SA LOOB NG SIYAM NA MAGKAKASUNOD NA TAG-INIT, PINAPALAYAS AKO NG SARILI KONG MGA MAGULANG PARA MAKAPAGBAKASYON SILA KASAMA ANG NAKABABATA KONG KAPATID! NOONG GRADUATION KO, TULUYAN AKONG UMALIS AT NAG-IWAN NG ISANG SOBRE. PERO NANG TAWAGAN NILA SI TITA JO, NABUNYAG ANG LIHIM NA LABINGWALONG TAON NILANG ITINAGO SA AKIN!
SA LOOB NG SIYAM NA MAGKAKASUNOD NA TAG-INIT, PINAPALAYAS AKO NG SARILI KONG MGA MAGULANG PARA MAKAPAGBAKASYON SILA KASAMA ANG NAKABABATA KONG KAPATID! NOONG GRADUATION KO, TULUYAN AKONG UMALIS AT NAG-IWAN NG ISANG SOBRE. PERO NANG TAWAGAN NILA SI TITA JO, NABUNYAG ANG LIHIM NA LABINGWALONG TAON NILANG ITINAGO SA AKIN!
“Umalis ka na… talaga?”
Iyon ang unang sinabi ng nanay kong si Margaret nang makita niyang wala na akong gamit sa kuwarto.
Walang laman ang aparador. Wala na ang aking mga libro, damit, litrato, at mga gamit na inipon ko mula pagkabata.
Isang puting sobre na lamang ang naiwan sa ibabaw ng kama.
Ngunit nang buksan niya iyon, daan-daang kilometro na ang layo ko.
Ako si Emma, labingwalong taong gulang. At sa loob ng siyam na magkakasunod na tag-init, paulit-ulit kong naranasang maiwan ng sarili kong pamilya.
Tuwing Hunyo, naghahanda ang mga magulang kong sina Margaret at Richard para sa kanilang bakasyon kasama ang nakababata kong kapatid na si Tyler.
Minsan, pupunta sila sa beach. Minsan naman, sa national parks, Disney World, o sa isang mamahaling cruise.
Ngunit hindi kailanman kasama ang pangalan ko sa kanilang mga reservation.
“Emma, ihanda mo na ang mga gamit mo,” palaging sinasabi ni Mama. “Doon ka muna kay Tita Jo sa Colorado.”
Noong siyam na taong gulang ako, inakala kong normal lamang iyon.
Ngunit nang makita ko ang mga litrato nila sa social media, nagsimula akong magtanong.
“Mom, bakit hindi ako kasama?”
“Anak, kailangan din namin ng oras kasama si Tyler.”
“Pero anak ninyo rin naman ako.”
Napabuntong-hininga si Mama.
“Emma, huwag kang maging makasarili. Deserve ng kapatid mo na makapagbakasyon kasama ang pamilya nang kayo-kayo lang.”
Hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako kabilang sa salitang pamilya.
Noong sampung taong gulang ako, minsan akong naglakas-loob na kausapin si Papa.
“Dad, puwede po ba akong sumama kahit ngayong taon lang?”
Hindi man lang siya tumingin mula sa kanyang laptop.
“Siguro next year.”
Ngunit hindi dumating ang ipinangakong taon.
Siyam na tag-init akong naghihintay.
Siyam na beses akong nag-impake ng maleta habang sila ay naghahanda para sa masasayang lugar na hindi ko kailanman nakita.
At siyam na beses akong sumakay sa sasakyan patungong Colorado, pilit na pinipigilan ang aking mga luha.
Si Tita Jo lamang ang taong hindi nagparamdam sa akin na hindi ako kailangan.
Siya ang nakababatang kapatid ni Mama.
Nakatira siya sa isang maliit ngunit maaliwalas na bahay sa Colorado, may hardin ng mga bulaklak at isang lumang piano sa sala.
Tuwing dumarating ako, naghihintay na siya sa pintuan.
“Emma! Halika rito, sweetheart!”
Mahigpit niya akong niyayakap na para bang matagal niya akong hinintay.
Hindi niya ako kailanman tinanong kung bakit hindi ako isinama sa bakasyon.
Sa halip, gumagawa siya ng paraan upang maging masaya ang tag-init ko.
