SEVENTEEN MISSED CALLS — ANG LIHIM SA LIKOD NG PAMILYA NG ASAWA KO
SEVENTEEN MISSED CALLS — ANG LIHIM SA LIKOD NG PAMILYA NG ASAWA KO
Seventeen times.
Labimpitong beses kong tinawagan ang asawa kong si Adrian habang nanganganak ako.
Wala siyang sinagot.
Nang ipanganak ang anak naming si Chloe, wala siya.
Nang tanungin ng nurse kung tatawagan pa ba nila ang ama ng bata, sinabi kong huwag na.
Five days later, umuwi ako sa bahay namin sa Alabang.
May hawak akong newborn baby.
Masakit pa ang katawan ko.
Galit ako.
Pagbukas ko ng pinto, may narinig akong boses mula sa second floor.
Then a woman came downstairs.
Hindi ko siya kilala.
At suot niya ang robe ko.
Lumabas si Adrian sa likod niya.
“Michelle…”
“No.”
Napahinto siya.
Nagtaas ng kamay ang babae.
“This is not what it looks like.”
Napatawa ako.
“Great. Kasi ang itsura nito, hindi sinagot ng asawa ko ang seventeen calls habang nanganganak ako tapos umuwi akong may ibang babaeng nakasuot ng damit ko.”
“Michelle, please.”
“Bakit suot niya ang robe ko?”
Bago siya nakasagot, lumabas ang biyenan kong si Victoria.
May hawak siyang dokumento.
Nandoon ang pirma ko.
Pero hindi ako ang pumirma.
Akala ko affair ang matutuklasan ko.
Hindi pala.
Bago matapos ang linggong iyon, malalaman kong buhay ang nanay kong labingwalong taon ko nang pinagluluksa.
Na hindi ko biological father ang lalaking nagpalaki sa akin.
Na kapatid ko pala ang babaeng nakasuot ng robe ko.
At may trust na nagkakahalaga ng daan-daang milyon na tatlumpung taon nang pilit binubura ng isang makapangyarihang pamilya.
KABANATA 1 — SEVENTEEN MISSED CALLS
Four in the morning nagsimula ang labor ko.
Wala si Adrian.
May emergency daw sa family properties nila.
“Babalik ako agad.”
Hindi siya bumalik.
5:02.
First call.
5:17.
Second.
6:03.
Fifth.
Eventually, tumigil na akong magbilang.
Nurse na ang nagbilang.
“Ma'am Michelle,” sabi niya habang pinupunasan ang noo ko, “labimpitong tawag na po.”
Napasigaw ako sa panibagong contraction.
“Tumawag kayo ulit!”
Pero voicemail na naman.
Alas-dos y medya ng hapon nang isilang si Chloe.
Malusog siya.
Maliit ang mga daliri.
At nang unang dumilat, para bang hinahanap niya ang boses na dapat ay kasama namin.
Wala akong nagawa kundi yakapin siya.
“Okay lang, anak,” bulong ko. “Nandito si Mommy.”
Hindi ko alam na habang sinasabi ko iyon, may mga taong naghahanda nang agawin sa amin ang isang bagay na hindi ko pa alam na pag-aari ko.
Pagkauwi ko sa Alabang, hindi ko pinansin ang paliwanag ni Adrian.
Ang babaeng nakasuot ng robe ko ay agad na nagpakilala.
“Ako si Isabel.”
“Congratulations,” malamig kong sagot. “Nasaan ang damit mo?”
Namula siya.
“Pinahiram lang sa akin. Nabasa kasi ang damit ko sa ulan.”
“Sa bahay namin ka ba naligo?”
“Michelle,” singit ni Adrian, “hindi siya ang problema.”
“Talaga? Kasi marami akong problema ngayon, Adrian. At ikaw ang pinakamalaki.”
Biglang humakbang si Victoria.
“Enough.”
Inilapag niya ang dokumento sa mesa.
“Michelle, kailangan mong pirmahan ulit ito. May problema sa unang kopya.”
Tiningnan ko ang papel.
DEED OF ASSIGNMENT AND RELEASE OF BENEFICIAL INTEREST.
Nasa ibaba ang pangalan ko.
At isang pirma na ginaya mula sa dati kong mga dokumento.
“Hindi ko ito pinirmahan.”
Nanigas ang mukha ni Victoria.
“Baka nakalimutan mo lang.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ako nawawalan ng alaala dahil lang nanganak ako.”
Biglang namutla si Isabel.
“Mrs. Valdez,” sabi niya kay Victoria, “hindi ito ang napag-usapan natin.”
Mabilis siyang sinamaan ng tingin ng biyenan ko.
“Tumahimik ka.”
