TATLONG BUWAN NA LANG DAW ANG NATITIRA SA ANAK KO—AT ANG TANGING PANGARAP NIYA AY MAGING BIKER. HINDI KO PINAGKATIWALAAN ANG MALAKING DOKTOR NA PUNO NG TATTOO… HANGGANG SA PUMASOK SA KUWARTO NIYA ANG LABINDALAWANG LALAKING NAKA-LEATHER.

Labindalawang taong gulang lang ang anak ko.

At nang sabihin ng mga doktor na baka tatlong buwan na lang ang natitira sa kanya, parang tumigil ang buong mundo ko.

Marami pa siyang pangarap.

Mga lugar na gusto niyang puntahan.

Mga bagay na gusto niyang gawin paglaki.

Pero may isang bagay siyang paulit-ulit na sinasabi:

Gusto niyang maging biker.

Ang pangalan ng anak ko ay Gabriel. Pero mula noong maliit pa siya, mas gusto niyang tawagin namin siyang Gab.

Noong malusog pa siya, tuwing Linggo ng umaga, lagi siyang nakaupo sa may bintana ng aming bahay. Hinihintay niya ang mga motorsiklong dumaraan sa pangunahing kalsada.

Kapag may naririnig siyang malakas na makina, agad siyang tumatakbo palabas.

"Mama! Tingnan mo! Ang ganda ng motor!"

Minsan, tinanong ko siya kung bakit gustong-gusto niya ang mga motorsiklo.

"Kapag biker ka kasi, Ma, puwede kang pumunta kahit saan. Walang humahadlang sa iyo."

Ngumiti lang ako noon.

Hindi ko akalaing darating ang araw na ang simpleng pangarap na iyon ay magiging pinakamahalagang bagay sa buhay naming dalawa.

Nagsimula ang lahat sa madalas niyang pagkahapo.

Akala namin, dahil lang sa paglaki niya. Pagkatapos, dumating ang lagnat, pananakit ng katawan, at mga pasa na hindi namin maipaliwanag.

Sunod-sunod ang pagsusuri.

Sunod-sunod ang pagpunta sa ospital.

Hanggang sa isang araw, sinabi ng mga doktor na may malubhang sakit sa dugo ang anak ko.

Sinubukan ang mga paggamot. May mga araw na umaasa kami dahil gumaganda ang resulta ng pagsusuri. Pero bumabalik ang sakit, at bawat pagbabalik ay mas mahirap labanan.

Pagkatapos ng halos dalawang taong gamutan, kinausap ako ng kaniyang oncologist.

"Mrs. Reyes, ginawa na namin ang lahat ng paggamot na maaari niyang kayanin. Sa ngayon, ang pinakamahalaga ay maging komportable siya at makasama ang mga taong mahal niya."

Tinanong ko kung gaano pa katagal.

Tahimik ang doktor bago sumagot.

"Maaaring ilang buwan. Posibleng tatlo, pero hindi natin ito masisiguro."

Tatlong buwan.

Siyamnapung araw.

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin iyon sa anak ko.

Pero mas matapang pala siya kaysa sa akin.

Nang malaman niyang hindi na gumagana ang mga gamot tulad ng dati, hinawakan niya ang kamay ko.

"Ma, mamamatay na ba ako?"

Parang may humigpit sa dibdib ko.

"Hindi natin alam, anak. Pero nandito ako. Hindi kita iiwan."

Tumango siya.

Pagkatapos ay mahina siyang ngumiti.

"Sayang. Hindi pa ako naging biker."

Doon ako tuluyang napaiyak.

Pagkaraan ng ilang araw, may bagong doktor na sumali sa medical team niya.

Ang pangalan niya ay Dr. Rafael Mendoza.

Malaki ang katawan.

Malapad ang balikat.

May tattoo sa magkabilang braso hanggang leeg.

Nakaayos naman ang kaniyang uniporme, pero kahit may suot siyang puting coat, hindi maitatago ang mga tattoo.

Aaminin ko, hindi ko agad siya pinagkatiwalaan.

Sa unang pagkikita namin, inisip kong hindi siya mukhang karaniwang doktor.

