SA EDAD NA 79, MINANEHO KO ANG ISANG LIBONG MILYA PARA SA LALAKING MINSAN NANG NAWALA
SA EDAD NA 79, MINANEHO KO ANG ISANG LIBONG MILYA PARA SA LALAKING MINSAN NANG NAWALA
Sa edad na pitumpu’t siyam, hindi na ako dapat nagmamaneho nang mahigit isang libong milya para lang sa lalaking minsan nang iniwan akong walang paliwanag.
Pero ginawa ko.
At nang mawala ulit si Thomas kinabukasan ng muli naming pagkikita, hindi na ako umiyak tulad ng ginawa ko noong dalawampu’t siyam pa lang ako.
Hinahanap ko siya.
Dahil sa loob ng bahay niya, may nakita akong litratong limampung taon nang nakatago—larawan naming dalawa noong gabing una kaming nagkakilala.
At sa larawan, ang mukha ko ay may pulang bilog.
Parang target.
Una kong nakilala si Thomas sa isang taekwondo competition. Twenty-nine ako noon, at akala ko matalino na ako pagdating sa pag-ibig. Akala ko kaya ko nang makilala ang kaibahan ng kilig sa tunay na panganib.
Si Thomas naman ay thirty-four, bagong tapos lumaban, pawis pa ang buhok, may maliit na sugat sa labi, at may ngiting nakakainis dahil alam niyang maganda siya.
Ipinakilala kami ng kaibigan naming si Marta.
“Cassie, this is Thomas,” sabi niya. “Thomas, behave.”
Tumawa siya. Doon ko unang nakita ang dimples niya.
Ayokong mapansin iyon, pero napansin ko.
Nagkamayan kami. Akala ko simpleng usapan lang. Konting biro, ilang minuto, tapos uuwi na ako.
Pero nauwi iyon sa anim na oras.
Anim.
Nauubos na ang tao sa hall. May nagtatanggal na ng banners. May nag-aayos na ng mga upuan. Pero kami ni Thomas, nakatayo pa rin sa gilid, nagkukuwentuhan na parang matagal na kaming magkakilala.
Ikinuwento niya ang tungkol sa training niya, sa mga laban na muntik na niyang talunin pero natalo siya dahil nagmadali siya, sa ama niyang laging may plano para sa buhay niya, at sa kapatid niyang si Daniel na mas marunong daw sumunod kaysa magmahal.
Ako naman, ikinuwento ko ang pamilya ko, trabaho ko, mga pangarap ko, at ang mga pagkakamaling ipinangako kong hindi ko na uulitin.
Ang pinakadelikado kay Thomas ay hindi ang galing niya o ang ngiti niya.
Kundi ang paraan ng pakikinig niya.
Hindi siya basta naghihintay ng pagkakataong magsalita. Talagang nakikinig siya. Tinatandaan niya ang maliliit na bagay. Kapag may sinabi akong biro isang oras ang nakalipas, binabalikan niya iyon na parang mahalaga.
Nang gabing iyon, umuwi akong hindi makatulog.
Sabi ko sa sarili ko, “Cassie, huwag kang tanga. You’re too old for this.”
Pero hindi ako nakinig.
Sa mga sumunod na linggo, pumasok si Thomas sa buhay ko nang hindi man lang kumakatok. Bigla na lang, hinahanap ko na ang tawag niya. Kapag may nakakatawang nangyari sa trabaho, iniisip ko agad, “Sasabihin ko ito kay Thomas.” Kapag may narinig akong kanta sa radyo, iniisip ko kung magugustuhan niya.
Hindi pa kami opisyal. Wala pang malalaking pangako. Pero may bagay na namumuo sa pagitan namin—iyong uri ng koneksyon na hindi mo puwedeng ipaliwanag nang hindi nagmumukhang bata.
Tapos isang araw, nawala siya.
Walang tawag.
Walang sulat.
Walang paliwanag.
Noong una, natakot ako. Baka naaksidente. Baka may nangyari sa pamilya niya. Baka kailangan niya ng tulong.
Tinawagan ko siya nang tinawagan. Wala.
Pumunta ako sa gym kung saan siya nagte-training. Sabi nila, umalis na raw siya. Hindi nila alam kung saan.
Doon nagsimula ang hiya.
Binalikan ko sa isip ang huli naming usapan. May nasabi ba akong mali? Masyado ba akong naging bukas? Masyado ba akong naniwala?
