INIWAN AKO NG ASAWA KO KASAMA ANG APAT NAMING ANAK PARA SUMAMA SA MAYAMAN KONG MATALIK NA KAIBIGAN AT KAPITBAHAY. SABI NIYA, DESERVE RAW NIYA ANG MAS MAGANDANG BUHAY. PAGKALIPAS NG SAMPUNG TAON, BIGLA SIYANG DUMATING SA BIRTHDAY NG BUNSO NAMIN NA MAY DALANG MAMAHALING REGALO. PERO NANG MAY IPAKITA ANG ANAK NAMIN SA CELLPHONE, NAMUTLA SIYA AT HALOS BUMAGSAK SA SAHIG!
INIWAN AKO NG ASAWA KO KASAMA ANG APAT NAMING ANAK PARA SUMAMA SA MAYAMAN KONG MATALIK NA KAIBIGAN AT KAPITBAHAY. SABI NIYA, DESERVE RAW NIYA ANG MAS MAGANDANG BUHAY. PAGKALIPAS NG SAMPUNG TAON, BIGLA SIYANG DUMATING SA BIRTHDAY NG BUNSO NAMIN NA MAY DALANG MAMAHALING REGALO. PERO NANG MAY IPAKITA ANG ANAK NAMIN SA CELLPHONE, NAMUTLA SIYA AT HALOS BUMAGSAK SA SAHIG!
Ika-12 kaarawan ng bunso kong si Josie.
Simple lang ang handaan namin. May burgers, cake, balloons at dalawampung bisita sa backyard.
Habang kinakanta namin ang “Happy Birthday,” may tatlong malalakas na katok sa pinto.
Pagbukas ko, parang tumigil ang mundo ko.
Si Heather.
Ang asawa kong sampung taon nang hindi umuuwi.
At sa likuran niya, si Marshall, ang dati kong matalik na kaibigan, kapitbahay at best man noong kasal namin.
Hindi ko malilimutan ang araw na maaga akong umuwi mula sa trabaho at nahuli silang dalawa sa sarili naming kuwarto.
“Anong inaasahan mo?” malamig na sabi ni Heather. “Hindi mo naibigay ang buhay na deserve ko. Kay Marshall, nakukuha ko lahat! Noong nakaraang buwan, nag-Bora Bora pa kami!”
“Heather, apat ang anak natin! Dalawang taong gulang pa lang si Josie!”
Pero nag-impake lang siya.
“Kaya mo na silang alagaan. Gusto kong magkaroon ng sarili kong buhay. Sagabal lang ang mga bata.”
At tuluyan siyang umalis.
Siyam na taong gulang noon si Tanner. Isang buwan siyang halos hindi nagsalita.
Si Riley, sa sahig ng kuwarto ko natutulog dahil natatakot siyang maiwang mag-isa.
Si Jonah, araw-araw nagtatanong kung kailan babalik si Mommy.
At si Josie, napakabata pa para maintindihan ang nangyari. Palagi lang niyang hinahanap ang inang hindi na bumalik.
Nagtrabaho ako sa pabrika sa umaga, nag-aayos ng paninda sa gabi at nagkukumpuni ng sasakyan tuwing weekend.
Hindi na ako nag-asawang muli.
Sampung taon kong pinalaki ang apat naming anak nang mag-isa.
At ngayon, basta na lang pumasok si Heather sa bahay namin na parang walang nangyari.
“Sweetheart! Sa wakas, magkakasama na tayo! Tingnan mo ang mga regalo ko!”
Ipinasok ni Marshall ang isang bagong asul na bisikleta na may malaking silver ribbon.
Pagkatapos, inilabas ni Heather ang isang mamahaling tablet.
“Kita mo? Umalis ako para magkaroon ng mas magandang buhay. Ngayon, kaya ko nang ibigay sa iyo ang lahat ng ito!”
Tahimik na nakatayo sina Tanner, Riley at Jonah.
Si Josie naman, kalmadong inilapag ang cake niya at ngumiti.
“Thank you, Mom. Masaya rin akong makita ka. May gusto rin akong ipakita sa iyo.”
Kinuha niya ang cellphone sa bulsa at may ilang pinindot.
Pagkatapos, iniabot niya iyon kay Heather.