Pero habang tumatagal, napansin ko kung paano niya tratuhin ang anak ko.

Hindi niya kinakausap ang ibang tao na parang wala ang anak ko sa kuwarto.

Direkta siyang nakikipag-usap sa kaniya.

Naaalala niya ang maliliit na detalye.

Napapatawa niya si Gab kahit sa mga araw na halos wala na itong lakas magsalita.

Isang umaga, nadatnan ko siyang nakaupo sa tabi ng kama.

May hawak siyang maliit na laruan na motorsiklo.

"Alam mo ba kung ano ang pinakamahalagang parte ng isang motor?" tanong niya.

"Makina?" sagot ni Gab.

"Hindi."

"Gulong?"

"Hindi rin."

"Ano po?"

Ngumiti ang doktor.

"Ang taong marunong mag-ingat sa sarili at sa mga kasama niya."

Tumawa ang anak ko.

"Ang corny n'yo, Doc."

"Doktor ako. Hindi komedyante."

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming linggo, narinig kong tumawa nang malakas ang anak ko.

At doon nagsimulang magbago ang tingin ko kay Dr. Mendoza.

Isang hapon, nadatnan ko silang nagbubulungan.

"Ano ang pinag-uusapan ninyo?"

Ngumiti ang anak ko.

"Secret."

Tumingin ako sa doktor.

Nagkibit-balikat lang siya.

"Doctor-patient confidentiality, Ma'am."

Napailing ako.

Hindi ko alam na may binabalak na pala silang dalawa.

Kinabukasan, bandang alas-diyes ng umaga, may narinig akong maraming boses sa hallway.

Akala ko may emergency.

Pero nang bumukas ang pinto, halos hindi ako makapaniwala.

Sunod-sunod na pumasok ang labindalawang lalaki.

Lahat ay nakasuot ng leather jackets.

May mga tattoo.

May mahahabang buhok ang ilan.

May mga mukhang seryoso, at may mga balbas na halos tumatakip sa kanilang mukha.

Sa gitna nila, nakatayo si Dr. Mendoza.

Nanlaki ang mga mata ni Gab.

"Doc..."

Lumapit ang doktor sa kama niya.

"Sa kondisyon mo, champ, hindi ka puwedeng sumakay ng motor."

Saglit siyang tumigil.

"Pero may ideya kami. At may sorpresa kaming mas maganda pa roon."

Lumapit ang pinakamalaking lalaki sa grupo.

May hawak siyang itim na leather vest.

Sa likod nito, may nakaburdang pangalan.

GABRIEL "ROAD WARRIOR" REYES

At sa ilalim, may nakasulat:

HONORARY MEMBER — BROTHERS OF THE ROAD

"Gab," sabi ng lalaki, "ako si Mang Tony. Presidente ako ng riding club namin."

Lumuhod siya sa tabi ng kama para magkapantay sila ng tingin.

"Narinig naming pangarap mong maging biker."

Tumango ang anak ko.

"Pero hindi na po ako puwedeng sumakay."

"Alam namin," sagot ni Mang Tony. "Kaya kami ang pupunta sa iyo."

Inilabas niya ang isang maliit na kahon.

Nasa loob ang isang metal badge na hugis motorsiklo.

"Simula ngayon, opisyal ka nang kapatid namin."

Napatingin si Gab sa akin.

"Mama... totoong biker na ako?"

Hindi ko napigilan ang luha ko.

"Oo, anak."

Pero hindi pa pala iyon ang tunay na sorpresa.

Lumapit si Dr. Mendoza.

"Gab, may isa pa kaming inihanda. Pero kailangan muna nating malaman kung kaya mong lumabas sandali."

Tiningnan niya ang mga nurse at ang attending physician.

Napag-usapan na pala nila ang lahat.

Kung maayos ang pakiramdam ni Gab, maaari siyang dalhin sa wheelchair papunta sa isang ligtas na bahagi ng courtyard ng ospital.

Walang mahabang lakaran.

Walang pagsakay sa motor.

At maaari siyang bumalik agad kapag napagod.

"Handa ka ba, champ?"

Hindi pa man natatapos ang tanong, tumango na ang anak ko.