Wala akong mahanap na sagot.
Kaya gumawa ako ng sarili kong sagot: hindi pala ako ganoon kahalaga.
Iyon ang dinala ko sa loob ng limampung taon.
Nagpatuloy ang buhay, dahil ganoon naman talaga. Kahit may parte kang naiwan sa nakaraan, gigising ka pa rin kinabukasan. Magtatrabaho ka. Magbabayad ng bills. Ngumingiti sa mga taong walang alam. Matututo kang hindi banggitin ang pangalan ng taong minsan mong minahal.
May mga taong dumating sa buhay ko. May minahal din ako. May mga panahong naging masaya ako, totoong masaya.
Pero may mga alaala talagang hindi namamatay. Natutulog lang.
Isang araw, may ipapakitang taekwondo tournament sa TV, at bigla kong maririnig ang tawa niya. May lalaki sa restaurant na ngingiti nang may dimples, at babalik ang gabing iyon sa hall. May amoy ng gym floor o lumang leather bag, at dalawampu’t siyam na naman ako.
Pagdating ko ng pitumpu’t siyam, akala ko tapos na ang kuwento namin.
Hanggang sa nag-message si Marta.
Matagal na rin kaming hindi nagkikita, pero paminsan-minsan nag-uusap kami online. Isang gabi, nagpadala siya ng link.
“Cassie,” sulat niya, “is this the Thomas we knew?”
Binuksan ko ang article.
Isang maliit na local feature iyon tungkol sa retired martial arts instructor na ginawaran ng recognition sa kanilang bayan.
Thomas Avery, 84.
Silver na ang buhok niya. Mas payat. Mas mabagal ang tindig. Pero nang makita ko ang ngiti niya sa litrato, parang may humila sa sahig sa ilalim ko.
Nandoon pa rin ang dimples.
Limampung taon ang nawala at bumalik sa iisang segundo.
Hindi ko alam kung anong lakas ang pumasok sa akin. Siguro katigasan ng ulo. Siguro katangahan. Siguro iyong bahagi ko na napagod nang magtanong.
Hinahanap ko ang contact number ng community center na nasa article. Nag-iwan ako ng message.
Kinabukasan, tumawag siya.
“Cassie?” sabi niya.
Isang salita lang, pero muntik na akong mawalan ng hininga.
Hindi kami agad naging dramatic. Matatanda na kami para doon. Nagkumustahan muna. Nagkunwaring normal. Nag-usap tungkol sa weather, sa sakit ng tuhod, sa kung gaano kabilis tumakbo ang panahon.
Pero sa ilalim ng bawat salita, nandoon ang limampung taong hindi namin pinag-usapan.
Makalipas ang ilang tawag, sinabi niyang, “Kung mapapadaan ka rito…”
Tumawa ako. “Thomas, mahigit isang libong milya ka mula sa akin.”
Tumahimik siya sandali.
“Alam ko,” sabi niya. “Pero gusto pa rin kitang makita.”
Dapat sinabi kong hindi.
Sa halip, inayos ko ang kotse ko, naglagay ng gamot sa bag, kumuha ng mapa kahit may GPS naman, at nagmaneho.
Every hundred miles, kinakausap ko ang sarili ko.
“This is foolish.”
“This is dangerous.”
“You are seventy-nine, Cassandra.”
Pero tumutuloy pa rin ako. Umiinom ng kape sa mga gas station. Inaunat ang tuhod sa parking lot. Natutulog sa murang motel na amoy detergent at lumang carpet.
Sinasabi ko sa sarili kong gusto ko lang ng sagot.
Pero alam kong hindi lang iyon.
Gusto kong makita kung totoo pa rin ba ang naramdaman ko noon.
Nang magkita kami, nakatayo siya sa harap ng maliit na bookstore malapit sa plaza. May tungkod siya, pero pilit niyang tinatago kung gaano niya ito kailangan.
“Cassie,” sabi niya.
“Thomas.”
Tumitig kami sa isa’t isa na parang parehong hindi marunong magsimula.
Pagkatapos, ngumiti siya.
At napatawa ako.
Dahil kahit silver na ang buhok niya, kahit may edad na kami, kahit ang katawan namin ay puno na ng reklamo, iyon pa rin ang ngiting minsan kong inuwian nang walang tulog.