Nakangiti pa si Heather habang sumisilip si Marshall sa screen.
Pero makalipas lang ang dalawang segundo, biglang namutla ang mukha ni Heather!
Nanghina ang mga tuhod niya at napakapit siya sa counter.
Si Marshall naman, parang nakakita ng multo.
Pagkatapos, biglang sumigaw si Heather nang napakalakas.
“HOW DARE YOU, YOU LITTLE BRAT?!”
Nagkaripas papasok ang lahat ng bisita.
Agad akong lumapit kay Josie.
“Heather! Huwag mong sisigawan ang anak ko!”
Pero hindi siya nakatingin sa akin.
Nakatitig siya sa cellphone.
Nang makita ko ang screen, ako naman ang natigilan.
Isang video ang naka-play.
Nasa loob ng isang mamahaling restaurant sina Heather at Marshall.
May kasama silang lalaking nakasuot ng abuhing suit.
Malinaw ang petsa sa sulok ng video.
Tatlong linggo lamang ang nakalipas.
Narinig ang boses ni Heather.
“Kapag naibenta na ang lumang bahay, makukuha natin ang pera. Hindi naman alam ng mga bata ang halaga ng property.”
Sumagot si Marshall.
“Pero nakapangalan pa rin ang kalahati sa asawa mo.”
Tumawa si Heather.
“Kaya nga kailangan kong makuha ang tiwala ng bunso. Kapag pumayag ang ama nilang pumirma, tapos ang problema.”
Napahawak ako sa dibdib.
Ang bahay namin.
Ang bahay na halos mawala sa amin noong iniwan niya kami.
Ang bahay na pinaghirapan kong bayaran sa loob ng sampung taon.
At ngayon, balak pala nilang kunin iyon.
“Josie,” mahina kong tanong, “saan mo nakuha ang video?”
Hindi agad sumagot ang anak ko.
Pagkatapos, tumingin siya kay Tanner.
“Ate Tanner ang nagbigay sa akin.”
Si Tanner, na ngayon ay labinsiyam na taong gulang, ay dahan-dahang lumapit.
“Dad, ako ang nakakuha niyan.”
Napakunot ang noo ko.
“Paano?”
“May part-time job ako sa restaurant na iyan. Noong gabing dumating sila, ako ang naka-duty sa service area.”
Napatingin siya kay Heather.
“Hindi niya ako nakilala.”
Parang may sumaksak sa dibdib ko.
Ang batang siyam na taong gulang na iniwan ng sariling ina ay lumaki nang hindi na nito makilala.
“Tanner…” bulong ni Heather.
“Hindi mo nga ako nakilala, Mom,” malamig niyang sagot.
“Hindi ko alam na ikaw iyon!”
“Alam ko.”
Tumahimik ang buong sala.
Pagkatapos, nagpatuloy si Tanner.
“Nang marinig kong pinag-uusapan ninyo ang bahay namin, nag-alala ako. Sinabi ko sa manager ang narinig ko at humingi kami ng legal na payo kung paano mapoprotektahan ang mga ebidensiya. Ibinigay ko kay Dad ang kopyang pinahintulutang gamitin para sa reklamo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit hindi mo agad sinabi sa akin?”
“Dad, nakita kong pagod ka na sa trabaho. Gusto ko munang malaman kung seryoso talaga ang plano nila.”
Niyakap ko siya.
“Anak, hindi mo kailangang dalhin ang problema nating mag-isa.”
Tumango siya.
“Alam ko, Dad.”
Biglang sumingit si Marshall.
“Hindi ninyo naiintindihan ang pinag-uusapan namin!”
Tumingin ako sa kanya.
“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”
Napatingin siya kay Heather.
“May investment opportunity lang kami!”
“Investment?” tanong ko. “Bakit kailangan ninyong makuha ang pirma ko?”
Hindi siya nakasagot.
Si Heather naman ay biglang nagbago ng tono.
“Listen, hindi ko naman talaga gustong kunin ang bahay. Gusto ko lang siguraduhing may magandang kinabukasan ang mga bata.”
Napatawa si Riley.
Labimpitong taong gulang na siya ngayon.
“Kinabukasan namin?”
Napatingin si Heather sa kanya.
“Riley, sweetheart—”
“Huwag mo akong tawaging sweetheart.”