Nang makarating kami sa courtyard, nakita ko ang labindalawang motorsiklong nakaparada sa isang maayos na hanay.

Makintab ang mga tangke.

May mga bandilang nakatali sa ilan.

At sa gitna ng hanay, may isang motorsiklong mas maliit kaysa sa iba.

Hindi ito totoong motor na maaaring sakyan sa kalsada.

Isa itong espesyal na display motorcycle na ginawa ng mga miyembro ng club.

May manibela.

May upuan.

May ilaw.

At sa harapan nito, may plaka na may nakasulat:

GAB'S FIRST BIKE

Hindi makapagsalita ang anak ko.

Lumapit si Mang Tony.

"Hindi ka pa puwedeng sumakay sa totoong motor, Gab. Pero gusto naming magkaroon ka ng sarili mong bike."

Inilapit nila ang wheelchair sa tabi ng display.

Pinayagan siyang hawakan ang manibela habang nakaupo pa rin sa wheelchair.

Dahan-dahan niyang hinaplos ang hawakan.

"Para talaga sa akin?"

"Para sa iyo," sagot ng doktor.

May isang biker na nag-abot ng maliit na remote.

"Pindutin mo ito."

Pinindot ni Gab ang buton.

Biglang umilaw ang maliit na motorsiklo at umalingawngaw ang tunog ng makinang naka-record.

Napatawa siya.

Hindi maingay na tawang pilit.

Hindi iyong mahinang ngiting nakasanayan kong makita habang nakaratay siya.

Kundi totoong tawa ng isang labindalawang taong gulang na bata.

"Mama! Narinig mo?"

Tumango ako habang pinupunasan ang luha ko.

"Narinig ko, anak."

Pagkatapos, nagbigay ng senyas si Mang Tony sa mga kasama niya.

Isa-isa silang lumapit at nag-abot ng kani-kanilang club patch.

Bawat isa ay may maikling mensahe.

"Para sa pinakamatapang naming kapatid."

"Para sa batang hindi sumusuko."

"Para sa aming bunso."

At nang matapos silang lahat, inilabas ni Dr. Mendoza ang kaniyang telepono.

May video roon.

Ipinakita nito ang paghahanda ng mga biker sa loob ng nakaraang linggo.

May nagpipintura ng maliit na motorsiklo.

May nagtatahi ng leather vest.

May gumagawa ng pangalan ni Gab.

May naglilinis ng courtyard.

At sa dulo ng video, lumitaw ang isang mensahe.

"YOU DON'T NEED TO RIDE TO BELONG TO THE BROTHERHOOD."

Tahimik ang anak ko.

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang hindi ko kailanman malilimutan.

"Doc... akala ko wala nang magandang mangyayari sa buhay ko."

Napayuko si Dr. Mendoza.

Pero bago siya makasagot, nagpatuloy si Gab.

"Ngayon, hindi na ako natatakot nang katulad ng dati."

Nang gabing iyon, matapos makabalik si Gab sa kuwarto at makatulog, nakita ko si Dr. Mendoza sa may vending machine.

Lumapit ako.

"Doc, puwede ba kitang makausap?"

"Opo, Ma'am."

"Hindi ko alam kung paano ka pasasalamatan."

Ngumiti siya.

"Wala po kayong kailangang bayaran o gawin."

Umiling ako.

"Hindi lang iyon. May kailangan akong aminin."

Nagtaka siya.

"Noong una kitang nakita, hinusgahan kita dahil sa itsura mo."

Tahimik siyang nakinig.

"Akala ko hindi ka magiging maayos na doktor para sa anak ko. Pero mali ako."

Sandali siyang tumingin sa kaniyang mga tattoo.

Pagkatapos ay ngumiti nang malungkot.

"Sanay na po ako, Ma'am."

"Pero bakit mo ginawa ang lahat ng ito para kay Gab?"

Hindi siya agad sumagot.

Pagkaraan ng ilang sandali, hinila niya nang kaunti ang manggas ng kaniyang coat.

May tattoo roon ng isang maliit na paru-paro.

Sa ilalim nito, may pangalan.

ISABELLA

"Anak ko po," mahina niyang sabi.

