social media.
Larawan nina Adrian at Mika.
Magkahawak-kamay.
May caption:
Some love stories find their way back.
Hindi ako nag-comment.
Hindi ko rin sila kinompronta.
In-unfollow ko silang dalawa.
At nagpatuloy ako sa buhay ko.
Pero hindi pa roon nagtapos ang lahat.
Makalipas ang isang buwan, tumawag si Adrian.
“Sofia, we need to talk.”
“What about?”
“The company.”
Nalaman kong umatras ang isang malaking investor.
At dahil dito, nahirapan silang pondohan ang susunod na expansion.
“Can you help us one last time?” tanong niya.
Napapikit ako.
Noon, kapag humihingi siya ng tulong, agad akong gumagawa ng paraan.
Pero ngayon, iba na.
“Adrian, I won't put in more money.”
“Sofia, please. This company was our dream.”
“Hindi. Pangarap mo iyon. Sinuportahan kita dahil mahal kita.”
Tahimik siya.
“Pero hindi ibig sabihin na habambuhay kong responsibilidad ang negosyo mo.”
Sa tulong ng abogado ko, inayos namin ang aking investment.
Hindi ko basta binawi ang perang nakatali sa kumpanya.
Sinunod namin ang kontrata at nakipag-usap tungkol sa pagbebenta ng shares ko sa isang lehitimong investor.
Inabot iyon ng ilang buwan.
Hindi naging madali.
Pero natapos nang maayos.
At sa unang pagkakataon, wala na akong natitirang obligasyong nag-uugnay sa akin kay Adrian.
Samantala, unti-unti kaming naging malapit ni Miguel.
Hindi niya ako minadali.
Kapag malungkot ako, nakikinig siya.
Kapag masaya ako, masaya rin siya.
At kapag may desisyon akong kailangang gawin, hindi niya sinusubukang siya ang pumili para sa akin.
Isang gabi, habang kumakain kami sa isang maliit na restaurant sa Cebu, tinanong niya ako:
“Sofia, can I ask you something?”
Ngumiti ako.
“Sure.”
“Are you ready to go on an actual date with me?”
Napatawa ako.
“Akala ko date na ito.”
Namula siya.
“I didn't want to assume.”
Doon ko naramdaman ang kakaibang init sa dibdib ko.
Dahil sa wakas, may lalaking hindi ipinagpapalagay na pag-aari niya ang oras, damdamin, at pagmamahal ko.
“Yes, Miguel,” sabi ko. “I'd like that.”
Lumipas ang isang taon.
Nalaman ko sa isang dating kaklase na naghiwalay rin sina Adrian at Mika.
Hindi ko na tinanong kung bakit.
Hindi na mahalaga.
Isang araw, nagkataon kaming nagkita ni Adrian sa isang business event.
Lumapit siya.
“Sofia.”
Ngumiti ako nang magalang.
“Hi, Adrian.”
Tiningnan niya ang kamay kong hawak ni Miguel.
“So… you're together?”
Tumango ako.
“Yes.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“You look happy.”
Ngumiti ako.
“I am.”
Napayuko siya.
“I'm sorry for what happened.”
Tiningnan ko siya.
“Thank you for saying that.”
“Do you think we could have worked things out?”
Huminga ako nang malalim.
“Maybe, kung naging tapat ka noon. Pero tapos na iyon.”
Tumango siya.
“I understand.”
At sa pagkakataong iyon, naghiwalay kami nang walang galit.
Pagkalipas ng dalawang taon, dinala ako ni Miguel sa Tagaytay.
Sa parehong hotel kung saan minsan akong iniwan ni Adrian.
Nang makita ko ang lugar, napatingin ako sa kanya.
“Why here?”
Ngumiti siya.
“Because I want you to have a better memory of this place.”
Dinala niya ako sa isang maliit na garden terrace.
May simpleng hapunan.
Mga bulaklak.
At mga ilaw na nakasabit sa mga puno.
Walang crowd.
Walang sigawan.
Walang mga taong nagtutulakan para may mahalikan.
Kami lang dalawa.
Pagkatapos ng hapunan, lumuhod siya.
“Sofia, I waited because I wanted you to choose freely. And every day since you chose to let me into your life, I've been grateful.”
Nagsimulang tumulo ang luha ko.
“Will you marry me?”
Tumango ako.
“Yes.”
Nang gabing iyon, habang nakaupo kami sa terrace, naalala ko ang kasal ng dati naming class president.
Ang bouquet.
Ang halik nina Adrian at Mika.
Ang mga kaklaseng nagtatawanan.
At ang sarili kong nakaupo sa sulok, pilit na pinipigilan ang luha.
Noon, akala ko iyon ang gabing nawala sa akin ang lalaking mahal ko.
Pero ngayon, naunawaan kong iyon ang gabing nagsimula akong piliin ang sarili ko.
At hindi dahil may Miguel na naghihintay.
Kundi dahil natutunan kong hindi ko kailangang manatili sa isang relasyong wala nang respeto.
Si Miguel ay hindi naging gantimpala sa sakit na naranasan ko.
Naging bahagi siya ng buhay ko dahil pareho naming piniling magmahal nang tapat.
At iyon ang pinakamagandang pagkakaiba.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi kailangang ipaglaban sa harap ng mga taong mas gustong makita kang mapahiya.
Hindi ito paligsahan kung sino ang unang minahal.
O kung sino ang mas kinikilig ang mga kaibigan.
Ang tunay na pagmamahal ay ang taong pipiliin ka kahit walang nanonood.
At higit sa lahat, ang taong hindi mo kailangang agawan ng atensiyon, ipagpilitan ang sarili, o pakiusapang manatili.
May you like
Dahil kapag tama ang taong kasama mo, hindi mo mararamdamang ikaw ang ekstrang bisita sa sarili mong love story.
Ikaw ang kasama niyang bumubuo nito.
