TATLONG TAON KONG KINAMUHI ANG ASAWA KONG AKALA KO'Y INIWAN AKO—HANGGANG MAKITA KO SIYANG MAY KARGANG BATANG KAMUKHA KO
TATLONG TAON KONG KINAMUHI ANG ASAWA KONG AKALA KO'Y INIWAN AKO—HANGGANG MAKITA KO SIYANG MAY KARGANG BATANG KAMUKHA KO
Tatlong taon kong pinaniwalaang iniwan ako ng asawa ko habang halos hindi ako makalakad.
Tatlong taon kong kinamuhian si Elena.
At sa loob ng tatlong taon, hindi ko alam na may anak pala akong lumalaki na ang alam ay patay na ang kanyang ama.
Nalaman ko ang katotohanan sa isang terrace na tanaw ang dagat.
Nakatayo si Elena sa ilalim ng araw, may kargang maliit na batang lalaki.
Nang makita niya ako, namutla siya.
“Daniel?”
Parang multo ang nakita niya.
Hindi ako nakasagot agad.
Dahil ang batang nasa bisig niya ay nakatingin sa akin gamit ang sarili kong mga mata.
Gray.
Parehong hugis.
Parehong maliit na crease sa kaliwang sulok kapag napapakunot ang noo.
“Mommy,” bulong ng bata, “who is he?”
Nanginig ang labi ni Elena.
Tumingin siya sa akin.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang sumira sa tatlong taon ng buhay ko.
“Sinabi ng nanay mo na patay ka.”
Hindi ako gumalaw.
“Ano?”
“May death certificate siya.”
Tumulo ang luha niya.
“Daniel… pinadalhan niya ako ng abo.”
Tatlong taon bago iyon, halos namatay ako sa isang car accident.
Gabi iyon.
Umuulan.
Pauwi ako mula sa meeting nang may truck na tumawid sa lane ko.
Ang susunod kong malinaw na alaala ay hospital ceiling.
Amoy antiseptic.
Metal brace sa binti.
At ang nanay kong si Vivian nakaupo sa tabi ng kama.
Perfect ang buhok.
Pearl earrings.
Black silk blouse.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak…”
Mahina pa ako noon.
May concussion.
May surgeries.
May ilang linggong halos putol-putol ang memory ko.
“Nasaan si Elena?”
Hindi agad sumagot si Mama.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang folder.
“Umalis siya.”
Hindi ko naintindihan.
“Ano?”
“May ibang lalaki.”
“No.”
“Daniel…”
“No.”
“May papers.”
May pinakita siyang documents.
Separation papers.
May signature na mukhang kay Elena.
May screenshot ng message.
I can't do this anymore.
Please don't look for me.
May litrato rin ng isang lalaking nakahawak sa braso ni Elena sa labas ng isang building.
“Hindi.”
Iyon lang ang kaya kong sabihin.
Umiyak si Mama.
O akala ko umiyak.
“I'm sorry.”
Hinaplos niya ang buhok ko.
“Pero kailangan mong gumaling.”
“Gusto ko siyang makita.”
“Ayaw ka niyang makita.”
“Tawagan mo.”
“Daniel.”
“Phone.”
“Hindi ka puwedeng ma-stress.”
“Give me my phone!”
Dumating ang nurse.
May sedative.
May sakit.
May takot.
At may nanay akong paulit-ulit na nagsasabing:
“Forget her.”
Nang makalabas ako sa hospital makalipas ang ilang buwan, wala na si Elena sa apartment namin.
Wala ang damit niya.
Wala ang books.
Wala ang framed wedding photo.
Sinabi ni Mama na siya ang nag-empake dahil hindi ko raw kayang makita.
Ang condo namin ay nasa pangalan ng family trust.
Si Mama ang may control noon habang incapacitated ako.
Ang phone number ni Elena?
Disconnected.
Email?
Walang sagot.
Ang kaibigan niyang si Marissa?
Sinabi sa akin ng assistant ni Mama na ayaw akong kausapin.
So naniwala ako.
Hindi dahil tanga ako.
Kundi dahil halos lahat ng ebidensyang nakita ko ay pare-pareho ang sinasabi.
Iniwan ka niya.
May iba siya.
Tapos na.
At may isang bagay pa.
Bago ang accident, buntis si Elena.
Eight weeks.