Naglakad kami buong gabi sa maliit niyang lungsod. Mabagal. May tigil. May reklamo tungkol sa balakang, tuhod, at likod. Pinagtawanan namin ang sarili namin.
“Dati, kaya kong tumakbo ng five miles,” sabi niya.
“Dati, kaya kong maglakad nang naka-heels,” sagot ko. “Pareho na tayong talo.”
Sa isang maliit na bar, umorder siya ng paborito niyang inumin—gin na may quince syrup.
Tinaasan ko siya ng kilay. “Ginawa mo pang dessert ang alak.”
“It’s called sophistication,” sabi niya.
“It’s called trying too hard.”
Tumawa siya. Buo. Malalim. Pamilyar.
Pagdating ng hatinggabi, itinaas niya ang baso niya.
“To second chances,” sabi niya.
Tumingin ako sa kanya.
Nasa pagitan namin ang limampung taon ng tanong. Bakit ka nawala? Bakit hindi ka nagpaalam? Bakit hinayaan mo akong isipin na wala akong halaga?
Pero hindi ko tinanong.
Siguro natakot akong masira ang gabi. Siguro gusto kong maging dalawampu’t siyam kahit ilang oras lang.
Kaya itinapik ko ang baso ko sa kanya.
“To second chances,” sabi ko.
Kinabukasan, tumawag ako.
Walang sagot.
Nag-text ako.
Wala.
Lumipas ang isang oras. Dalawa. Tatlo.
Sinubukan kong maging kalmado. Baka tulog pa siya. Baka low battery. Baka may appointment.
Pero may parte ng katawan na mas mabilis makaalala kaysa isip.
Biglang bumalik ang dating sakit. Iyong katahimikang walang paliwanag. Iyong pakiramdam na may pinto kang kinakatok pero walang nagbubukas kahit alam mong may tao sa loob.
Hindi na ako twenty-nine.
At hindi ko na hahayaang mawala siya nang walang sagot.
Minaneho ko papunta sa bahay niya.
Nasa driveway ang kotse niya.
Doon ako kinabahan.
Kung umalis siya, bakit nandoon ang kotse?
Kumatok ako. Wala.
Hinawakan ko ang doorknob. Bukas.
“Thomas?” tawag ko.
Tahimik.
Pumasok ako, mabagal, hawak ang phone ko na parang sandata.
Malinis ang bahay. Simple. May mga lumang libro, ilang framed certificates, isang pares ng sapatos malapit sa pinto. Sa kusina, may basong hindi nahugasan sa tabi ng sink.
Ordinaryo ang lahat.
Hanggang makita ko ang litrato sa lamesa.
Lumapit ako.
Huminto ang mundo.
Larawan namin iyon noong gabing una kaming nagkakilala. Nasa taekwondo hall kami. Mas bata. Mas buhay. Si Thomas nakangiti sa akin, ako naman nakatingin sa kanya na parang ayokong mahuli pero huli na.
Hindi ko alam na may kumuha ng litratong iyon.
At sa ibabaw ng mukha ko, may bilog na pulang tinta.
Hindi puso.
Hindi dekorasyon.
Banta.
Nanginginig ang kamay ko nang kunin ko ang litrato.
“Thomas?” tawag ko ulit, mas malakas.
Walang sagot.
Umakyat ako sa itaas. Bukas ang pinto ng kuwarto niya.
Walang Thomas.
Pero sa ibabaw ng kama, may bukas na suitcase. May ilang damit na nakatiklop. May lumang leather pouch. May sobre.
Pakiramdam ko, bumalik ako sa parehong sandali limampung taon na ang nakaraan.
Iiwan na naman niya ako.
Bumigat ang dibdib ko, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko ang pagbagsak ng front door sa ibaba.
May pumasok.
Nanigas ako sa tabi ng kama.
Mabagal ang yabag sa sahig. Huminto sa paanan ng hagdan.
“Cassie?”
Kilala ko ang boses.
Lumabas ako sa hallway. “Thomas?”
Nasa ibaba siya, hinihingal, hawak ang railing. Pagkakita niya sa akin, hindi galit ang mukha niya.
Takot.
“What are you doing here?” tanong niya.
Bumaba ako ng hagdan, isang hakbang kada segundo. “Ikaw ang tanungin ko. Saan ka galing?”
“I didn’t mean—”
“Your phone was off. Hindi ka sumasagot. Bukas ang pinto mo. May suitcase sa kama mo.”