Tinuturuan niya akong magluto, dinadala sa library, at sinasamahan sa paglalakad sa bundok.
Minsan, habang nakaupo kami sa beranda, tinanong ko siya.
“Tita Jo, may mali po ba sa akin?”
Napatingin siya.
“Bakit mo naitanong iyan?”
“Kasi hindi ako gustong isama nina Mom at Dad. Baka hindi ako mabait na anak.”
Biglang nangilid ang kanyang luha.
“Emma, makinig ka sa akin. Wala kang kasalanan. Hindi mo kailangang baguhin ang sarili mo para maging karapat-dapat sa pagmamahal.”
Mahigpit niya akong niyakap.
Ngunit may isang bagay akong napansin.
Tuwing tinatanong ko kung bakit iba ang pagtrato sa akin ng mga magulang ko, palagi siyang tumatahimik.
Parang may gusto siyang sabihin ngunit pinipigilan niya ang sarili.
Hindi ko alam na may isang lihim siyang matagal nang dinadala.
Pagsapit ko ng labingpitong taong gulang, nagsimula akong magplano.
Nag-apply ako sa iba't ibang unibersidad.
Naghanap ako ng scholarships.
Nag-ipon mula sa part-time job ko sa isang café.
At bago pa ang graduation, nakatanggap ako ng magandang balita.
Tinanggap ako sa isang unibersidad sa Colorado na may malaking scholarship para sa tuition at iba pang gastusin.
Nag-alok din si Tita Jo na maaari akong tumira sa kanya habang nag-aaral.
Hindi ko sinabi iyon sa mga magulang ko.
Dahil sa loob ng maraming taon, natutuhan kong huwag umasa sa kanilang interes.
Dumating ang graduation day.
Suot ko ang aking graduation gown habang nakatayo sa gilid ng auditorium.
Nakita ko sina Mama at Papa na abalang kumukuha ng litrato kay Tyler, na tumanggap ng parangal sa isang school program noong nakaraang linggo.
Paulit-ulit nilang ipinapakita sa mga kamag-anak ang kanyang mga larawan.
Ngunit nang tawagin ang pangalan ko upang tanggapin ang aking diploma, wala akong nakitang nakatutok na camera mula sa kanila.
Si Tita Jo lamang ang nakatayo sa likuran, masayang pumapalakpak.
Pagkatapos ng seremonya, lumapit siya at niyakap ako.
“I'm so proud of you, Emma.”
Napaluha ako.
“Salamat, Tita.”
“Handa ka na ba?”
Tumango ako.
“Handang-handa na.”
Nang gabing iyon, habang tulog ang lahat, isinakay ko sa kotse ang huling kahon ng aking mga gamit.
Bago umalis, nag-iwan ako ng isang sobre sa kama.
Isang pangungusap lamang ang nakasulat:
“SA WAKAS, IBINIGAY KO NA SA INYO ANG MATAGAL NINYONG GUSTO: ISANG FAMILY VACATION NA WALA AKO.”
Pagkatapos, isinara ko ang pinto.
Hindi ako lumingon.
Kinabukasan, bandang alas-nuwebe ng umaga, nakita ni Mama ang walang laman kong kuwarto.
Agad niyang tinawag si Papa.
“Richard! Wala na si Emma!”
Pagkabasa nila sa sulat, biglang nagalit si Papa.
“Anong klaseng drama na naman ito?”
Ngunit si Mama ay namutla.
“Richard, baka seryoso siya.”
Tinawagan nila ako nang paulit-ulit.
Hindi ko sinagot.
Pagkatapos, tinawagan nila si Tita Jo.
“Joanna!” sigaw ni Mama. “Nandiyan ba si Emma?”
“Oo,” mahinahong sagot ni Tita Jo.
“Bakit hindi mo sinabi sa amin na pupunta siya riyan?”
“Dahil labingwalong taong gulang na siya, Margaret. At siya ang humiling na huwag ko munang sabihin.”
“Anong ibig mong sabihin? Anak namin siya!”
Matagal na natahimik si Tita Jo.
Pagkatapos, may sinabi siyang nagpabago sa lahat.
“Margaret, hanggang kailan mo balak itago sa kanya ang katotohanan?”
Nanlamig si Mama.
“Joanna, huwag kang magsimula.”