Natigilan si Heather.
“Sampung taon kang wala. Hindi mo alam kung ilang beses akong umiyak sa school dahil tinatanong ng classmates ko kung nasaan ang nanay ko.”
“Anak, may dahilan ako—”
“Alam namin ang dahilan mo. Gusto mo ng mas magandang buhay.”
Tahimik na napayuko si Heather.
Lumapit naman si Jonah, na ngayon ay labinlimang taong gulang.
“Mom, naaalala mo ba ang huling sinabi mo sa akin bago ka umalis?”
Napatingin si Heather.
“Ano iyon?”
“Sinabi mong babalik ka kapag naging mabait ako.”
Nanginig ang labi niya.
“Jonah…”
“Tatlong taon akong nag-iisip kung may nagawa ba akong masama.”
Napahawak ako sa balikat ng anak ko.
“Wala kang ginawang masama, anak.”
Tumango siya.
“Alam ko na ngayon, Dad.”
Pagkatapos, tumingin siya kay Heather.
“Pero noon, hindi ko alam.”
Sa unang pagkakataon, wala nang masabi si Heather.
Si Josie naman ay tahimik na nakatayo sa tabi ng mesa.
Lumapit ako sa kanya.
“Baby, okay ka lang?”
Tumango siya.
“Dad, puwede ko bang itanong kay Mommy kung bakit siya bumalik?”
Hinaplos ko ang kanyang buhok.
“Puwede, anak. Pero hindi mo kailangang gawin kung ayaw mo.”
Tumingin si Josie kay Heather.
“Mommy, bumalik ka ba dahil birthday ko?”
Napaluha si Heather.
“Of course, sweetheart.”
“Kung ganoon, bakit ngayon lang?”
Hindi siya nakasagot.
“Every year po, may birthday ako.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Every year, naghihintay ako kung tatawag ka.”
Nagsimulang umiyak si Heather.
“Josie, I'm sorry.”
“Pero hindi ka tumawag.”
Lumapit si Heather.
“Baby, puwede ba kitang yakapin?”
Umatras si Josie at humawak sa kamay ko.
“Hindi pa po.”
Tumigil si Heather.
At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi kayang bilhin ng mamahaling regalo ang tiwalang nawala sa loob ng sampung taon.
Ipinabalik ko kay Marshall ang bisikleta at tablet.
“Dalhin ninyo ang mga iyan.”
“Hindi mo puwedeng ipagkait ang mga regalo sa anak ko!” sigaw ni Heather.
“Hindi ko ipinagkakait ang kahit ano. Si Josie ang magpapasya kung gusto niyang tanggapin ang mga iyon.”
Napatingin ako sa anak ko.
Umiling siya.
“Okay na po ako, Dad.”
Pagkatapos, itinuro niya ang cake.
“Gusto ko lang pong ituloy ang birthday ko.”
Hindi ko napigilan ang pagluha.
Tumango ako.
“Sige, anak.”
Humarap ako kina Heather at Marshall.
“Umalis na kayo.”
“Hindi mo kami puwedeng basta paalisin!” sigaw ni Marshall.
“Bahay ko ito. At hindi kayo imbitado.”
Napatingin si Heather sa apat naming anak.
Wala ni isa ang lumapit sa kanya.
Tahimik silang nakatayo sa tabi ko.
Sa huli, umalis silang dalawa.
Pero hindi doon nagtapos ang lahat.
Kinabukasan, nakipagkita ako sa isang abogado.
Dinala ko ang mga dokumento ng bahay, mga lumang rekord tungkol sa pag-alis ni Heather at ang video na nakuha ni Tanner.
Sinuri namin ang legal na katayuan ng aming kasal, ang pagmamay-ari ng property at ang mga karapatan ng aming mga anak.
Doon ko nalaman na may isang bagay pang kailangang pag-ingatan.
Sa kabila ng sampung taong pag-abandona, hindi awtomatikong nawawala ang lahat ng legal na karapatan ni Heather.
Kailangan naming ayusin ang mga bagay sa tamang proseso.
Nagpasimula ako ng kaukulang legal na hakbang upang malinaw na maprotektahan ang bahay at ang kapakanan ng mga bata.
Samantala, nagpatuloy ang pagsusuri sa video.