Napatingin siya sa kusina.
Nakita niyang hawak ko ang litrato.
Namutla siya.
“You found it,” bulong niya.
“Oo.” Itinaas ko ang larawan. “Bakit may pulang bilog ang mukha ko, Thomas?”
Napaupo siya sa upuan sa tabi ng lamesa na parang biglang bumigay ang mga buto niya.
“Cassie…”
“No,” sabi ko. “Hindi na puwedeng ‘Cassie’ lang. Hindi na puwedeng malungkot na tingin. I drove more than a thousand miles. You raised a glass last night and said second chances. Tapos ngayon, wala ka na naman.”
Pumikit siya.
“Limampung taon,” sabi ko, nanginginig ang boses. “Limampung taon kong inisip na hindi mo ako pinili. Ngayon magsasalita ka.”
Matagal siyang tahimik.
Akala ko tatayo siya. Iiwas. Magdadahilan.
Pero hindi.
Tinuro niya ang upuan sa tapat niya. “Please. Sit down.”
Umupo ako, pero hindi ko binitawan ang litrato.
“Ang kapatid ko ang kumuha niyan,” sabi niya.
“Si Daniel?”
Tumango siya.
Malabo ko pang naalala ang pangalang iyon. Daniel—ang kapatid na laging sumusunod sa ama nila.
“Bakit?” tanong ko.
Dahan-dahang huminga si Thomas. “Noong nakilala kita, hindi ako malaya gaya ng akala mo.”
Ikinuwento niya ang tungkol sa ama niya—isang lalaking kontrolado ang negosyo, pera, training, at halos bawat desisyon sa buhay ni Thomas. Kahit adult na siya noon, hawak pa rin siya sa leeg dahil sa family business at mga utang na hindi niya pinili pero ipinasan sa kanya.
May babaeng gusto raw ipakasal sa kanya ang ama niya. Anak ng business partner. Maganda sa papel. Kapaki-pakinabang sa negosyo.
“Hindi mo sinabi sa akin,” sabi ko.
“Nahihiya ako.”
“Sa alin? Na may problema ka? Lahat tayo may problema.”
“Hindi.” Tumingin siya sa larawan. “Nahihiya akong mas matapang ako sa ring kaysa sa sarili kong bahay.”
Hindi ako sumagot.
“Sinundan ako ni Daniel noong gabing iyon,” sabi niya. “Hindi ko alam. Kinuha niya ang litrato. Ipinakita niya sa father ko.”
Tiningnan ko ang pulang bilog sa mukha ko.
“Target,” bulong ko.
Tumango si Thomas, basa na ang mata. “Pinapili nila ako.”
“At pinili mong mawala.”
Umiling siya. “Noong una, hindi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Plano kong umalis,” sabi niya. “May bag na ako noon. Akala ko pupunta ako sa’yo, sasabihin ko lahat, tapos tatanungin kita kung sasama ka.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Then Daniel came to me,” patuloy niya. “Sinabi niyang kung ipagpapatuloy kita, sisirain nila ang buhay mo.”
“Paano?”
“Trabaho mo. Pamilya mo. Reputation mo. Lahat ng kaya nilang abutin.”
Napailing ako. “Thomas, that sounds insane.”
“It was insane.” Napahawak siya sa noo niya. “Pero pinakita niya ang ibang photos. Ikaw, palabas ng office. Ikaw, pauwi sa apartment mo. Ikaw, kasama ang kapatid mo sa grocery.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Sinundan nila ako?”
“Oo.”
Ang galit na matagal nang natulog sa loob ko ay gumising nang buong lakas.
“Kaya naisip mong ang tamang gawin ay iwan ako nang walang paliwanag?”
“I thought if I disappeared, they would stop watching you.”
“Hindi mo ako pinrotektahan, Thomas.” Humigpit ang hawak ko sa litrato. “Tinanggalan mo ako ng karapatang pumili.”
Napayuko siya.
“I know.”
“Pinaniwala mo akong wala akong halaga.”
“I know.”
Walang depensa. Walang mahabang excuse. Iyon ang masakit. Dahil sa unang pagkakataon, nakita kong hindi siya nagsisinungaling. Duwag siya noon, oo. Natakot siya. Pero minahal niya ako.
At dahil minahal niya ako sa paraang mali, nawala sa amin ang limampung taon.