Doon ko napansing nanginginig ang kamay ni Isabel.
At sa leeg niya, may suot siyang maliit na gintong kuwintas.
Isang pendant na hugis kalahating buwan.
Kapareho ng pendant na iniwan sa akin ng nanay ko bago siya diumano namatay.
“Bakit nasa iyo iyan?” tanong ko.
Napahawak si Isabel sa kuwintas.
“Ano?”
“Ang pendant mo.”
Napatingin siya sa akin.
“Bigay ito ng nanay ko.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
“Anong pangalan ng nanay mo?”
Hindi siya agad sumagot.
Si Victoria ang sumingit.
“Walang kinalaman iyan sa usapan!”
Pero hindi ko siya pinansin.
“Isabel. Anong pangalan niya?”
Huminga nang malalim ang babae.
“Catherine.”
Napaatras ako.
Catherine.
Pangalan ng nanay kong sinabing namatay sa isang aksidente labingwalong taon na ang nakalipas.
Biglang nagsalita si Adrian.
“Michelle, kailangan mong umupo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Alam mo?”
Napayuko siya.
“May nalaman ako noong nakaraang linggo.”
“Anong nalaman mo?”
“Na posibleng buhay ang nanay mo.”
Nawala ang lahat ng tunog sa paligid.
Mahigpit kong niyakap si Chloe.
“At hindi mo sinabi sa akin?”
“Gusto kong makasiguro.”
“Habang nanganganak ako?”
Wala siyang naisagot.
Doon ko naramdaman na may mas malalim pang pagtataksil kaysa sa pag-aakalang may ibang babae siya.
Alam ng asawa ko ang isang katotohanang kayang baguhin ang buong buhay ko, pero pinili niyang itago iyon.
Kinagabihan, umalis kami ni Chloe.
Hindi ako pumayag na manatili sa bahay habang may pekeng dokumentong hawak ang biyenan ko.
Tinulungan ako ni Isabel na dalhin ang diaper bag sa sasakyan.
Bago ako umalis, may iniabot siyang maliit na papel.
Isang address sa Antipolo.
“Nandiyan siya,” bulong niya.
“Sino?”
Napaluha siya.
“Ang nanay natin.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Michelle, hindi ko alam na may kapatid ako hanggang dalawang buwan na ang nakalipas. Akala ko patay ka na rin.”
“Bakit?”
“Dahil iyon ang sinabi sa amin.”
Napatingin ako kay Victoria na nakatayo sa may pinto.
Tahimik siyang nakamasid.
At sa unang pagkakataon, nakita kong natatakot siya.
Kinabukasan, kasama ang abogado kong si Attorney Daniel Reyes, pumunta ako sa address na ibinigay ni Isabel.
Isang tahimik na bahay na may maliit na hardin.
May matandang babaeng nakaupo sa veranda.
Payat siya.
May puti na ang buhok.
Pero nang tumingin siya sa akin, nakilala ko agad ang kanyang mga mata.
“Michelle?”
Napatigil ako.
Labingwalong taon.
Labingwalong taon kong pinaniwalaang patay siya.
“Mommy?”
Tumayo siya.
Nanginginig ang mga tuhod niya.
“Anak…”
Hindi ko alam kung dapat ko siyang yakapin o tanungin kung bakit niya ako iniwan.
Kaya pareho kong ginawa.
Niyakap ko siya habang umiiyak.
“Bakit, Mommy? Bakit hindi ka bumalik?”
Humagulgol siya.
“Sinubukan ko, anak. Sinubukan kitang hanapin.”
Sa loob ng dalawang oras, ikinuwento ni Catherine ang katotohanan.
Bago niya nakilala ang lalaking nagpalaki sa akin, nagkaroon siya ng relasyon kay Eduardo Valdez, isang mayamang negosyanteng kalaunan ay naging asawa ni Victoria.
Si Eduardo ang biological father ko.
Nang malaman ng pamilya niya ang pagbubuntis ni Catherine, pinilit siyang lumayo.
Ilang taon pagkatapos kong ipanganak, nagkaroon muli sila ng maikling relasyon at ipinanganak si Isabel.
Ngunit itinago ang ikalawang bata.
Kalaunan, pinakasalan ni Catherine ang mabuting lalaking kilala kong ama—si Roberto—na buong pusong itinuring akong sariling anak.
Nang walong taong gulang ako, nagkaroon ng matinding pagtatalo tungkol sa isang family trust na iniwan ng ama ni Eduardo para sa kanyang mga kinikilalang anak at kanilang mga inapo.
May mga dokumentong maaaring magpatunay na may karapatan kaming magkapatid bilang mga benepisyaryo.
