TATLONG ARAW LANG DAW MAKIKITULOG ANG TIYAHIN KO, PERO PALIHIM NIYANG PINATIRA ANG PINSAN KO SA APARTMENT KO! NGUMITI AKO AT LUMIPAT NG BAHAY—PERO NANG DUMATING ANG LANDLORD PAGKATAPOS NG TATLONG ARAW, PAREHO SILANG NAMUTLA!
TATLONG ARAW LANG DAW MAKIKITULOG ANG TIYAHIN KO, PERO PALIHIM NIYANG PINATIRA ANG PINSAN KO SA APARTMENT KO! NGUMITI AKO AT LUMIPAT NG BAHAY—PERO NANG DUMATING ANG LANDLORD PAGKATAPOS NG TATLONG ARAW, PAREHO SILANG NAMUTLA!
“Tita, tatlong araw lang po ang sinabi ninyong itutuloy ninyo rito.”
Iyon ang sinabi ko nang malaman kong palihim na nagpagawa ng ekstrang susi ang tiyahin kong si Lin Xiuqin para sa anak niyang si Zhou Yan.
Ako si Wanwan, dalawampu't walong taong gulang, at limang taon na akong nagtatrabaho sa isang malaking kumpanya sa lungsod.
Nang sabihin ng tiyahin kong kailangan niyang magpatingin sa ospital, hindi ako nagdalawang-isip na patuluyin siya.
Ibinigay ko ang nag-iisa kong kuwarto at sa sofa ako natulog.
Pero wala pang dalawang araw, bigla niyang ipinahayag na titira rin sa apartment ko ang pinsan kong si Zhou Yan.
“Wanwan, nakahanap ng internship ang pinsan mo. Napakamahal ng renta rito sa lungsod. Hayaan mo muna siyang manatili hanggang maging regular siya sa trabaho.”
Napatingin ako sa maliit kong apartment.
Isang kuwarto. Isang sala.
“Pero Tita, hindi po kasya ang tatlong tao rito.”
Ngumiti siya.
“Pamilya naman tayo. Bakit kailangan mong magbilangan ng espasyo?”
Bago pa ako makasagot, nag-post na siya sa family group chat.
May kasama itong lumang litrato namin ni Zhou Yan noong bata pa kami.
Napakabait talaga ni Wanwan! Kusang inalok niyang patirahin ang pinsan niya hanggang maging regular ito sa trabaho. Napakaswerte kong magkaroon ng ganitong pamangkin!
Sunod-sunod ang papuri ng mga kamag-anak.
Maging ang sarili kong ama ay nagpadala ng mensahe.
Huwag kang maging makasarili. Malaki ang naitulong ng tiyahin mo sa atin noon. Kaunting sakripisyo lang naman iyan.
Napatawa ako nang mapait.
Wala man lang nagtanong kung pumayag ba talaga ako.
Kaya agad kong tinawagan ang landlord.
At doon nagsimula ang planong hindi inaasahan ng tiyahin ko.
Pagbalik ko sa apartment nang gabing iyon, nakita kong nakakalat sa sofa ang mga damit ko.
Si Zhou Yan ay nasa kuwarto ko, abalang nag-aayos ng mga mamahaling coat sa aparador.
“Ate Wanwan, ang liit naman ng cabinet mo! Wala nang mapaglagyan ng mga damit ko.”
Lumabas si Tita Xiuqin mula sa kuwarto.
“Wanwan, napag-usapan na namin ng pinsan mo. Dito muna kaming dalawa sa malaking kama. Ikaw na muna sa sofa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pati po ba ang kuwarto ko, kukunin ninyo?”
“Ang sama naman ng pagkakasabi mo! Bata ka pa at malakas. Si Zhou Yan, kailangan niyang matulog nang maayos dahil unang araw niya sa internship bukas.”
Sumingit ang pinsan ko.
“Ate, kung ayaw mo, ako na lang sa sofa.”
Biglang namula ang mga mata niya.
“Pero baka mapuyat ako at mapahiya sa unang araw ng trabaho…”
Agad siyang pinigilan ng kanyang ina.
“Huwag kang magsalita nang ganyan! Hindi naman madamot ang ate mo!”
Tiningnan ko ang mga damit kong basta itinapon sa sofa.