“Bakit ngayon?” tanong ko. “Bakit nawala ka ulit ngayong umaga?”
Huminga siya nang mabigat. “Tumawag si Daniel.”
“Buhay pa siya?”
“Mas bata siya sa akin ng ilang taon. At mas matagal mabulok ang masasamang damo.”
Sa kabila ng lahat, muntik akong matawa.
“Nalaman niyang nandito ka,” sabi ni Thomas. “May nakakita sa atin kagabi sa plaza. Sa bayan na ito, may mga mata pa rin siya.”
“Ano’ng gusto niya?”
“Ang dati.” Tumingin si Thomas sa litrato. “Na lumayo ako. Na huwag na kitang guluhin. Na huwag kong sirain ang pangalan ng pamilya.”
“After fifty years?”
“Some men don’t age,” sabi niya. “They just harden.”
“Pumunta ka sa kanya?”
Tumango siya.
“Kaya off ang phone mo?”
“Ayokong marinig ang tawag niya habang papunta ako roon. Alam ko, mali. Dapat sinabi ko sa’yo.”
“Dapat,” sabi ko.
“Sinabi ko sa kanya na tapos na. Na hindi na niya ako makokontrol. Na kung lalapit pa siya sa’yo, ako mismo ang magsasalita tungkol sa lahat ng ginawa nila noon.”
Napatingin ako sa suitcase sa itaas. “At ang bag?”
“Nag-iimpake ako bago siya tumawag.” Mahina ang boses niya. “Plano kong pumunta sa motel mo ngayong hapon. Sasabihin ko lahat. Tapos tatanungin kita kung papayag kang samahan akong umalis dito kahit ilang araw lang.”
“Akala ko iiwan mo na naman ako.”
Napapikit siya, parang iyon ang pinakamasakit na narinig niya.
“I deserve that,” sabi niya.
Tumunog ang phone niya sa counter.
Pareho kaming napatingin.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
DANIEL.
Namutla si Thomas.
Tumayo ako, kinuha ang phone, at inabot sa kanya.
“Sagutin mo,” sabi ko. “Speaker.”
“Cassie—”
“Hindi na ako babae sa pulang bilog, Thomas. Nandito ako. At may boses ako.”
Pinindot niya ang answer.
“What did I tell you?” bungad ng matandang boses sa kabilang linya. Malutong. Mayabang pa rin. “Get rid of her before she ruins what little dignity you have left.”
Tumayo si Thomas, nanginginig ang kamay pero diretso ang likod. “Daniel, tapos na.”
Tumawa ang kapatid niya. “You said that this morning too. Then you ran home.”
Ako ang nagsalita.
“Hello, Daniel.”
Tumahimik ang linya.
“Si Cassie ito,” sabi ko. “Iyong babaeng nilagyan mo ng pulang bilog.”
Wala pa ring sagot.
Pagkatapos, malamig niyang sinabi, “You don’t know what you’re talking about.”
“Alam ko sapat,” sagot ko. “Alam kong sinundan mo ako. Alam kong tinakot mo siya. Alam kong ninakaw ninyo ang limampung taon naming hindi na maibabalik.”
“Old people become sentimental,” sabi niya. “Don’t embarrass yourself.”
Napangiti ako, pero walang lambot sa ngiti ko.
“Daniel, I am seventy-nine. Matagal na akong tapos mahiya sa mga lalaking akala nila hawak nila ang mundo. Kung tatawag ka ulit para manakot, ipapadala namin ang litrato at lahat ng kuwento sa abogado ni Thomas, sa pamilya mo, at kahit sa maliit ninyong pahayagan sa bayan kung kailangan.”
“Is that a threat?”
“No,” sabi ko. “That is a boundary.”
Tahimik.
Pagkatapos, mas mababa ang boses ni Thomas. “Don’t call again.”
Pinatay niya ang tawag.
Matagal kaming hindi nagsalita.
Pagkatapos, naupo siya at umiyak.
Hindi iyak ng binatang nawalan ng pag-ibig. Iyak iyon ng lalaking walumpu’t apat na taon nang pagod maging anak ng takot.
Hindi ko siya niyakap agad.
May parte sa akin na gusto. May parte sa akin na galit pa rin.
Kaya umupo lang ako sa tabi niya.
“Thomas,” sabi ko, “hindi ibig sabihin nito ay okay na lahat.”
Tumango siya. “Alam ko.”
