SINABI NG DIVORCED KONG KAPITBAHAY NA AAGAWIN NIYA ANG ASAWA KO—SA BARBECUE NIYA, ISANG KAHON LANG ANG KINAILANGAN KO PARA TAPUSIN ANG LARO NIYA
SINABI NG DIVORCED KONG KAPITBAHAY NA AAGAWIN NIYA ANG ASAWA KO—SA BARBECUE NIYA, ISANG KAHON LANG ANG KINAILANGAN KO PARA TAPUSIN ANG LARO NIYA
Labimpitong taon na kaming kasal ng asawa kong si Irvin nang lumipat sa katabing bahay si Vanessa.
Kaka-divorce lang niya.
Maganda siya, confident, at noong una, naawa pa nga ako sa kanya.
Dinalhan ko siya ng pie.
Tinulungan ko siyang mag-unpack.
Inimbitahan ko pa siyang magkape sa bahay namin.
Iyon ang naging pagkakamali ko.
Ilang linggo lang ang lumipas, kung anu-anong dahilan na ang ginagawa niya para pumunta sa bahay namin tuwing nandoon si Irvin.
Sirang cabinet.
Mabigat na package.
Lightbulb na “hindi niya kayang” palitan.
Hanggang isang hapon, habang nasa trabaho si Irvin, nakaupo si Vanessa sa tapat ko sa kitchen table.
Ngumiti siya.
“Aagawin ko ang asawa mo.”
Akala ko nagbibiro siya.
Hindi pala.
“Dapat maghanda ka na sa divorce. Nagsasawa ang mga lalaki pagkatapos ng ganyang katagal na pagsasama.”
Pagkatapos noon, tumigil na siyang magkunwari.
Nagsusuot siya ng low-cut tops kapag naroon si Irvin.
Sumasandal siya sa bakod namin para lang makipag-usap dito.
Dinadalhan niya ng homemade cookies ang asawa ko.
At tuwing may pagkakataon, hinahawakan niya ang braso ni Irvin.
Pero palaging lumalayo si Irvin.
Hanggang sa inanunsyo ni Vanessa na magkakaroon siya ng malaking backyard barbecue para sa neighborhood.
Inimbitahan niya si Irvin.
Pero hindi ako.
Nang ipakita sa akin ng asawa ko ang invitation, napakunot ang noo niya.
“Hindi ako pupunta.”
Ngumiti ako.
“Sa tingin ko, dapat kang pumunta.”
Nagtataka niya akong tinitigan.
“Bakit?”
“Dahil gusto niyang maglaro.”
“So?”
“Kaya tatapusin natin.”
Natawa siya.
“Dapat ba akong matakot?”
“Hindi ikaw.”
Doon siya tuluyang natawa.
Pero mayroon na akong plano.
Kalahating oras matapos magsimula ang barbecue, naglakad ako papasok sa bakuran ni Vanessa kahit hindi ako invited.
May dala akong malaking gift box.
Isa-isa, tumigil ang mga tao sa pag-uusap.
Nang makita ako ni Vanessa, biglang nanigas ang ngiti niya.
“Ano'ng ginagawa mo rito?”
Ngumiti ako.
“May regalo ako para sa hostess.”
Inilapag ko ang kahon sa harap niya.
“Sige. Buksan mo.”
Habang nakatingin ang halos kalahati ng neighborhood, dahan-dahang binuksan ni Vanessa ang takip.
Tumingin siya sa loob.
At ilang segundo lang ang lumipas…
biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
Dahil nasa loob ng kahon—
ang wedding dress niya.
Hindi litrato.
Hindi costume.
Ang mismong wedding dress na suot niya nang pakasalan niya ang dati niyang asawa.
Nasa ibabaw nito ang isang maliit na puting envelope.
At nakasulat:
PARA SA SUSUNOD NA ASAWANG GUSTO MONG AGAWIN.
Nanlaki ang mata niya.
“Where did you get this?”
Tahimik ang buong bakuran.
Nagkibit-balikat ako.
“Akala ko magugustuhan mo.”
“Tinatanong kita kung saan mo nakuha ito!”
“Kay Mark.”
Parang may sumuntok sa kanya.
Si Mark ang ex-husband niya.
At bago pa siya makapagsalita, may boses mula sa likod ng mga bisita.
“Sa akin niya nakuha.”
Lahat napalingon.
Naroon si Mark.
May hawak na maliit na cooler.
Kasama niya ang isang babaeng nasa mid-fifties.
Hindi ko kilala.
Pero halatang kilala siya ni Vanessa.
“Mark?”
Mahina ang boses niya.
“Ano'ng ginagawa mo rito?”
“Invited ako.”
“By who?”
Itinaas ko kamay ko.
“Ako.”
Namula siya.
“You had no right!”
“Wala akong karapatang ano? Imbitahan ang ex-husband mo sa barbecue na hindi naman ako ang host?”
May ilang napatawa.
Hindi si Vanessa.
Kinuha niya ang wedding dress mula sa kahon.
“Why would you bring this?”
“Hindi ko dinala para ipahiya ka dahil divorced ka.”
sabi ko.
“Maraming disenteng taong divorced.”
Tiningnan ko siya diretso.
“Dinala ko dahil may gusto akong maintindihan mo.”
Kinuha ko ang envelope sa ibabaw.
“Basahin mo.”