Pagkatapos ay ngumiti ako.
“Walang problema.”
Pareho silang nagulat.
“Talaga?” tanong ni Tita.
Tumango ako.
“Para hindi na tayo magsiksikan, ako na ang lilipat.”
Agad kong inilabas ang malaking maleta ko.
Isa-isa kong inayos ang mga damit, dokumento, at laptop.
“Lilipat ka?” tanong ni Tita.
“Opo. May nahanap na akong apartment na mas malapit sa opisina.”
Nagkatinginan ang mag-ina.
Narinig kong bumulong si Zhou Yan.
“Ma, kung aalis si Ate, sa atin na ang buong apartment!”
Kahit mahina ang boses niya, malinaw kong narinig.
Biglang ngumiti ang tiyahin ko.
“Wanwan, huwag mong isipin na pinapaalis ka namin. Pero kung desisyon mo iyan, hindi ka namin pipigilan.”
Pagkatapos ay itinuro niya ang mga gamit sa bahay.
“Pero iwan mo na ang refrigerator, washing machine, television, at mga kagamitan sa kusina. Kailangan din naman naming gamitin ang mga iyan.”
Tumango ako.
“Hindi ko po dadalhin. Pag-aari naman ng landlord ang mga iyon.”
Lalong natuwa ang pinsan ko.
“Ang galing! Kumpleto na agad ang apartment natin!”
Hindi ko na siya pinansin.
Makalipas ang tatlumpung minuto, dumating ang mga tauhan ng moving service.
Tatlong maleta at isang kahon lamang ang dala ko.
Bago ako umalis, hiningi ni Tita ang susi.
“Dahil hindi ka na rito nakatira, ibigay mo na sa amin. Baka bigla ka na lang bumalik.”
Inilapag ko ang susi sa shoe cabinet.
“Hetong susi, Tita. Pero pakitago rin ang ekstrang ipinagawa ninyo.”
Pagkatapos ay ibinigay ko ang contact details ng landlord.
“Mula ngayon, kayo na po ang direktang makipag-usap sa kanya tungkol sa renta, kuryente, tubig, at anumang problema sa apartment.”
Masayang tumango ang tiyahin ko.
“Napakabuti mo talagang bata!”
Agad niyang minensahe ang landlord.
Ako ang tiyahin ni Wanwan. Mula ngayon, kami na ng anak ko ang titira rito.
Mabilis na sumagot ang landlord.
Sige. Mag-uusap tayo nang personal tungkol sa mga susunod na kailangang ayusin.
Nakangiting ipinakita iyon sa akin ni Tita.
“Kitang-kita mong wala namang problema!”
Ngumiti rin ako.
“Kung ganoon, aalis na po ako.”
Pagkasara ng pinto, napahinga ako nang maluwag.
Dahil may isang bagay na hindi nila alam.
Tatlong araw na lamang ang natitira sa kontrata ko sa apartment.
At kanina pa kinumpirma ng landlord na natapos na ang aming kasunduan sa itinakdang petsa at naibalik na sa akin ang security deposit matapos ang kinakailangang pag-aayos.
Matagal ko nang planong lumipat sa apartment na limang daang metro lamang mula sa opisina.
Nagkataon lamang na gustong-gusto ng tiyahin kong agawin ang tirahan ko.
Kaya hinayaan ko siya.
Sa unang gabi ko sa bagong apartment, mahimbing akong natulog.
Walang taong nag-uutos na sa sofa ako humiga.
Walang pinsang nagtatapon ng mga damit ko.
At walang tiyahing nagsasabing madamot ako kapag ipinagtatanggol ko ang sarili kong espasyo.
Pero makalipas ang tatlong araw, eksaktong alas-nuwebe ng umaga, sunod-sunod na tumunog ang cellphone ko.
Labindalawang missed calls mula kay Tita.
Pitong mensahe mula kay Zhou Yan.
At isang galit na voice message mula sa aking ama.
Wanwan! Ano itong ginawa mo sa tiyahin mo?!
Hindi ako agad sumagot.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag ang landlord.
“Miss Wanwan, nandito ang tiyahin mo. Sinasabi niyang nangako ka raw na libre silang makatitira sa apartment.”
Napangiti ako.
