WALONG BUWANG GULANG PA LANG SI LITTLE EZEKIEL NANG MA-DIAGNOSE SIYANG RARE KIDNEY CANCER—AT NANG MALAMAN NG KANYANG AMA NA ITO RIN ANG SAKIT NA HALOS KUMITIL SA BUHAY NIYA NOONG SANGGOL PA SIYA, HINDI NIYA NAPIGILANG MAIYAK.
WALONG BUWANG GULANG PA LANG SI LITTLE EZEKIEL NANG MA-DIAGNOSE SIYANG RARE KIDNEY CANCER—AT NANG MALAMAN NG KANYANG AMA NA ITO RIN ANG SAKIT NA HALOS KUMITIL SA BUHAY NIYA NOONG SANGGOL PA SIYA, HINDI NIYA NAPIGILANG MAIYAK.
Walong buwan pa lamang si Ezekiel, o Zeke, nang mapansin ng kanyang inang si Hannah na may kakaibang umbok sa tiyan niya.
Noong una, inakala niyang simpleng kabag lamang iyon.
Pero nang dalhin nila ang bata sa ospital, may natuklasan ang mga doktor na nagpabago sa buhay ng buong pamilya.
May tumor sa bato si Zeke.
At matapos ang karagdagang pagsusuri, nakumpirmang isa itong bihirang uri ng cancer.
Nang marinig iyon, napaupo si Hannah.
“Doctor… he's only eight months old.”
Pero ang mas nakagugulat ay ang reaksyon ng kanyang asawang si Michael.
Bigla itong namutla.
At nang tanungin ng doktor kung may family history sila ng kidney cancer, nanginginig itong sumagot.
“Yes. I had the same kind of cancer when I was a baby.”
Napalingon si Hannah.
“Michael… bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Tumulo ang luha ng lalaki.
“Because I thought that nightmare was over.”
Halos tatlumpung taon na ang nakalipas nang sumailalim si Michael sa operasyon at gamutan para sa kaparehong sakit.
Lumaki siyang malusog.
Nagkaroon ng sariling pamilya.
At nang ipanganak si Zeke, akala niya ay tuluyan nang naiwan sa nakaraan ang pinakamadilim na bahagi ng kanyang pagkabata.
Pero ngayon, ang sarili niyang anak ang kailangang lumaban.
Nagsimula ang chemotherapy ni Zeke.
At doon naranasan ng pamilya ang pinakamahihirap na buwan ng kanilang buhay.
May mga gabing halos hindi natutulog si Hannah dahil binabantayan niya ang anak.
May mga araw na mahina si Zeke at hindi interesado sa kanyang mga laruan.
Minsan, habang karga niya ang bata, bigla siyang napaiyak.
“Michael, I just want to hear him laugh again.”
Niyakap siya ng asawa.
“Me too.”
Pero may isang bagay na hindi alam ni Hannah.
Tuwing gabi, pagkatapos niyang makatulog, pumupunta si Michael sa hospital chapel.
Doon siya tahimik na umiiyak.
“Please,” bulong niya. “I survived this when I was little. Please let my son have the same chance.”
Isang gabi, nadatnan siya roon ng kanyang inang si Margaret.
“Michael?”
Napayuko siya.
“Mom, what if I lose him?”
Niyakap siya ng matanda.
“Noong ikaw ang nasa ospital, araw-araw din akong natatakot.”
“Paano mo nakaya?”
Hinawakan ni Margaret ang kanyang kamay.
“Hindi ko alam kung ano ang mangyayari noon. Pero alam kong kailangan mo akong makita sa tabi mo araw-araw.”
Pagkatapos ay may inilabas siyang lumang litrato.
Si Michael iyon noong sanggol pa.
Nakahiga sa hospital bed.
Hawak ang isang maliit na stuffed elephant.
“Tinago ko ito sa loob ng halos tatlumpung taon,” sabi ni Margaret.
Napahawak si Michael sa litrato.
At sa unang pagkakataon, lubos niyang naunawaan ang takot na pinagdaanan ng kanyang sariling mga magulang.
Dumating ang araw ng operasyon ni Zeke.
Bago siya dalhin sa operating room, hinalikan ni Hannah ang kanyang noo.
“Mommy will be right here, baby.”
Hinawakan ni Michael ang maliit na kamay ng anak.
“Daddy's waiting for you, buddy.”
Nang magsara ang pinto, hindi na napigilan ni Hannah ang pag-iyak.
Lumipas ang ilang oras.
Bawat pagbukas ng pinto ay nagpapabilis sa tibok ng puso nila.
Hanggang sa lumabas ang surgeon.
Sabay silang tumayo.
“Doctor, how is our baby?”
Ipinaliwanag ng doktor na natapos ang operasyon at kailangan pang maingat na bantayan si Zeke habang nagpapagaling.
Niyakap ni Michael ang asawa.