Natigilan ako.

"May anak ka?"

Tumango siya.

"Nagkaroon po ako."

Doon ko napansing nagbago ang kaniyang boses.

"Pitong taong gulang siya nang mawala sa amin dahil sa isang malubhang sakit."

Hindi ako nakapagsalita.

"Mahilig siyang magpinta. Noong mga huling linggo niya, gusto niyang makita ang dagat. Pero hindi na niya kayang bumiyahe."

Huminga siya nang malalim.

"Kaya dinalhan namin siya ng dagat."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Naglagay kami ng buhangin sa isang malaking lalagyan, nagpatugtog ng tunog ng alon, at nagdala ng mga kabibe sa kuwarto niya. Nagpinta rin kami ng malaking dagat sa dingding na nakaharap sa kama niya."

Napatingin siya sa akin.

"Alam kong hindi iyon katulad ng totoong dagat. Pero nang makita niya, sinabi niyang parang nakapunta na rin daw siya."

May luha na sa kaniyang mga mata.

"Pagkatapos niyang mawala, nangako akong hangga't kaya ko, hindi ko hahayaang ang sakit lang ang maalala ng mga batang inaalagaan ko."

Tahimik akong umiyak.

"At ang mga biker?"

"Mga kapatid ko po sa riding club. Matagal na kaming magkakasama."

Napatingin ako sa kaniyang mga tattoo.

Sa unang pagkakataon, hindi ko na nakita ang mga ito bilang dahilan para matakot.

Nakita ko ang isang ama.

Isang doktor.

Isang taong nakaranas din ng pagkawala.

At isang taong piniling gawing kabutihan ang sarili niyang sakit.

Mula noon, naging ibang-iba ang mga araw ni Gab.

Hindi nawala ang kaniyang karamdaman.

May mga umagang hindi siya makakain.

May mga gabing kailangan siyang bigyan ng gamot para sa sakit.

May mga araw na hindi niya kayang makipag-usap.

Pero tuwing may sapat siyang lakas, may bagong kuwento siyang hinihintay.

Minsan, bumibisita si Mang Tony at nagdadala ng mga litrato ng kanilang biyahe.

Minsan, may video message mula sa mga miyembro ng club.

Minsan, may maliit na sticker o patch na idinadagdag sa koleksiyon niya.

May isang araw na tinanong ni Gab ang doktor:

"Doc, kapag namatay ako, member pa rin ba ako?"

Natigilan si Dr. Mendoza.

Pero hindi siya umiwas sa tanong.

"Oo, champ."

"Kahit wala na ako?"

"Kahit wala ka na rito, bahagi ka pa rin ng kuwento namin."

Ngumiti ang anak ko.

"Promise?"

Inilahad ng doktor ang kaniyang maliit na daliri.

"Promise."

Nag-pinky promise silang dalawa.

At mula noon, halos araw-araw na isinusuot ni Gab ang leather vest niya.

Kahit nakahiga lang siya sa kama.

Kahit masyado na itong mabigat para sa kaniyang payat na balikat.

Isang gabi, sinabi niya sa akin:

"Ma, kapag nawala ako, huwag mong itatapon ang vest ko, ha?"

Niyakap ko siya.

"Hindi, anak."

"At huwag mong itatago sa cabinet."

"Bakit?"

"Gusto kong makita mo palagi. Para maalala mong naging biker talaga ako."

Doon ako napahagulgol.

Pero hinaplos niya ang pisngi ko.

"Ma, masaya ako."

At sa gitna ng pinakamabigat na panahon ng buhay ko, iyon ang mga salitang pinanghawakan ko.

Hindi umabot ng tatlong buwan si Gab.

Pagkaraan ng pitong linggo, lalo siyang nanghina.

Dumating ang isang umagang halos hindi na niya maidilat ang kaniyang mga mata.

Nasa tabi niya ako.

Hawak ko ang kaniyang kamay.

Nandoon din si Dr. Mendoza.

Tahimik ang kuwarto.

Bago tuluyang mawalan ng malay, mahina siyang bumulong.

"Mama..."

"Nandito ako, anak."

"Sabihin mo sa mga biker... salamat."