“Labingwalong taon na, Margaret. Hindi mo ba naiintindihan kung gaano siya nasaktan?”
Biglang kinuha ni Papa ang telepono.
“Joanna, hindi mo puwedeng pakialaman ang pamilya namin!”
“Richard,” malamig na sagot ni Tita Jo, “matagal na kayong may pagkakataong sabihin ang totoo. Pero mas pinili ninyong iparamdam sa bata na hindi siya kabilang sa pamilya.”
Natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos, sinabi ni Tita Jo ang mga salitang matagal niyang pinigilan.
“Hindi ninyo siya tunay na anak sa dugo. Pero kayo ang pumiling maging mga magulang niya. At kayo rin ang pumiling saktan siya.”
Biglang napaupo si Mama.
Dahil iyon ang lihim na labingwalong taon nilang itinago.
Hindi ako biological daughter nina Margaret at Richard.
Inampon nila ako noong sanggol pa lamang ako.
At ang mas nakakagulat, ang tunay kong ina ay ang nakatatandang kapatid ni Tita Jo.
Si Rebecca.
Labingwalong taon na ang nakalilipas, 21 taong gulang pa lamang si Rebecca nang mabuntis siya.
Ang ama ko ay isang lalaking nangakong pakakasalan siya ngunit biglang nawala nang malaman ang pagbubuntis.
Sa kabila nito, pinili ni Rebecca na ipagpatuloy ang pagbubuntis.
Ngunit ilang araw matapos akong ipanganak, nagkaroon siya ng malubhang komplikasyon at pumanaw.
Bago siya namatay, nakiusap siya sa kanyang mga kapatid na alagaan ako.
Noong panahong iyon, hindi pa handa si Tita Jo na magpalaki ng bata. Wala siyang matatag na trabaho at nakatira pa sa maliit na apartment.
Sina Margaret at Richard naman ay matagal nang nagsisikap magkaroon ng anak.
Kaya sila ang nag-alok na ampunin ako.
Sa pamamagitan ng legal na proseso, naging anak nila ako.
Noong una, mahal na mahal nila ako.
Ngunit makalipas ang tatlong taon, nabuntis si Margaret.
Ipinanganak si Tyler.
At doon unti-unting nagbago ang lahat.
Naging sentro ng kanilang mundo ang anak nilang kadugo.
Sa bawat birthday, sa bawat school event, at sa bawat bakasyon, mas inuuna nila si Tyler.
Nang siyam na taong gulang ako, nagsimula silang magbakasyon nang hindi ako kasama.
Hindi dahil may ginawa akong mali.
Kundi dahil gusto nilang magkaroon ng mga alaala bilang isang pamilyang binubuo lamang nilang tatlo.
At sa loob ng siyam na taon, hinayaan nila akong maniwalang may mali sa akin.
Ang mas masakit, alam ni Tita Jo ang katotohanan.
Ngunit ipinangako niyang hindi niya ito sasabihin hangga't hindi handa sina Margaret at Richard.
Akala niya, balang araw, sila mismo ang magkakaroon ng lakas ng loob.
Ngunit hindi dumating ang araw na iyon.
Nang matapos ang tawag, pumasok si Tita Jo sa kuwartong tinutuluyan ko.
Nakita niya akong nakaupo sa tabi ng bintana.
“Emma, may kailangan tayong pag-usapan.”
Napatingin ako.
“Tungkol po ba kina Mom at Dad?”
Tumango siya.
“May matagal na akong gustong sabihin sa iyo.”
Doon niya ikinuwento ang lahat.
Tungkol kay Rebecca.
Tungkol sa aking kapanganakan.
At tungkol sa pag-ampon sa akin nina Margaret at Richard.
Habang nagsasalita siya, pakiramdam ko ay unti-unting gumuho ang lahat ng akala kong alam ko tungkol sa sarili ko.
“Hindi nila ako tunay na anak?” mahina kong tanong.
“Anak ka nila sa batas, Emma. Sila ang nag-ampon at nagpalaki sa iyo.”
“Pero hindi nila ako anak sa dugo?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Napaluha ako.
“Kaya pala…”
“Emma…”
“Kaya pala hindi nila ako isinasama. Kaya pala parang hindi ako kabilang.”