Ilang taon matapos iyon, naaksidente si Catherine.
Sinabi sa amin ni Victoria na namatay siya.
Pero ayon kay Catherine, nakaligtas siya matapos ang mahabang pagpapagamot. Nang subukan niyang makipag-ugnayan sa amin, paulit-ulit siyang hinarang at pinaniwalang lumipat na kami sa ibang bansa.
May mga sulat siyang ipinadala.
Wala ni isa ang nakarating sa akin.
“Bakit hindi ka pumunta sa amin?” umiiyak kong tanong.
“Sinubukan ko, Michelle. Pero nang malaman kong namatay na si Roberto, wala na akong mahanap na tamang address. May mga taong patuloy na nagbibigay sa akin ng maling impormasyon.”
Hindi sapat ang kuwento para sagutin ang lahat.
Pero may dala siyang mga lumang larawan, liham, at medical records.
At sa tulong ng abogado, nagkasundo kaming magsagawa ng mga independent DNA test upang kumpirmahin ang aming relasyon.
Hindi ko gustong maniwala dahil lamang desperado akong makita ang nanay ko.
Gusto kong malaman ang katotohanan.
Pagkalipas ng ilang araw, dumating ang resulta.
Kumpirmado ang pagiging mag-ina namin ni Catherine.
Kumpirmado rin na magkapatid kami ni Isabel sa parehong mga magulang.
Sa hiwalay na pagsusuri at mga lumang rekord, napatunayan din ang aming kaugnayan sa yumaong Eduardo Valdez.
Pero ang pinakamalaking rebelasyon ay nasa isang dokumentong natagpuan ng abogado.
Isang trust agreement na nilagdaan mahigit tatlumpung taon na ang nakalipas.
Ang kasalukuyang halaga ng mga ari-ariang hawak nito ay tinatayang mahigit tatlong daang milyong piso.
At may mga probisyong nagbibigay ng benepisyo sa mga kwalipikadong inapo ni Eduardo.
“Hindi ibig sabihin na sa iyo agad mapupunta ang buong halaga,” paliwanag ni Attorney Reyes. “Kailangan nating suriin ang eksaktong mga karapatan ng bawat benepisyaryo.”
Tumango ako.
“Hindi pera ang una kong hinahanap.”
Napatingin siya sa akin.
“Gusto kong malaman kung sino ang gumawa ng pekeng pirma ko.”
Doon nagsimulang mabunyag ang papel ni Victoria.
Bilang isa sa mga taong may impluwensiya sa pamamahala ng mga ari-arian ng pamilya, matagal niyang pinagtatalunan ang karapatan ng mga anak ni Catherine.
Nang malaman niyang buntis ako at malapit nang manganak, minadali niya ang mga dokumentong magpapakitang isinusuko ko ang anumang posibleng karapatan ko sa trust.
At ginamit niya si Adrian.
Ang asawa ko.
Nang harapin ko siya, halos hindi siya makatingin sa akin.
“Sinabi ni Mama na pormalidad lang iyon,” paliwanag niya.
“Pormalidad ang pirma ko na hindi ko ginawa?”
“Hindi ko alam na pineke niya.”
“Pero alam mong may dokumentong gusto niyang papirmahan sa akin?”
Tumango siya.
“At alam mong posibleng buhay ang nanay ko?”
Napaluha siya.
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinagot ang mga tawag ko?”
Matagal siyang natahimik.
“Nasa meeting ako kasama ang mga abogado ni Mama. Sinabi niyang kung aalis ako, mawawala ang pagkakataon naming ayusin ang lahat.”
Napatingin ako sa kanya.
“Adrian, labingpitong beses kitang tinawagan dahil nanganganak ako.”
“I know.”
“Hindi mo man lang naisip na baka kailangan kita?”
Napaiyak siya.
“I'm sorry.”
Umiling ako.
“Hindi ko kailangan ng sorry na parang nakalimutan mo lang ang birthday ko.”
Tumingin ako sa kanya.
“Iniwan mo akong mag-isa sa pinakamahirap na araw ng buhay ko dahil mas inuna mo ang problema sa pera ng pamilya ninyo.”
Wala siyang naisagot.
Sa tulong ng aming mga abogado, pormal naming kinuwestiyon ang pekeng dokumento.
Nagkaroon ng independent forensic examination sa pirma at pagsusuri sa mga rekord ng trust.
Nagsumite rin si Isabel ng mga mensaheng natanggap niya mula kay Victoria, na nagpapakitang ipinatawag siya sa Alabang upang hikayating lumagda sa mga katulad na dokumento.
Hindi pala siya kabit ni Adrian.