At may isa pang detalye kaming natuklasan.
Ang lalaking kasama nina Heather at Marshall sa restaurant ay si Victor Collins, isang real estate broker na sangkot sa ilang pinagtatalunang property transactions.
Ayon sa mga dokumentong nakalap ng abogado, may inihandang kasunduan tungkol sa aming bahay.
Pero hindi pa iyon pirmado.
At ang pinakamahalaga, may isang pirma sa draft na hindi akin.
Napatingin ako sa abogado.
“Attorney, bakit may pirma ko rito?”
Maingat niyang sinuri ang papel.
“Kung hindi ikaw ang pumirma, kailangang beripikahin kung paano ito nailagay.”
Napahawak ako sa noo.
Hindi na pala simpleng pagbisita ang plano nina Heather.
May mga dokumento na silang inihanda.
Sa mga sumunod na linggo, nagsimula ang imbestigasyon tungkol sa posibleng pamemeke ng dokumento at pagtatangkang gamitin ang aming property nang walang wastong pahintulot.
May mga taong kinailangang magbigay ng paliwanag.
At may mga financial record na sinuri.
Doon lumitaw ang isa pang katotohanan.
Hindi na pala kasingyaman ng dati si Marshall.
Ang negosyo niyang real estate development ay nalugi matapos ang ilang maling investment.
May malalaking utang siya.
At may mga ari-ariang naisangla.
Si Heather naman ay nasanay sa marangyang pamumuhay.
Mamahaling biyahe.
Designer bags.
Luxury hotels.
Pero unti-unting naubos ang pera.
Nang malaman nilang tumaas nang malaki ang halaga ng lupa sa lugar namin, naisip nilang gamitin ang bahay bilang paraan upang makakuha ng malaking halaga.
At dahil alam nilang may karapatan pang kailangang ayusin si Heather kaugnay ng property, sinubukan nilang makuha ang aking pakikipagtulungan.
Ang problema, hindi nila inaasahang may makakarinig sa kanilang plano.
At lalong hindi nila inaasahang ang batang iniwan ni Heather sampung taon na ang nakalipas ang magiging dahilan upang mabunyag iyon.
Makalipas ang dalawang buwan, muling dumating si Heather.
Sa pagkakataong iyon, mag-isa siya.
Wala nang mamahaling damit.
Wala nang alahas.
At wala na rin ang kumpiyansang nakita ko noong birthday ni Josie.
Nakatayo siya sa harap ng bahay habang hawak ang isang maliit na envelope.
“Puwede ba tayong mag-usap?”
Nagdalawang-isip ako.
Pero sa huli, pumayag akong makipag-usap sa kanya sa labas.
“Ano'ng kailangan mo, Heather?”
Napayuko siya.
“Iniwan na ako ni Marshall.”
Tahimik ako.
“Nang malaman niyang hindi natin makukuha ang pera mula sa bahay, nag-away kami.”
Hindi ako sumagot.
“May mga utang pala siyang hindi niya sinabi sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit mo sinasabi ito sa akin?”
Napaluha siya.
“Dahil wala na akong mapuntahan.”
Matagal ko siyang tinitigan.
Sampung taon na ang nakalipas, ako ang lalaking walang mapuntahan.
May apat akong anak.
May mga bayarin.
May trabaho akong hindi sapat ang kita.
At may asawang umalis dahil gusto niya ng mas magandang buhay.
Ngayon, bumalik siya dahil nawala ang buhay na pinili niya.
“Heather, hindi ko kayang ayusin ang mga problemang ginawa ninyo ni Marshall.”
“Alam ko.”
“Pero kailangan mong harapin ang mga legal na usapin tungkol sa bahay at sa mga dokumento.”
Tumango siya.
“Handa akong makipagtulungan.”
Pagkatapos, inilabas niya ang envelope.
“May gusto akong ibigay sa mga bata.”
Napatingin ako.
“Ano iyan?”
“Mga sulat.”
Tahimik kong kinuha ang envelope.
“Hindi ko sila pipiliting basahin ito.”
“Alam ko.”
“Kung gusto mong makipag-ugnayan sa kanila, kailangan mong igalang ang kanilang nararamdaman at ang anumang legal na kaayusang mapagkasunduan.”