Hindi pa namin sinasabi sa family.
Dalawa lang kaming nakakaalam.
Pagkagising ko sa hospital, tinanong ko si Mama.
“Yung baby?”
Doon siya tumingin sa sahig.
“Elena lost it.”
Parang pangalawang aksidente.
Asawa ko.
Anak ko.
Sabay nawala.
At wala man lang akong lakas para habulin sila.
Kaya ginawa ko ang pinakamadaling bagay para mabuhay.
Ginawa kong galit ang lungkot.
Mas madaling kamuhian ang taong nang-iwan kaysa tanggapin na mahal mo pa rin siya.
Tatlong taon.
Tatlong taon bago ko muling nakita si Elena.
Nasa coastal town ako para tingnan ang isang hotel property na gusto ng investment group naming bilhin.
Doon ko siya nakita sa terrace ng maliit na café sa tabi ng hotel.
At kasama niya ang batang lalaki.
Hindi ko kailangang magbilang.
Mukha siyang halos three.
“Anong pangalan niya?” tanong ko.
Humigpit ang yakap ni Elena sa bata.
“Noah.”
“Age?”
“Two years and eight months.”
Napapikit ako.
Timing.
Lahat tumama.
“Anak ko?”
Umiyak siya.
“Yes.”
Napahawak ako sa railing.
Parang bumalik ang sakit sa binti ko kahit matagal nang magaling ang fracture.
“Buhay siya.”
“Daniel—”
“Sinabi sa akin na nawala ang baby.”
Napaatras siya.
“Sino?”
Alam na niya ang sagot.
“Nanay ko.”
Napapikit si Elena.
“Of course.”
Doon ako tumingin sa kanya.
“Ano'ng ibig mong sabihin?”
Ibinaba niya si Noah.
“Baby, punta ka muna kay Tita Marissa.”
May babaeng lumapit mula sa café.
Si Marissa.
Kaibigan ni Elena.
Nang makita ako, hindi galit ang mukha niya.
Takot.
Kinuha niya si Noah.
Pero bago siya lumayo, tumingin sa akin ang bata.
“You look sad.”
Hindi ko alam kung bakit iyon ang muntik magpaiyak sa akin.
Lumuhod ako.
“Oo.”
Lumapit siya nang kaunti.
Hinawakan ang tie ko.
“Why?”
Hindi ko kayang sagutin.
Kaya hinawakan ko lang ang maliit niyang kamay.
Anak ko.
First time kong nahawakan ang anak ko at halos three years old na siya.
Pagkaalis nila ni Marissa, humarap ako kay Elena.
“Tell me everything.”
At sinabi niya.
Pagkatapos ng accident, pumunta siya sa hospital.
Hindi siya pinapasok.
Sinabi ng security na restricted ang visitors.
Tumawag siya.
Walang sagot.
Nag-email.
Walang sagot.
Tatlong araw pagkatapos ng accident, pinuntahan siya ni Mama.
“Vivian told me you didn't want to see me.”
“Bakit?”
“She said you blamed me.”
“For what?”
“Your accident.”
Napakunot ang noo ko.
“Why would I—”
“Because we argued before you left.”
Totoo.
Nag-away kami nang gabing iyon.
Maliit na bagay.
Gusto kong pumunta sa business dinner.
Gusto ni Elena na manatili ako dahil masama pakiramdam niya.
Umalis ako.
Hindi niya kasalanan ang truck.
Pero sapat iyon para gumawa ng kuwento.
“Sinabi niya ring ayaw mong magkaroon ng baby habang ganito ka.”
Napamura ako sa ilalim ng hininga.
“Hindi kita pinaniwalaan,” sabi ni Elena. “Kaya nagsulat ako.”
“Wala akong natanggap.”
“I know.”
“Paano mo alam?”
“Because some came back.”
Unopened.
Recipient unavailable.
Return to sender.
May ilan daw na hindi na bumalik.
“Then one day…”
Nanginginig na ang boses niya.
“…dumating yung lawyer.”
“Anong lawyer?”
“Attorney daw ng family.”
May dalang documents.
Sinabi nitong namatay ako dahil sa complication pagkatapos ng surgery.
May certified-looking death certificate.
May urn.
May sulat na kunwari galing sa Mama ko.
At dahil legally complicated daw ang family burial, private na raw ang service.
“Bakit hindi mo chineck?”