"Oo, anak."

"At kay Doc..."

Lumapit si Dr. Mendoza.

"Nandito ako, champ."

Bahagyang gumalaw ang labi ni Gab.

"Best day... ever."

Hindi na nakapagsalita ang doktor.

Hinawakan na lang niya ang kamay ng anak ko.

Ilang oras ang lumipas bago tuluyang pumanaw si Gabriel.

Labindalawang taong gulang.

Ang aking nag-iisang anak.

Ang batang nangarap lang na makasakay sa motorsiklo.

At ang batang naging dahilan kung bakit natutunan kong hindi dapat husgahan ang kabutihan ng tao sa kaniyang panlabas na anyo.

Sa araw ng libing, akala ko kaming pamilya at ilang kaibigan lang ang dadalo.

Pero nang lumabas kami sa simbahan, may narinig akong pamilyar na tunog.

Mga makina ng motorsiklo.

Isa.

Dalawa.

Hanggang sa dumami.

Sa labas, nakahanay ang labindalawang biker.

Lahat ay nakasuot ng itim na leather vest.

At sa likod ng bawat isa, may maliit na patch na may pangalan ni Gabriel.

GAB — FOREVER OUR BROTHER

Nasa unahan si Mang Tony.

Lumapit siya sa akin at inabot ang isang sobre.

"Ma'am, may iniwan po sa amin si Gab."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Anong ibig mong sabihin?"

"May ipinagawa po siyang sulat kay Doc noong huling linggo niya. Gusto niyang ibigay namin sa inyo kapag handa na kayo."

Nanginginig ang mga kamay kong binuksan ang sobre.

Hindi na kayang magsulat nang matagal ni Gab noon, kaya si Dr. Mendoza ang nagsulat ng mga salitang idinikta niya.

Nakasulat doon:

"Mama,

Alam kong lagi kang umiiyak kapag akala mong tulog ako.

Naririnig kita minsan.

Gusto kong sabihin sa iyo na hindi mo kailangang maging matapang palagi.

Puwede kang umiyak.

Puwede kang malungkot.

Pero sana, balang araw, ngumiti ka ulit.

Hindi ko man nagawa lahat ng pangarap ko, natupad naman ang pinakamahalaga.

Naging biker ako.

Nagkaroon ako ng labindalawang kuya.

At nakilala ko si Doc, na parang isa ko pang tatay.

Pero ikaw pa rin ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko.

Salamat dahil hindi mo ako iniwan kahit mahirap.

Mahal na mahal kita, Mama.

P.S. Kapag nakakita ka ng motor sa kalsada, huwag ka nang matakot agad. Baka isa iyon sa mga kuya ko.

Love,
Gab"

Hindi ko na natapos basahin nang malakas.

Niyakap ako ni Mang Tony.

At sa unang pagkakataon, umiyak ang malaking lalaking iyon sa harap ng lahat.

Akala ko roon matatapos ang kuwento.

Pero nagkamali ako.

Pagkalipas ng dalawang buwan, tumawag si Dr. Mendoza.

"Mrs. Reyes, may gusto po sana kaming ipakita sa inyo."

Dinala niya ako sa isang maliit na gusaling inuupahan ng riding club.

Sa loob, may mga mesa, upuan, mga kahon ng laruan, libro, at gamit para sa mga batang may malubhang karamdaman.

Sa dingding, may malaking litrato ni Gab.

Suot niya ang leather vest.

Hawak niya ang manibela ng maliit na motorsiklo.

At sa ilalim ng litrato, may nakasulat:

GABRIEL'S LAST WISH PROJECT

Napatingin ako sa doktor.

"Ano ito?"

Lumapit si Mang Tony.

"Ma'am, noong huling pagbisita namin kay Gab, may tinanong siya sa amin."

"Ano?"

"Kung may iba pa raw bang batang may sakit na may pangarap na hindi matutupad."

Hindi ko mapigilan ang luha ko.

"Sinabi namin na marami."

"At ang sagot niya," pagpapatuloy ni Mang Tony, "kung puwede raw, tulungan din namin sila."

Napatakip ako sa bibig ko.