“Sir, malinaw naman po ang napag-usapan natin, di ba?”
“Oo. Natapos na ang kontrata mo. Hindi ko sila pinayagang manatili nang libre. Kailangan nilang pumirma ng sarili nilang kasunduan kung gusto nilang umupa.”
“Salamat po, Sir.”
Pagkatapos ay tinawagan ko ang tiyahin ko.
“WANWAN!”
Halos mabasag ang tenga ko sa lakas ng sigaw niya.
“Bakit hindi mo sinabi na tapos na ang kontrata mo?!”
Kalmado akong sumagot.
“Tita, sinabi ko naman pong lilipat na ako at kayo na ang makikipag-usap sa landlord.”
“Pero bakit napakamahal ng hinihingi niya?!”
“Ano pong sinabi niya?”
“Mas mataas ang bagong renta! At kailangan pa raw ng advance at security deposit!”
Hindi ako nagulat.
Nasa sentro ng lungsod ang apartment. Matagal na akong umuupa roon kaya mas mababa ang binabayaran ko kaysa sa kasalukuyang presyo sa lugar.
“Kung gusto ninyo pong manatili, kailangan ninyong magkasundo ng landlord sa bagong kontrata.”
“Bakit kami ang magbabayad?!”
Napakunot ang noo ko.
“Tita, sino po ba ang dapat magbayad?”
“Dapat ikaw! Ikaw ang unang umupa rito!”
Napatawa ako.
“Pero hindi na po ako nakatira riyan.”
Biglang sumingit si Zhou Yan.
“Ate! Paano na ang internship ko? Malayo ang ibang apartment! Hindi mo ba ako iniisip?”
“Zhou Yan, alam mong isang kuwarto lang ang inuupahan ko. Ikaw at ang mama mo ang nagdesisyong doon kayo titira.”
“Pero pamilya tayo!”
“Oo. Pero hindi ibig sabihin niyon na responsibilidad kong bayaran ang bahay mo.”
Biglang ibinaba ni Tita ang telepono.
Hindi pa lumipas ang isang oras, sumabog ang family group chat.
Nagpadala si Tita ng mahabang mensahe.
Pinalayas kami ni Wanwan! Pinagbayad kami ng napakalaking renta! Ganito na ba ang ugali ng mga kabataan ngayon?
Sunod-sunod ang komento ng mga kamag-anak.
Grabe naman!
Wala nang respeto sa matatanda!
Dapat tinulungan mo ang pinsan mo!
Maging si Papa ay tumawag.
“Wanwan, bakit mo pinahirapan ang tiyahin mo?”
“Papa, may itatanong lang ako.”
“Ano iyon?”
“Noong sinabi niyang tatlong araw lang siyang makikitulog, tinanong ba ninyo kung pumayag akong patirahin si Zhou Yan nang ilang buwan?”
Tahimik siya.
“Noong kinuha nila ang kuwarto ko at itinapon ang mga damit ko sa sofa, may nagtanong ba kung saan ako matutulog?”
“Anak, pamilya naman—”
“Papa, kung talagang kailangan nila ng tirahan, puwede ninyo silang patuluyin sa bahay ninyo.”
Biglang natahimik ang kabilang linya.
“Malayo ang bahay namin sa internship ni Zhou Yan,” sagot niya.
“Kung ganoon, puwede ninyo silang tulungang magbayad ng apartment na malapit sa trabaho niya.”
Hindi siya nakasagot.
“Papa, napakadaling sabihing dapat tumulong kapag hindi ikaw ang kailangang magsakripisyo.”
Pagkatapos ay magalang kong tinapos ang tawag.
Hindi ako nakipagtalo sa group chat.
Sa halip, ipinadala ko ang screenshot ng unang mensahe ni Tita na nagsasabing tatlong araw lamang siyang mananatili.
Kasunod ang mga mensahe niyang kusang ipinahayag na titira roon si Zhou Yan.
At ang litrato ng mga damit kong itinapon sa sofa.
Pagkatapos ay nagsulat ako.
Hindi ko pinalayas ang sinuman. Natapos ang kontrata ko at lumipat ako sa sarili kong bagong apartment. Kung nais nilang umupa sa dating tirahan ko, kailangan nilang makipagkasundo sa may-ari at magbayad ng renta tulad ng ibang nangungupahan.