Galit ang tanong ko.
At agad kong pinagsisihan.
Tumigas ang mukha ni Elena.
“Ginawa ko.”
Tahimik ako.
“Tumawag ako sa hospital. Hindi nila ako binigyan ng information dahil hindi raw ako authorized.”
“Wife kita.”
“Pero may record silang separated tayo.”
Nanlamig ako.
“Anong record?”
“Yung papers na sinabi mong pinirmahan ko.”
“I never—”
“Neither did I.”
Doon ko naintindihan.
Hindi lang nagsinungaling si Mama.
May gumawa ng documents.
May nag-control ng records.
May nag-ayos ng buong mundo sa paligid namin para pareho kaming maniwala sa ibang bersyon ng katotohanan.
“Bakit ka umalis dito?”
“Wala na akong pera.”
“Ano?”
“Frozen yung joint account.”
Hindi ko alam iyon.
“Yung condo, pinaalis ako. Sabi property ng trust at wala na akong right.”
Napapikit ako.
“Buntis ako. Akala ko patay ka. At yung pamilya mo, malinaw na ayaw sa akin.”
Tinulungan siya ni Marissa.
Lumipat sila sa coastal town.
Doon ipinanganak si Noah.
“Bakit hindi mo ako hinanap later?”
Tinitigan niya ako.
“Patay ka sa alam ko.”
Masakit.
Pero fair.
“Ako naman,” sabi ko, “ang alam ko tumakas ka kasama ibang lalaki.”
Napakunot ang noo niya.
“Anong lalaki?”
Ipinakita ko sa phone ko ang lumang photo na matagal kong hindi kayang burahin.
Tinitigan niya.
Pagkatapos ay natawa siya.
Hindi masaya.
Halos hysterical.
“Daniel.”
“Ano?”
“Pinsan ko yan.”
Tahimik ako.
“Si Gabriel. Siya yung tumulong sa akin maglipat ng gamit.”
Doon ko gustong basagin ang phone ko.
Tatlong taon akong nagselos sa pinsan niya.
Tatlong taon akong galit sa isang litrato na binigyan ng maling kuwento.
Napatingin si Elena sa burol sa likod namin.
May malaking white villa.
Bahay ng nanay ko.
Nagkataong may charity dinner siya roon nang gabing iyon.
Mga business partners.
Donors.
Board members.
Press.
Lahat naroon.
“Daniel.”
“Ano?”
“Don't.”
Napatingin ako.
“She has lawyers.”
“Meron din ako.”
“She has money.”
“Pera ko rin ang karamihan ng pinagmulan ng family assets na hawak niya.”
“She'll destroy me.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Hindi mo kilala ang ginawa niya habang wala ka.”
“Then sabihin mo.”
“Not here.”
Tumingin ako ulit sa villa.
Doon unang pumasok sa isip ko ang revenge.
Pumunta sa dinner.
Dalhin si Elena.
Dalhin si Noah.
Ipakita sa lahat ang ginawa niya.
Wasakin ang perfect image ni Vivian Hale sa harap ng mga taong pinakagusto niyang humanga sa kanya.
Pero tumingin ako kay Noah.
May hawak siyang maliit na toy boat habang kausap si Marissa.
At may naisip ako.
Ayokong ang unang gabi naming magkasama bilang mag-ama ay maging public spectacle.
Kaya hindi ako pumunta agad sa villa.
Tumawag muna ako sa abogado ko.
Si Atty. Rebecca Lin.
“Daniel?”
“May kailangan akong ipa-verify.”
“Ano?”
“Everything.”
Within hours, nagsimula siyang mag-preserve ng records.
Hospital authorization history.
Old trust instructions.
Corporate access.
Emails.
Documents na ginamit habang incapacitated ako.
Hindi niya ako pinangakuan ng instant arrest.
Hindi rin niya sinabing fraud agad ang lahat.
“May allegations tayo,” sabi niya. “Kailangan ng authentic records.”
“Get them.”
“And Daniel?”
“Ano?”
“Do not confront your mother about specific documents yet.”
Tumingin ako sa villa.
“Too late for no confrontation.”
“Then don't make legal accusations you can't yet prove.”
Fair.
Kaya pumunta ako sa charity dinner.
Mag-isa.
Hindi ko isinama si Elena.
Hindi ko isinama si Noah.