Hindi pa tapos ang laban.
Pero nalampasan na nila ang isa sa pinakamabibigat na araw.
Lumipas ang mga buwan.
Nagpatuloy ang gamutan at mga pagsusuri.
Unti-unting bumalik ang lakas ni Zeke.
Nagsimula siyang tumawa muli.
Naglalaro na siya.
At mas madalas nang makita ng kanyang mga magulang ang ngiting matagal nilang hinintay.
Pero sa tuwing may follow-up scan, bumabalik ang takot.
Isang gabi, nakita ni Michael si Hannah na umiiyak sa nursery.
“What's wrong?”
“I'm scared they'll find something again.”
Umupo siya sa tabi ng asawa.
“I'm scared too.”
“Paano kung bumalik ang cancer?”
Hinawakan niya ang kamay nito.
“Then we'll face whatever comes together. But tonight, our son is here. Let's hold on to that.”
Sa wakas, dumating ang araw ng pinakamahalagang follow-up appointment.
Nakaharap sina Hannah at Michael sa oncologist.
Si Zeke ay nasa kandungan ng kanyang ama, masayang nilalaro ang maliit na stuffed elephant.
Binuksan ng doktor ang mga resulta.
“We've reviewed Ezekiel's latest scans.”
Napahigpit ang hawak ni Hannah sa asawa.
Pagkatapos ay narinig nila ang mga salitang matagal nilang ipinagdasal.
“We see no evidence of cancer.”
Hindi agad nakapagsalita si Hannah.
“Doctor… does that mean there's nothing showing on the scans?”
Tumango ang doktor.
“Yes. This is very encouraging news.”
Biglang napaiyak si Hannah.
Niyakap niya si Michael.
At ang lalaking ilang buwan nang pilit nagpapakatatag ay tuluyan na ring humagulgol.
“Thank God,” paulit-ulit niyang sinabi.
Ipinaliwanag ng doktor na kailangan pa rin ni Zeke ng regular monitoring at follow-up examinations.
Pero sa araw na iyon, walang nakitang ebidensiya ng cancer.
At para sa kanilang pamilya, napakalaking biyaya iyon.
Nang umuwi sila, naghanda si Margaret ng simpleng salu-salo.
May maliit na cake na may nakasulat na:
“WE LOVE YOU, ZEKE!”
Habang nagkukuwentuhan ang pamilya, biglang kumapit si Zeke sa gilid ng sofa.
Tumayo siya.
“Michael!” sigaw ni Hannah.
Napalingon ang lahat.
Binitawan ni Zeke ang sofa.
Gumawa siya ng isang maliit na hakbang.
Pagkatapos ay isa pa.
At isa pa.
Hanggang sa makarating siya sa mga bisig ng kanyang ama.
Nagsigawan sa tuwa ang buong pamilya.
Natawa si Zeke.
Pero si Michael ay umiiyak habang yakap ang anak.
“Look at you, buddy. You're walking!”
Lumapit si Margaret at niyakap silang dalawa.
Halos tatlumpung taon na ang nakalipas, hawak niya si Michael habang ito ay nagpapagaling mula sa kaparehong sakit.
Ngayon, nakikita niya ang kanyang apo na nagsisimulang maglakad matapos ang sariling gamutan.
Hindi niya napigilan ang luha.
“Two generations,” bulong niya. “And so much to be thankful for.”
Kinagabihan, habang mahimbing nang natutulog si Zeke, tahimik na pumasok sina Hannah at Michael sa kanyang kwarto.
Nakayakap ang bata sa stuffed elephant.
Ngumiti si Hannah.
“Do you remember what I said when he was in the hospital?”
Tumango si Michael.
“You said you just wanted our baby back.”
Napatingin sila sa kanilang anak.
Mahimbing na natutulog.
Payapa.
At unti-unting bumabalik sa mga ordinaryong sandali ng pagkabata.
“He's here,” bulong ni Hannah.
Niyakap siya ni Michael.
“Yes. He's here.”
Hindi nila alam ang lahat ng mangyayari sa hinaharap.
Alam nilang kailangan pa rin ni Zeke ng patuloy na medical monitoring.
Pero ngayon, mayroon silang magandang balitang maaari nilang ipagdiwang.
At sa bawat bagong milestone ng kanilang anak, naaalala nila kung gaano kahalaga ang mga simpleng sandali.
Ang unang tawa matapos ang mahihirap na araw.
Ang unang hakbang matapos ang mahabang gamutan.
At ang pagkakataong makita siyang lumaki, maglaro, at matuto ng mga bagong bagay.
Dahil para sa mga magulang na minsang natakot sa maaaring mangyari sa kanilang anak, ang isang ordinaryong araw na puno ng tawanan ay isa nang napakalaking regalo.
May you like
At sa bawat munting hakbang ni Zeke, may panibagong pag-asa para sa kanyang pamilya.
WAKAS.