Hindi ko obligasyong magbigay ng libreng tirahan habang ako mismo ay pinapaalis sa sarili kong kuwarto.
Biglang tumahimik ang group chat.
Makalipas ang ilang minuto, nag-private message ang isa kong pinsan.
Wanwan, hindi namin alam na ganiyan pala ang nangyari. Ang sabi ni Tita, ikaw mismo ang nag-alok ng apartment.
Hindi na ako nagulat.
Kinahapunan, muling tumawag ang landlord.
“Miss Wanwan, ayaw nilang pumirma sa kontrata. Gusto nilang gamitin ang dati mong renta at deposit.”
“Sir, wala na po akong kinalaman sa bagong kasunduan ninyo.”
“Alam ko. Ako na ang bahala sa legal na proseso.”
Kalaunan, nagdesisyon ang mag-ina na huwag nang umupa dahil hindi nila kayang bayaran ang bagong presyo at deposito.
Kinailangan nilang maghanap ng mas murang tirahan sa labas ng sentro ng lungsod.
Si Zhou Yan ay napilitang bumiyahe nang mas matagal papunta sa kanyang internship.
At si Tita?
Sa unang pagkakataon, kailangan niyang magbayad mula sa sarili niyang bulsa para sa tirahan ng anak niya.
Makalipas ang isang linggo, dumating si Papa sa bago kong apartment.
Tumingin siya sa malinis na sala, maliit na kusina, at kuwartong maayos ang pagkakaayos.
“Maganda pala rito,” sabi niya.
“Opo. At mas malapit sa opisina.”
Tahimik siyang naupo.
“Wanwan, nakausap ko na ang tiyahin mo.”
Hindi ako sumagot.
“Hindi niya sinabi sa akin na siya pala ang nagpalipat sa iyo sa sofa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Papa, sinabi ko naman sa inyo noong una na hindi kasya ang tatlong tao.”
Napayuko siya.
“Alam ko. Hindi kita pinakinggan.”
Ilang sandali kaming natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Pasensya na, anak.”
Hindi ko inaasahang maririnig ko iyon.
Pero hindi rin agad nabura ang sama ng loob ko.
“Papa, hindi ko naman ipinagbabawal na tulungan ninyo si Tita. Ang hinihiling ko lang, huwag ninyo akong gawing masamang tao kapag tumanggi akong ibigay ang mga bagay na kailangan ko rin.”
Tumango siya.
“Naiintindihan ko.”
Isang buwan ang lumipas.
Nalaman kong nakahanap na ng mas maliit na apartment sina Tita at Zhou Yan.
Hindi na sila muling humingi ng pera sa akin.
Paminsan-minsan, may naririnig pa rin akong reklamo mula sa mga kamag-anak.
Pero hindi ko na pinapansin.
Isang Biyernes ng gabi, umuwi ako mula sa trabaho at naupo sa sarili kong kama.
Tahimik ang paligid.
Walang taong nag-uutos na lumipat ako sa sofa.
Walang taong nagdedesisyon kung sino ang dapat tumira sa kuwarto ko.
At walang taong nagsasabing makasarili ako dahil gusto kong magkaroon ng sariling espasyo.
Napatingin ako sa cellphone.
May bagong mensahe mula kay Zhou Yan.
Ate, pasensya na sa ginawa namin. Hindi ko naisip na pati ikaw ay nahihirapan. Akala ko kasi obligasyon mong tulungan ako.
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Masaya akong nakahanap ka ng tirahan. Sana maging maayos ang internship mo. Pero tandaan mo, ang tulong ay hinihingi nang maayos, hindi inaagaw.
Hindi na siya sumagot.
At sapat na iyon.
Dahil sa wakas, natutunan kong hindi ko kailangang makipagsigawan upang ipagtanggol ang sarili ko.
Minsan, sapat nang kunin ang sarili mong maleta, isara ang pinto, at hayaan ang mga taong gustong umangkin ng lahat na matutong magbayad para sa sarili nilang mga desisyon.
May you like
Ang pagiging mabuting kapamilya ay hindi nangangahulugang kailangan mong ibigay ang sarili mong tahanan, katahimikan, at dignidad sa mga taong hindi marunong rumespeto.
WAKAS.