Lumapit si Tita Jo.
“Hindi mo kasalanan iyon.”
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin?”
Napayuko siya.
“Dahil nangako ako sa kanila. Akala ko, pinoprotektahan kita.”
“Pero Tita, labingwalong taon akong naniwalang may mali sa akin!”
Napahagulgol siya.
“Alam ko. At humihingi ako ng tawad.”
Matagal kaming umiyak.
Pagkatapos, may inilabas siyang maliit na kahon mula sa aparador.
“May iniwan ang nanay mong si Rebecca para sa iyo.”
Nanlaki ang aking mga mata.
“Para sa akin?”
Tumango siya.
Binuksan ko ang kahon.
Sa loob ay may isang lumang litrato ng isang dalagang nakangiti habang hawak ang kanyang tiyan.
Mayroon ding maliit na kuwintas na hugis puso.
At isang liham.
Nanginginig kong binuksan ang papel.
“Para sa aking munting Emma,
Kung dumating ang araw na mabasa mo ito, gusto kong malaman mong ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.
Hindi ko alam kung gaano katagal ang ibibigay sa akin ng mundo, pero alam kong minahal na kita bago pa kita nakita.
Kung hindi man ako makasama sa paglaki mo, sana ay huwag mong isipin na iniwan kita dahil ayaw ko sa iyo.
Ikaw ang dahilan kung bakit lumaban ako araw-araw.
At kung may isang bagay akong hihilingin para sa iyo, iyon ay ang lumaki kang alam mong karapat-dapat kang mahalin.
Huwag mong hayaang sabihin ng kahit sino na hindi ka sapat.
Dahil para sa akin, sapat ka na mula pa noong unang tibok ng puso mo.
Nagmamahal,
Mama Rebecca.”
Hindi ko napigilang humagulgol.
Sa loob ng labingwalong taon, hinanap ko ang pagmamahal ng mga taong palaging nagpaparamdam na hindi ako kailangan.
Ngunit may isang babaeng hindi ko kailanman nakilala na minahal na pala ako bago pa ako ipanganak.
Mahigpit kong niyakap ang liham.
“Tita Jo, bakit ngayon ko lang ito nakita?”
Tumulo ang kanyang luha.
“Dahil natakot akong masaktan ka. Pero ngayon, alam kong mas nasaktan kita sa pagtatago ng katotohanan.”
Hindi ko agad siya napatawad.
Ngunit alam kong hindi niya ako iniwan sa mga panahong kailangan ko ng kasama.
Sa mga sumunod na araw, hindi ko muna sinagot ang mga tawag nina Margaret at Richard.
Kailangan ko ng panahon upang unawain ang lahat.
Samantala, sinimulan kong ayusin ang aking mga dokumento para sa kolehiyo.
Tinulungan ako ni Tita Jo sa paglipat, at naghanap ako ng part-time job sa isang bookstore malapit sa campus.
Sa unang pagkakataon, ako ang gumagawa ng mga desisyon para sa sarili kong buhay.
Makalipas ang dalawang linggo, nakatanggap ako ng email mula kay Margaret.
“Emma, kailangan nating mag-usap. Hindi namin alam kung paano nangyari ang lahat. Mahal ka namin. Umuwi ka na.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos, sumagot ako.
“Mom, hindi ako umalis dahil nalaman kong ampon ako. Umalis ako dahil sa loob ng siyam na taon, ipinadama ninyo sa akin na hindi ako kabilang. Kailangan ko muna ng panahon.”
Hindi agad siya sumagot.
Ngunit makalipas ang ilang araw, dumating sina Margaret at Richard sa Colorado.
Hindi sila basta pumasok sa bahay ni Tita Jo.
Tumawag muna sila at nagtanong kung handa akong makipagkita.
Pumayag ako.
Nagkita kami sa isang maliit na café.
Pagkaupo namin, agad na nagsimulang umiyak si Margaret.
“Emma, patawarin mo kami.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
“Bakit ninyo ako inampon kung hindi ninyo ako kayang mahalin tulad ni Tyler?”
Napayuko si Richard.
“Emma, minahal ka namin.”
“Pero hindi ninyo ako isinama sa kahit isang family vacation sa loob ng siyam na taon.”
Walang nakasagot.