Napaluha siya.
“Okay.”
Bago siya umalis, bigla siyang nagtanong.
“Masaya ba sila?”
Napatingin ako sa loob ng bahay.
Naririnig ko ang tawanan nina Jonah at Josie habang naglalaro.
Si Riley ay nag-aaral sa dining table.
Si Tanner naman ay nag-aayos ng lumang laptop para sa kanyang college project.
Ngumiti ako.
“Oo, Heather. Masaya sila.”
Napayuko siya.
“Salamat sa pagpapalaki sa kanila.”
Matagal akong tahimik.
Pagkatapos, sinabi ko, “Hindi mo kailangang pasalamatan ako sa pagiging ama nila.”
Tumalikod siya at umalis.
Nang gabing iyon, ipinakita ko sa mga anak ko ang envelope.
“May mga sulat ang nanay ninyo. Hindi ninyo kailangang basahin kung ayaw ninyo.”
Si Tanner ang unang nagsalita.
“Dad, hindi ko pa kaya.”
Tumango ako.
“Okay lang.”
Si Riley naman ay nagsabing gusto niyang itago muna ang sulat.
Si Jonah ay nagtanong kung puwede niyang basahin sa ibang araw.
At si Josie, matapos pag-isipan, ay inilagay ang sulat sa drawer ng kanyang study table.
“Babasahin ko po kapag ready na ako.”
Niyakap ko siya.
“Okay, baby.”
Hindi ko pinilit ang alinman sa kanila.
Dahil alam kong ang pagpapatawad ay hindi dapat inuutos.
At ang muling pagtitiwala ay hindi nangyayari dahil lamang may nagsabing nagsisisi siya.
Lumipas ang isang taon.
Nagkaroon ng mga legal na hakbang upang ayusin ang katayuan ng aming kasal, ang mga usapin sa property at ang mga responsibilidad ni Heather bilang magulang.
Ang mga pinagtatalunang dokumento tungkol sa bahay ay hindi nagamit upang mailipat ang pagmamay-ari nito.
Nagpatuloy rin ang mga kaukulang proseso tungkol sa mga posibleng maling ginawa sa paghahanda ng mga iyon.
Hindi naging madali ang lahat.
Pero sa wakas, nagkaroon kami ng mas malinaw na proteksiyon para sa aming tahanan.
Samantala, unti-unting nagbago ang buhay ng mga anak ko.
Si Tanner ay nagpatuloy sa kolehiyo habang nagtatrabaho nang part-time.
Si Riley ay sumali sa school journalism club.
Si Jonah ay naging aktibo sa basketball team.
At si Josie, na ngayon ay labintatlong taong gulang, ay nagsimulang matutong magbisikleta.
Hindi sa mamahaling bisikletang dinala ni Heather.
Kundi sa isang secondhand bicycle na binili namin mula sa kapitbahay.
Isang Sabado ng umaga, nasa kalsada kami sa harap ng bahay.
“Dad, huwag mong bibitawan!” sigaw ni Josie.
Nakahawak ako sa likod ng upuan.
“Hindi kita bibitawan hangga't hindi ka handa!”
Unti-unti siyang pumadyak.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos, sinabi niya, “Dad, kaya ko na!”
Dahan-dahan kong binitiwan ang upuan.
Nagpatuloy siyang pumadyak.
At sa unang pagkakataon, nakapagbisikleta siya nang mag-isa.
“DAD! LOOK!”
Napatawa ako.
“I'm watching, baby!”
Pagkatapos ng ilang metro, huminto siya at tumakbo pabalik sa akin.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
“Thank you, Dad!”
Hinalikan ko ang kanyang noo.
“Proud ako sa iyo.”
Napatingin siya sa akin.
“Dad, may tanong ako.”
“Ano iyon?”
“Kung hindi bumalik si Mommy, okay lang ba?”
Matagal akong tahimik.
Pagkatapos, lumuhod ako upang magkapantay kami ng mata.
“Anak, hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong magkaroon ng relasyon sa isang taong hindi ka pa handang pagkatiwalaan.”
Tumango siya.
“Pero puwede ko pa rin ba siyang mahalin?”
Napaluha ako.
“Of course, baby.”
“Kahit iniwan niya kami?”