“Hindi ko kayang ibalik ang dalawampu’t siyam kong sarili. Hindi ko na alam kung paano magmahal nang walang peklat.”
“Hindi ko hinihingi iyon.”
“At hindi mo na ako puwedeng protektahan sa pamamagitan ng pagsisinungaling.”
“Never again.”
“Kung aalis ka, magsasabi ka.”
“Oo.”
“Kung natatakot ka, sasabihin mo.”
“Oo.”
“At kung may desisyon tungkol sa atin, dalawa tayong pipili.”
Doon siya tumingin sa akin.
“Dalawa,” sabi niya.
Noong hapong iyon, tumawag siya sa abogado niya. Tinanggal niya si Daniel sa ilang legal papers na matagal na pala nitong pinakikialaman. Tinawagan niya ang pamangkin niyang pinagkakatiwalaan niya at sinabi ang totoo. Hindi lahat-lahat, pero sapat para hindi na siya muling maipit sa katahimikan.
Hindi naging madali ang mga sumunod na araw.
Nag-usap kami nang matagal. May mga sandaling sumisigaw ako. May mga sandaling tahimik lang siya at tinatanggap ang galit ko. May mga tanong akong hindi niya masagot nang maayos, at may mga sagot siyang masakit tanggapin kahit totoo.
Pero hindi siya umalis.
Iyon ang bago.
Noong ikatlong araw, dinala niya ang lumang litrato sa akin. Wala na ang frame. Hawak niya rin ang gunting.
“May I?” tanong niya.
Akala ko sisirain niya.
Sa halip, maingat niyang ginupit ang bahagi kung saan may pulang bilog ang mukha ko. Pagkatapos, kinuha niya ang natirang larawan—kami pa rin, bata pa rin, magkatabi pa rin—at inilagay sa bagong maliit na frame.
“Hindi ko kayang burahin ang ginawa nila,” sabi niya. “Pero ayokong iyon ang huling itsura ng alaala natin.”
Tiningnan ko ang litrato.
Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang target.
Nakita ko ang dalawang taong muntik nang magkaroon ng buhay na ninakaw ng takot.
Pagkaraan ng isang linggo, isinara ni Thomas ang bahay niya. Hindi niya ibinenta agad. Hindi kailangang madaliin ang lahat. Pero kinuha niya ang suitcase niya, ang ilang libro, gamot, lumang belt mula sa taekwondo, at ang bagong frame.
Sumama siya sa akin pabalik.
Hindi bilang batang lalaking may romantic plan. Hindi bilang prinsipe sa huling kabanata.
Bilang matandang lalaking sa wakas ay marunong nang manatili.
Mahaba ang biyahe pauwi. Mas mabagal kaysa noong papunta ako. Mas maraming hinto. Mas maraming kape. Mas maraming reklamo tungkol sa likod.
Pero iba na ngayon.
Kapag tahimik siya, hindi ako natatakot. Kapag hawak niya ang phone niya, naka-on ito. Kapag may gusto siyang sabihin, sinasabi niya bago maging multo ang katahimikan.
Minsan, habang nasa isang maliit na diner kami sa gitna ng kung saang bayan, itinaas niya ang baso ng tubig niya.
“To second chances?” tanong niya, maingat.
Tiningnan ko siya.
“Hindi,” sabi ko.
Nanigas siya.
Ngumiti ako nang kaunti. “To honest chances.”
Doon lumabas ulit ang dimples niya.
“To honest chances,” sabi niya.
Hindi namin nabawi ang limampung taon.
Walang makakagawa noon.
Pero natutunan kong may mga kuwento palang hindi natatapos dahil wala nang pagmamahal. Minsan, natatapos sila dahil may taong natakot, may taong nanahimik, at may taong hinayaang ang takot ang magdesisyon.
Sa pagkakataong ito, hindi na namin hinayaan.
Ako si Cassie. Pitumpu’t siyam na taong gulang. Nagmaneho ako nang mahigit isang libong milya para sa lalaking akala ko minsan akong iniwan.
At nang muntik siyang mawala muli, hinanap ko siya.
Dahil minsan sa buhay, hindi mo kailangan bumalik para maging bata ulit.
Babalik ka para kunin ang katotohanang matagal nang ipinagkait sa’yo.
May you like
At sa unang pagkakataon mula noong ako’y dalawampu’t siyam, si Thomas ay hindi nawala.
Nanatili siya.