“Alam ninyo ba kung ilang beses akong umiyak sa bahay ni Tita Jo? Ilang beses kong inisip na baka hindi ako sapat?”
Napahikbi si Margaret.
“Alam naming nagkamali kami.”
“Hindi lang iyon pagkakamali, Mom. Siyam na taon iyon ng paulit-ulit na pagpili na iwan ako.”
Tahimik siyang tumango.
“Alam ko.”
Pagkatapos, nagsalita si Richard.
“Noong ipinanganak si Tyler, naging sobrang tutok kami sa kanya. Hindi namin napansin kung gaano ka namin napabayaan.”
Napailing ako.
“Dad, napansin ninyo. Nagtanong ako sa inyo bawat taon. Paulit-ulit ninyo akong sinabihang next year.”
Napatakip siya sa kanyang mukha.
“Tama ka.”
“Hindi ko hinihinging mas mahalin ninyo ako kaysa kay Tyler. Gusto ko lang sanang maramdaman na anak din ninyo ako.”
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos, sinabi ko ang desisyon ko.
“Hindi ako babalik sa bahay.”
Napatingin si Margaret.
“Emma…”
“Mag-aaral ako rito sa Colorado. May scholarship ako at may trabaho na rin akong nahanap.”
“Pero anak, puwede naman naming bayaran ang pag-aaral mo.”
“Salamat. Pero gusto kong matutong tumayo sa sarili kong mga paa.”
Napaluha siya.
“Makikita ka pa ba namin?”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ko pa alam kung kailan ako magiging handang makipagkita ulit. Pero hindi ko isinasara ang posibilidad.”
Tumango si Richard.
“Naiintindihan namin.”
Sa unang pagkakataon, hindi nila ako pinilit na sundin ang gusto nila.
Makalipas ang ilang buwan, nagsimula ang unang semestre ko sa kolehiyo.
Hindi naging madali ang lahat.
May mga gabing namimiss ko ang bahay na kinalakihan ko, kahit marami akong masasakit na alaala roon.
May mga pagkakataong naiinggit ako sa mga kaklaseng kinukumusta araw-araw ng kanilang mga magulang.
Ngunit unti-unti kong natutuhan na ang pagkakaroon ng sariling buhay ay hindi nangangahulugang kailangan kong maging mag-isa.
Naroon si Tita Jo.
Naroon ang mga bagong kaibigan ko.
At unti-unti kong nakilala ang sarili kong hindi nakabatay sa pagtingin ng aking mga magulang.
Isang araw, habang inaayos ko ang mga lumang gamit ni Rebecca, may nakita akong maliit na notebook.
Nakasulat doon ang mga pangarap niya bago ako ipinanganak.
Gusto niyang maging elementary school teacher.
Gusto niyang magkaroon ng maliit na bahay na may hardin.
At gusto niyang dalhin ang kanyang anak sa mga bundok tuwing tag-init.
Napangiti ako habang umiiyak.
“Tita Jo,” sabi ko, “gusto kong puntahan ang lugar na pinapangarap ni Mama Rebecca.”
Ngumiti siya.
“Alam ko kung saan iyon.”
Nang sumunod na summer, hindi ako ipinadala sa Colorado dahil ayaw akong isama sa bakasyon.
Nandoon na ako dahil pinili kong doon mamuhay.
At sa unang pagkakataon, nagbakasyon kami ni Tita Jo sa isang tahimik na lugar sa kabundukan.
Naglakad kami sa tabi ng lawa, kumain sa isang maliit na restaurant, at kumuha ng maraming litrato.
Sa isang larawan, nakatayo ako sa harap ng mga bundok habang suot ang kuwintas na iniwan ni Rebecca.
Sa likod ng litrato, isinulat ko:
“PARA KAY MAMA REBECCA. NATUPAD KO ANG ISA SA MGA PANGARAP NATIN.”
Makalipas ang isang taon, nakatanggap ako ng sulat mula kay Tyler.
Hindi ko inaasahan iyon.
“Emma,
Alam kong hindi ko lubos na naiintindihan ang lahat ng pinagdaanan mo.
Noong bata ako, akala ko normal lang na hindi ka sumasama sa bakasyon. Sinabi nina Mom at Dad na mas gusto mong pumunta kay Tita Jo.