Pagpasok ko, nakangiti si Mama sa harap ng photographers.
Elegant.
Pearls.
Silver gown.
Parang walang tatlong taong buhay na nasira.
“Daniel!”
Lumapit siya.
“What are you doing here? Akala ko bukas ka pa babalik.”
“I changed my plans.”
Ngumiti siya.
“Good. May gusto akong ipakilala—”
“May gusto rin akong ipakilala sa'yo.”
Nawala nang bahagya ang ngiti niya.
“Who?”
“Your grandson.”
Walang gumalaw sa mukha niya.
Iyon ang pinakanakakatakot.
Hindi shock.
Hindi confusion.
Recognition.
“Excuse me?”
“Three years old.”
Tahimik.
“Gray eyes.”
“Daniel, hindi ito ang lugar—”
“Exactly.”
Mahina lang ang boses ko.
“Hindi ito ang lugar.”
Tumingin ako sa paligid.
“That's why hindi ko siya dinala.”
Humigpit ang panga niya.
“Let's talk privately.”
Pumasok kami sa library.
Pagkasara ng pinto, nagbago ang mukha niya.
“Where did you see Elena?”
So alam niya.
Hindi niya tinanong:
Elena is alive?
Hindi niya tinanong:
Anong grandson?
Ang unang tanong niya:
Where did you see Elena?
“Interesting.”
“Daniel.”
“Sinabi mong iniwan niya ako.”
“She did.”
“Sinabi mong nawala ang baby.”
Tahimik.
“Ma.”
“Things were complicated.”
“Is my son complicated?”
“Lower your voice.”
Napatawa ako.
“Of course.”
“What?”
“Three years akong naniwala sa'yo.”
“Because I was protecting you.”
Doon ako tumigil.
“From my wife?”
“She was destroying your focus.”
“Pregnant wife ko siya.”
“You were about to inherit control of the company.”
“Anong kinalaman?”
Napatingin siya sa bintana.
At doon ko unang nakita ang tunay na dahilan.
Hindi simpleng ayaw niya kay Elena.
Control.
Bago ang accident, naghahanda ang grandfather's trust na ilipat sa akin ang voting control ng Hale Group kapag thirty-five ako.
Kapag nangyari iyon, mawawala kay Mama ang temporary authority na hawak niya mula nang mamatay si Dad.
Pero dahil incapacitated ako, na-extend ang control niya.
At kung may asawa akong legal na kumikilos para sa akin?
Mas mahirap iyon.
Kung may anak?
Mas kumplikado pa.
“Elena was asking questions,” sabi niya.
“About?”
“Your medical decisions. The trust. The company.”
“As my wife.”
“She was interfering.”
“Sa control mo.”
Tumahimik siya.
Doon ko nakuha ang sagot.
Pero hindi pa rin sapat.
“Yung death certificate?”
Napatingin siya.
“Anong death certificate?”
Good.
First mistake niya.
“Hindi ko sinabi kanino galing.”
Namula siya.
“Daniel—”
“Yung abo?”
“Stop.”
“Yung letters?”
“Stop.”
“Nasaan?”
Biglang tumahimik.
“Nasaan ang letters ko, Ma?”
“Wala akong alam.”
“Wrong answer.”
Lumapit ako sa pinto.
“Where are you going?”
“Home.”
“Daniel.”
Huminto ako.
“Bukas, gusto kong umalis ka sa villa.”
Nanlaki ang mata niya.
“You can't throw me out.”
“Hindi ko sinabing tonight.”
“Hindi mo pag-aari—”
“Actually, ayon sa trust documents na na-review ko last year, title remains under Hale Family Holdings. Residence rights mo lang ang meron ka habang active trustee ka.”
Namuti ang mukha niya.
Hindi ko siya pinalayas that night.
Hindi ako judge.
Hindi rin ako sheriff.
Pero gusto kong malaman niyang tapos na ang panahon na siya lang ang may hawak ng impormasyon.
Kinabukasan, nagkita kami ni Elena.
At sa unang pagkakataon, nakasama ko nang maayos si Noah.
Nagpunta kami sa maliit na park.
Hindi niya alam kung ano ang itatawag sa akin.
Hindi ko siya pinilit.
“Daniel” muna.
Fine.
Tatlong taon akong wala.
Hindi ako entitled sa salitang Dad dahil lang pareho kami ng DNA.
Umupo kami sa bench.