Nasa bahay siya dahil pinilit siyang kausapin ni Victoria tungkol sa trust.
Nabasa ang damit niya sa malakas na ulan, kaya pinahiram siya ni Adrian ng robe mula sa guest closet—hindi man lang niya naisip na iyon ang paborito kong robe.
Hindi niya alam na darating ako nang araw na iyon.
“I'm sorry,” sabi ni Isabel nang magkita kami ulit. “Hindi ko dapat sinuot iyon.”
Napangiti ako nang bahagya.
“Isabel, hindi robe ang pinakamalaking problema natin.”
Sa unang pagkakataon, natawa kaming dalawa.
At doon nagsimula ang relasyon naming magkapatid.
Makalipas ang ilang buwan, kinilala sa kaukulang legal na proseso ang aming karapatan na makilahok sa usapin ng trust.
Naipahinto ang mga transaksiyong nakabatay sa pinagtatalunang dokumento habang sinusuri ang mga ito.
Ang mga taong sangkot sa pamemeke ay naharap sa mga reklamong kailangang patunayan sa tamang proseso.
Hindi agad naresolba ang lahat ng usaping pinansiyal.
Pero hindi na kayang basta burahin ang pangalan namin ni Isabel mula sa mga rekord.
At higit sa lahat, nakasama ko muli ang nanay ko.
Si Catherine ang unang nagturo kay Chloe na ngumiti kapag may kumakanta.
Si Isabel naman ang naging paboritong tiyahin niyang mahilig magdala ng maliliit na laruan.
Hindi nabawi ang labingwalong taong nawala sa amin.
Pero nagsimula kaming bumuo ng mga bagong alaala.
Si Adrian ay paulit-ulit na humingi ng pagkakataong ayusin ang aming pagsasama.
Hindi ko siya agad pinatawad.
Nagpasya akong mamuhay muna nang hiwalay kasama si Chloe.
Dumalo kami sa counseling upang pag-usapan ang nangyari at kung paano niya magagampanan ang responsibilidad niya bilang ama.
Hindi ko ipinagkait sa kanya ang pagkakataong makilala ang anak niya, sa mga paraang ligtas at napagkasunduan namin.
Pero hindi ko rin ipinangakong babalik ako.
Isang araw, habang hawak niya si Chloe, sinabi niya:
“Michelle, mahal ko kayo.”
Tahimik akong tumingin sa kanya.
“Adrian, ang pagmamahal ay hindi lang sinasabi kapag tapos na ang problema.”
Napayuko siya.
“Alam ko.”
“Pinapatunayan iyon kapag kailangan ka ng pamilya mo.”
Wala siyang naisagot.
At sa pagkakataong iyon, hindi ko na kailangang magalit para maramdaman niyang seryoso ako.
Sa unang kaarawan ni Chloe, nagkaroon kami ng maliit na salu-salo.
Nandoon si Catherine.
Si Isabel.
Ang ilan kong malalapit na kaibigan.
At si Adrian, na dumating upang makasama ang anak niya.
Habang pinapatay namin ang kandila, biglang hinawakan ni Chloe ang kamay ng nanay ko.
“Lola,” bulong niya sa sarili niyang paraan.
Napaluha si Catherine.
Niyakap niya ang apo.
At ako, tahimik na pinanood silang dalawa.
Noong araw na ipinanganak si Chloe, akala ko tuluyan nang nawasak ang pamilya ko.
Labimpitong tawag.
Labimpitong pagkakataong sana ay sinagot ng asawa ko.
Pero wala siya.
Hindi ko na mababago ang nangyari.
Hindi ko na rin maibabalik ang mga taong nawala sa buhay ko sa loob ng maraming taon.
Pero may isang bagay akong natutunan.
Hindi lahat ng pamilyang nawawala ay talagang patay na. Minsan, may mga katotohanang sadyang itinago sa atin.
At hindi lahat ng taong tinatawag nating pamilya ay marunong tayong protektahan.
Ngayon, kapag tumitingin ako kay Chloe, hindi ko na iniisip ang labingpitong tawag na hindi sinagot.
Iniisip ko ang mga taong dumating pagkatapos noon.
Ang nanay kong muli kong natagpuan.
Ang kapatid na hindi ko alam na mayroon ako.
At ang pagkakataong palakihin ang anak ko sa isang tahanang hindi nakatayo sa mga kasinungalingan.
Dahil sa huli, hindi ang daan-daang milyong pisong trust ang pinakamahalagang nabawi ko.
May you like
Kundi ang katotohanan, ang pamilya kong inagaw sa akin, at ang karapatang magpasya kung sino ang pagkakatiwalaan ko sa buhay namin ng anak ko.
WAKAS.