Ngayon ko lang nalaman na hindi pala totoo iyon.
Sorry kung hindi kita ipinagtanggol.
Miss na kita, Ate.
Hindi ko alam kung kailan tayo muling magkikita, pero gusto kong malaman mong kapatid pa rin kita.
Love,
Tyler.”
Napaluha ako.
Hindi kasalanan ni Tyler ang mga desisyon ng aming mga magulang.
At kahit magkaiba ang aming dugo, hindi nito binubura ang mga panahong magkasama kaming lumaki.
Kaya sinagot ko siya.
“Tyler, kapatid pa rin kita. Hindi ikaw ang dahilan kung bakit ako umalis. Sana balang araw, makapagbakasyon tayong dalawa nang walang sinumang naiiwan.”
Makalipas ang ilang linggo, dumalaw siya sa Colorado.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Miss na kita, Ate.”
“Miss din kita.”
At sa unang pagkakataon, nagkaroon kami ng pagkakataong mag-usap nang hindi umiikot ang lahat sa kagustuhan ng aming mga magulang.
Lumipas ang mga taon.
Unti-unting nagkaroon ng pagbabago sa relasyon namin nina Margaret at Richard.
Hindi agad nawala ang sakit.
Hindi rin naging perpekto ang aming pamilya.
Ngunit natutuhan nilang humingi ng pahintulot bago bumisita, makinig kapag nagsasalita ako, at igalang ang mga hangganang itinakda ko.
Si Tita Jo naman ay nanatiling isa sa pinakamahalagang tao sa buhay ko.
Hindi dahil perpekto siya.
Kundi dahil kahit nagkamali siya sa pagtatago ng katotohanan, pinili niyang harapin ang pagkakamaling iyon at tulungan akong makilala ang aking pinagmulan.
Sa edad na dalawampu't dalawa, nagtapos ako sa kolehiyo.
Sa araw ng graduation ko, naroon si Tita Jo at si Tyler.
Naroon din sina Margaret at Richard, matapos kong pumayag na dumalo sila.
Nang tawagin ang pangalan ko, nakita kong lahat sila ay nakatayo at pumapalakpak.
Ngunit ang pinakamahalagang bagay na dala ko sa araw na iyon ay ang maliit na kuwintas na iniwan ni Rebecca.
Pagkatapos ng seremonya, lumapit ako kay Tita Jo.
“Tita, salamat.”
“Para saan, sweetheart?”
“Dahil noong pakiramdam ko ay wala akong lugar sa mundo, binigyan mo ako ng tahanan.”
Napaluha siya.
“Emma, ikaw ang isa sa pinakamagandang regalong iniwan ng kapatid ko.”
Mahigpit ko siyang niyakap.
Sa araw na iyon, naunawaan kong ang pamilya ay hindi lamang nasusukat sa dugo o sa mga dokumentong nagsasabing anak ka ng isang tao.
Nasusukat din ito sa presensiya, paggalang, at pagmamahal na ipinapakita sa araw-araw.
WALANG BATA ANG DAPAT LUMAKING NANINIWALANG KAILANGAN NIYANG PAGHIRAPAN ANG KARAPATANG MAPABILANG SA SARILI NIYANG PAMILYA.
Noong labingwalong taong gulang ako, umalis ako sa bahay na may isang maleta, ilang kahon, at pusong puno ng sakit.
Akala ko, ang pag-alis ko ang katapusan ng lahat.
Ngunit iyon pala ang simula ng pagkilala ko sa aking tunay na pagkatao.
Nalaman kong ampon ako.
Nalaman kong may isang inang nagmahal sa akin bago pa ako ipanganak.
At higit sa lahat, natutuhan kong hindi ako kulang dahil lamang may mga taong hindi marunong magbigay ng pagmamahal na nararapat sa akin.
Siyam na tag-init akong naiwan.
Ngunit sa ikasampung tag-init, ako na ang pumili kung saan ako pupunta, sino ang makakasama ko, at anong klaseng buhay ang gusto kong buuin.
At sa unang pagkakataon, hindi na ako naghihintay na may mag-imbita sa akin upang maramdaman kong kabilang ako.
May you like
Dahil natagpuan ko na ang sarili kong lugar sa mundo.
WAKAS.