Tinuruan niya akong magpalipad ng maliit niyang foam airplane.
Baliktad ang pakpak.
Hindi ko sinabi.
Masaya siya.
Eventually, tinanong niya:
“Are you my daddy?”
Napatingin ako kay Elena.
Tumango siya.
Lumuhod ako sa harap niya.
“Oo.”
Nag-isip siya.
“Where were you?”
Iyon ang tanong na kinatakutan ko.
“Hindi ko alam na hinahanap mo ako.”
“Mommy said you were gone.”
“Oo.”
“Were you?”
Tumingin ako sa maliit niyang mukha.
“Hindi. Pero may mga adult na nagkamali at nagsinungaling.”
Hindi ko sinabi:
Your grandmother stole us from each other.
Hindi sa three-year-old.
Hindi niya trabaho dalhin iyon.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Don't go again.”
Halos hindi ako nakasagot.
“I'll do everything I can not to.”
Hindi ko sinabi forever.
Hindi ko pinangakuan ang batang walang masamang mangyayari.
Pinangakuan ko lang siyang hindi ako kusang mawawala.
Sa sumunod na dalawang linggo, mas lumalim ang nakita ng legal team.
May mga hospital contact restrictions na in-request habang incapacitated ako.
May communications na dumaan sa office ng isang dating family attorney.
May separation documents na may signature discrepancies.
May financial instructions na kailangang imbestigahan pa.
At may storage archive sa villa.
Doon nahanap ang letters.
Hindi dramatic secret vault.
Boxes lang.
Old correspondence.
Medical papers.
Business records.
At isang folder na may pangalan ni Elena.
Twenty-seven letters.
Twenty-seven.
May iba unopened.
May iba binuksan.
May isang envelope na may sulat sa labas:
Daniel, please. I'm pregnant and scared. I just need to know you're okay.
Naupo ako sa sahig.
Hindi ko kayang tumayo.
Twenty-seven chances.
Twenty-seven pagkakataong malaman kong hindi niya ako iniwan.
Twenty-seven beses na may taong nagpasyang hindi ko dapat marinig ang asawa ko.
Nang gabing iyon, pumunta ako kay Elena dala ang box.
Pagkakita niya, tinakpan niya ang bibig.
“You found them.”
“Oo.”
Binuksan niya ang isa.
Hindi niya binasa nang malakas.
Umiyak lang.
“I'm sorry,” sabi ko.
Napatingin siya.
“Bakit ikaw?”
“Because I believed her.”
“Halos patay ka.”
“I hated you.”
“I thought you were dead.”
Wala kaming kailangang magpatawaran sa isa't isa.
Pero hindi rin ibig sabihin na automatic babalik ang marriage.
Tatlong taon kaming naging ibang tao.
May trauma siya.
May trauma ako.
May anak kaming hindi puwedeng gawing dahilan para magkunwari na walang nangyari.
Kaya counseling.
Slow.
No promises.
No grand remarriage.
Technically, kailangan pa ring linawin ng lawyers kung ano ang legal status ng ilang documents na ginamit noon.
Hindi romantic ang paperwork.
Pero real life iyon.
At si Mama?
Dumating ang accountability nang mas mabagal kaysa gusto ng galit ko.
May board review sa authority niya.
May lawyers na nag-review ng trust administration.
May formal investigation sa questionable documents at communications.
Hindi ko siya pinakulong gamit ang isang phone call.
Hindi ko rin kinuha lahat ng pera niya sa isang gabi.
Ang ginawa ko ay mas simple.
Tinanggal ko ang access niya sa buhay ko na kaya kong legal na kontrolin.
Hindi siya puwedeng makipag-ugnayan kay Noah nang walang agreement namin ni Elena.
Hindi siya puwedeng gamitin ang staff ko para makakuha ng impormasyon.
Hindi siya puwedeng magsalita para sa akin sa company.
At hindi na ako tumanggap ng “I'm your mother” bilang sagot sa lahat.
Makalipas ang ilang buwan, humingi siyang makipagkita.
Public place.
May lawyer siyang kasama.
May lawyer din ako.
Pero bago magsimula ang formal discussion, tumingin siya sa akin.
“Do you hate me?”
Matagal bago ako sumagot.
“No.”
Nagulat siya.
“Hindi?”
“Mas madali sana.”
“Then what?”