“Oo. Hindi mo kailangang kamuhian siya para mahalin mo ang sarili mo.”
Niyakap niya ako.
“Love you, Dad.”
“Love you more.”
Makalipas ang ilang buwan, nagkaroon ng pagkakataong makipag-usap si Heather sa ilan sa mga anak namin sa tulong ng isang family counselor.
Hindi lahat ay handa.
Si Tanner ay mas piniling panatilihin muna ang distansiya.
Si Riley ay pumayag sa isang maikling pag-uusap.
Si Jonah ay nagtanong tungkol sa mga taong hindi nila magkasama.
At si Josie ay nagsabing gusto muna niyang kilalanin ang kanyang ina nang dahan-dahan.
Iginagalang namin ang bawat desisyon.
Hindi ko alam kung magiging malapit pa sila kay Heather balang araw.
Hindi ko rin alam kung magagawa niyang patunayan na tunay na siyang nagbago.
Pero alam kong hindi ko kailangang kontrolin ang kanilang nararamdaman.
Ang tungkulin ko ay tiyaking ligtas sila, minamahal at may sapat na suporta.
Isang gabi, habang naghuhugas ako ng pinggan, lumapit si Tanner.
“Dad?”
“O?”
“May gusto akong sabihin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano iyon?”
“Thank you.”
Napangiti ako.
“Para saan?”
“Sa lahat.”
Tumawa ako.
“Anak, hindi mo kailangang magpasalamat.”
Umiling siya.
“Dad, naaalala ko noong bata pa kami. May mga gabing akala mo tulog na kami.”
Napahinto ako.
“Naririnig kitang umiiyak sa kusina.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Pero kinabukasan, gumigising ka pa rin nang maaga para maghanda ng almusal.”
Napaluha ako.
“Tanner…”
“Hindi mo kami iniwan kahit sobrang hirap.”
Niyakap niya ako.
“At gusto kong malaman mong nakita namin iyon.”
Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.
Sa loob ng sampung taon, inakala kong kailangan kong maging matatag sa lahat ng oras.
Kailangan kong maging ama at ina.
Kailangan kong magtrabaho kahit pagod.
Kailangan kong ngumiti kahit may problema.
Pero sa yakap ng panganay ko, naunawaan kong hindi kailangang maging perpekto upang maging mabuting magulang.
Kailangan lamang manatili.
Ako ang ama nina Tanner, Riley, Jonah at Josie.
Sampung taon na ang nakalipas, iniwan kami ng babaeng nangakong makakasama ko habang-buhay.
Pinili niya ang kayamanan, marangyang biyahe at buhay na walang responsibilidad.
Akala niya, ang mas magandang buhay ay nasusukat sa presyo ng bahay, sasakyan at mga regalong kayang bilhin.
Pero sa loob ng sampung taong wala siya, natutunan naming may mga bagay na hindi nabibili ng pera.
Ang tiwala.
Ang pagmamahal.
Ang mga gabing may magulang na handang makinig.
Ang mga umagang may naghahandang almusal.
At ang katiyakang kapag natakot ka, may taong hindi aalis.
Noong ika-12 kaarawan ni Josie, akala ni Heather ay sapat na ang mamahaling bisikleta at tablet upang mabawi ang sampung taong pagkawala.
Pero hindi iyon ang kailangan ng anak namin.
Ang kailangan niya ay isang magulang na naroon.
Hindi lamang sa birthday.
Hindi lamang kapag may pera.
Kundi sa ordinaryong araw na walang regalo, walang bisita at walang espesyal na okasyon.
At iyon ang sinikap kong ibigay sa kanilang apat.
Hindi naging madali.
May mga pagkakamali rin ako.
May mga araw na napagod ako at may mga pagkakataong hindi ko agad alam ang tamang gawin.
Pero hindi ako umalis.
At habang pinapanood ko ang apat kong anak na nagtatawanan sa backyard isang Linggo ng hapon, alam kong hindi nasayang ang lahat ng sakripisyo.
Dahil ang pinakamagandang regalong maibibigay ng isang magulang ay hindi ang pinakamahal na bagay sa tindahan.
Kundi ang pangakong hindi niya pababayaan ang kanyang mga anak.
May you like
At ang pagtupad sa pangakong iyon, araw-araw.
WAKAS