"Kaya nagsimula kami ng maliit na proyekto. Gamit ang donasyon ng mga miyembro at ilang kaibigan, tutulong kaming tuparin ang mga simpleng pangarap ng mga batang nasa ospital. Siyempre, sa pahintulot ng kanilang pamilya at mga doktor."

Lumapit si Dr. Mendoza.

"At gusto po sana naming maging bahagi kayo."

Hindi ako agad nakasagot.

Tumingin ako sa litrato ng anak ko.

Ang ngiti niya.

Ang kaniyang mga mata.

Ang leather vest na ipinagmamalaki niya.

Pagkatapos ay tumango ako.

"Oo. Gusto ko."

Isang taon na ang lumipas mula nang mawala si Gabriel.

Masakit pa rin.

May mga umagang hinahanap ko pa rin ang boses niya.

May mga gabing napapatingin ako sa bakanteng kama.

At may mga pagkakataong kapag nakaririnig ako ng motorsiklo sa labas, kusa pa ring pumapatak ang luha ko.

Pero ngayon, may iba na ring kahulugan ang tunog na iyon.

Dahil bawat buwan, may mga batang napapangiti dahil sa proyektong ipinangalan sa anak ko.

May batang gustong maging astronaut na nakaranas ng isang maliit na planetarium na dinala sa ospital.

May batang gustong maging chef na nakapagluto kasama ang isang tunay na chef sa ligtas at angkop na paraan.

May batang gustong makakita ng snow na nakahawak ng artipisyal na niyebe habang pinapanood ang mga bundok sa isang malaking screen.

At sa bawat pagkakataong may natutupad na pangarap, nakikita ko ang ngiti ni Gab sa mga mukha nila.

Isang Linggo, inimbitahan ako ng riding club sa kanilang taunang charity ride.

Bago sila umalis, may inilapit si Mang Tony na isang maliit na display motorcycle.

Iyong mismong ginawa nila para sa anak ko.

Maingat nila itong inayos at nilagyan ng proteksiyon upang manatiling maganda.

Sa tabi nito, nakasabit ang leather vest ni Gab.

"Ma'am," sabi niya, "hindi na po kami labindalawa."

Nagtaka ako.

"Bakit?"

Ngumiti siya habang pinupunasan ang kaniyang mga mata.

"Labintatlo na po kami. At habang buhay, labintatlo kami."

Tumingin ako sa vest ng anak ko.

At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, ngumiti ako nang hindi pinipigilan ang sarili ko.

Dahil naunawaan ko na ang isang bagay na hindi ko maintindihan noong una.

Hindi kailangang humaba ang buhay ng isang tao para maging makabuluhan ito.

Minsan, ang isang batang nabuhay lamang nang labindalawang taon ay kayang mag-iwan ng pagmamahal na magpapatuloy sa maraming buhay.

At ang isang doktor na minsan kong kinatakutan dahil sa kaniyang mga tattoo ay siya palang magtuturo sa akin ng pinakamahalagang aral:

Hindi nasusukat ang kabutihan sa itsura, pananamit, o mga markang nasa balat.

Nasusukat ito sa kung paano natin tinatrato ang mga taong nangangailangan sa atin.

Hanggang ngayon, nakasabit sa sala namin ang leather vest ni Gabriel.

Sa ilalim nito, may litrato naming dalawa noong malusog pa siya.

At sa tabi ng litrato, may maliit na papel na may nakasulat:

"HINDI LAHAT NG BAYANI AY MAY CAPE. ANG IBA, NAKA-LEATHER JACKET."

Tuwing naririnig ko ang mga motorsiklong dumaraan, hindi ko na sinasara ang bintana.

Binubuksan ko ito.

Tumingin ako sa kalsada.

At mahina kong sinasabi:

"Ingat sa biyahe, anak."

Dahil sa puso ko, alam kong kahit hindi kailanman nakasakay si Gabriel sa isang umaandar na motorsiklo, natupad pa rin ang pangarap niyang maging biker.

Hindi dahil sa bilis ng makina.

Hindi dahil sa layo ng kaniyang narating.

Kundi dahil natagpuan niya ang isang pamilyang hindi siya kinalimutan.