Tiningnan ko siya.
“Hindi na kita pinagkakatiwalaan.”
Mas masakit yata iyon para sa kanya.
“Everything I did was for you.”
Umiling ako.
“No.”
“Daniel—”
“You did it because you couldn't stand losing control.”
Tumigas ang mukha niya.
“I kept the company together.”
“At sinira mo yung pamilya ko para gawin iyon.”
“She would've taken you away.”
“Asawa ko siya.”
“She was changing you.”
“That was my choice.”
Tahimik.
Iyon ang salitang hindi niya kayang tanggapin.
Choice.
Pinili niya kung sino ang puwedeng makakita sa akin.
Pinili niya kung anong letters ang matatanggap ko.
Pinili niya kung anong kuwento ang maririnig ni Elena.
Pinili niya kung kailan ako dapat magluksa sa anak na buhay naman pala.
At tinawag niya iyong love.
Pero ang love na walang respeto sa choice mo ay madaling maging control.
Isang taon matapos kong makita si Elena sa terrace, bumalik kami roon.
Hindi sa villa.
Sa café.
Si Noah ay halos four na.
Tinatawag na niya akong Dad.
Hindi dahil sinabi naming kailangan.
One day, kusa lang.
“Dad, catch!”
May ibinato siyang toy airplane.
Hindi ko nasalo.
Tumawa siya.
“Elena.”
“Ano?”
“Tinuruan mo ba siyang tumawa sa matatanda?”
“Natural talent.”
Mas healthy na siya.
Ako rin.
Hindi perfect.
May gabi pa ring nagigising ako at naiisip kong baka mawala silang dalawa.
May pagkakataong nagiging tahimik si Elena kapag may official envelope sa mailbox dahil naaalala niya ang pekeng death papers.
Pero hindi na kami gumagawa ng desisyon mula sa takot lang.
Dahan-dahan naming binubuo ang pamilya na ninakawan kami ng pagkakataong simulan nang maayos.
Hindi namin sinusubukang ibalik ang dating marriage.
Hindi na kami yung dalawang taong iyon.
Gumagawa kami ng bago.
Sa araw na iyon, habang naglalaro si Noah malapit sa terrace, lumapit sa akin si Elena.
“May iniisip ka.”
“Three years.”
“Ano tungkol doon?”
“Dati iniisip ko gusto kong mabawi.”
“At ngayon?”
Tumingin ako kay Noah.
“Hindi ko kaya.”
Hindi mo mababawi ang first ultrasound na hindi mo nakita.
Ang birth.
Ang first word.
Ang first steps.
Ang gabing nilagnat siya at si Elena lang ang gising.
Ang birthdays.
Walang revenge ang makakabalik niyon.
Kahit mawala kay Mama ang bawat posisyon, bawat titulo, bawat invitation sa charity dinner—
three years pa rin iyon.
Kaya tumigil akong sukatin ang justice sa kung gaano kasakit ang kaya kong ibalik sa kanya.
Ang mas mahalaga ay kung gaano karaming buhay ang kaya kong hindi na ibigay sa kasinungalingan niya.
Tumakbo si Noah papunta sa akin.
“Dad!”
“Yes?”
“Carry me.”
Binuhat ko siya.
Inakbayan niya ako.
At tumingin ako sa burol.
Kita mula roon ang puting villa.
Dati, akala ko doon mangyayari ang revenge ko.
Akala ko kailangan kong tumayo sa gitna ng ballroom at wasakin ang nanay ko sa harap ng lahat.
Hindi pala.
Ang pinakamalaking bagay na nawala sa kanya ay hindi mansion.
Hindi pera.
Hindi board seat.
Kundi ang karapatang kontrolin ang kuwento namin.
Dahil buhay ako.
Buhay si Elena.
Buhay ang anak naming sinabi niyang nawala.
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, kaming tatlo na ang pumipili kung ano ang susunod na mangyayari.
Hinalikan ko sa buhok ang anak ko.
At habang mahigpit ang yakap niya sa leeg ko, naintindihan ko ang bagay na hindi ko nakita noong una ko siyang makilala.
Ang revenge ay nakatingin pa rin sa taong nanakit sa'yo.
Ang healing ay kapag kaya mo nang tumingin sa ibang direksyon.
May you like
Kaya tumalikod ako sa mansion.
At umuwi kasama ang pamilya ko.