“Hindi.”
“Sige.”
“Hindi!”
Lumapit si Irvin.
Tahimik lang siya simula nang dumating ako.
“Vanessa.”
sabi niya.
“Basahin mo.”
Napatingin siya sa asawa ko.
At doon ko nakita ang pagbabagong gusto kong makita.
Hanggang sandaling iyon, sigurado si Vanessa na ang laro ay sa pagitan naming dalawang babae.
Na ako ang selosang asawa.
Na siya ang mas bata, mas sexy, mas exciting.
At si Irvin ay premyong mapapanalunan.
Ngayon lang yata niya naisip na may sariling isip ang lalaki.
Binuksan niya ang envelope.
Tatlong papel ang nasa loob.
Una—
printout ng mga text message niya kay Irvin.
Hindi private messages na palihim na binasa ko.
Si Irvin mismo ang nagbigay sa akin.
Vanessa:
“Your wife doesn't have to know I'm asking you over.”
Vanessa:
“I bet you've forgotten what it feels like to have a woman actually flirt with you.”
Vanessa:
“If you ever get tired of seventeen years of the same thing, my door is ten steps away.”
At ang paborito ko.
Vanessa:
“Come alone to the barbecue. I'll make sure it's worth it.”
Namutla siya.
“Why did you show her those?”
tanong niya kay Irvin.
Nagtaas ng kilay ang asawa ko.
“Bakit hindi?”
“Those were private.”
“Hindi sa akin.”
Tahimik.
“Kapag nagme-message ka sa married man para sirain ang marriage niya, huwag mong asahang tutulungan ka niyang itago iyon sa asawa niya.”
Namula ang mukha ni Vanessa.
“I was joking.”
“Hindi.”
sabi ko.
“Kasi sinabi mo rin sa akin nang harapan.”
Kinuha ko ang pangalawang papel.
Printout iyon ng isang message thread.
Hindi kay Irvin.
Kay Mark.
Nang makita iyon ni Vanessa, parang nawalan siya ng lakas.
“You wouldn't.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Actually, nabasa ko na.”
“Mark!”
sigaw niya.
Pero hindi gumalaw ang ex-husband niya.
“Tell her to stop!”
Umiling si Mark.
“You wanted to play this game again.”
“Again?”
tanong ng isa sa mga kapitbahay.
Doon nagsalita ang babaeng kasama ni Mark.
“Ako si Diane.”
Lumapit siya.
“Older sister ni Mark.”
At sa expression ng mukha ni Vanessa, alam kong mas gusto niyang lumubog na lang ang lupa.
Nagpatuloy si Diane.
“Tatlong taon bago nag-divorce sina Mark at Vanessa, ginawa niya rin ito sa best friend ko.”
Napatingin ako kay Vanessa.
Alam ko na ang kuwento.
Pero hindi alam ng neighborhood.
Ang best friend ni Diane ay si Caroline.
May asawa.
Dalawang anak.
At noong panahong iyon, nagsimula raw si Vanessa sa mga biro.
Mga text.
Mga “accidental” na hawak.
Mga paawa tungkol sa sarili niyang marriage.
Hanggang sa sinabi niya kay Caroline nang harapan:
“Kung gusto ko ang asawa mo, makukuha ko.”
Parehong linya.
Halos eksaktong parehong salita.
Pero hindi kumagat ang asawa ni Caroline.
Ipinakita niya agad sa asawa niya ang messages.
At doon nagsimula ang malaking gulo na itinago ni Mark sa loob ng maraming taon dahil ayaw niyang mapahiya si Vanessa.
“Stop.”
sabi ni Vanessa.
Pero hindi pa tapos si Mark.
“Pinatawad kita noon.”
Mahina ang boses niya.
“Sinabi mong insecure ka lang. Sinabi mong kailangan mong maramdaman na desirable ka.”
“Mark…”
“Then ginawa mo ulit.”
Napatitig ako.
Hindi iyon alam ko.
May pangalawa pa pala.
“Sa asawa ng coworker ko.”
sabi niya.
“At doon na ako umalis.”
Tahimik ang lahat.
Nagsimulang manginig si Vanessa.
“So what? You're all here to humiliate me?”
“Hindi.”
sabi ko.
“Kaya ka namin hinarap dahil hindi ka tumitigil kapag tahimik ang mga tao.”
Kinuha ko ang ikatlong papel.
Hindi text.
Litrato.
Ako at si Irvin noong wedding day namin.
Seventeen years ago.
Mas bata kami.
Mas payat si Irvin.
Mas makapal buhok niya.
At masyado akong maraming bulaklak sa buhok.
Napatawa si Irvin nang makita.
“Grabe iyong buhok mo.”
Tiningnan ko siya.
“Focus.”
“Sorry.”
May ilang tumawa.
Pati ako.
Then ibinalik ko tingin kay Vanessa.
“Inilagay ko ito dahil may isang bagay kang hindi naiintindihan.”
“Spare me.”
“Hindi kita kaagaw.”
Tahimik.
“Hindi rin kita kalaban.”
Tinuro ko si Irvin.
“At lalong hindi siya tropeo.”
Nawala ang ngisi niya.
“Seventeen years na kaming kasal. Hindi dahil kinulong ko siya. Hindi dahil wala siyang nakitang ibang magandang babae. At hindi dahil mas maganda ako sa lahat.”
Lumapit ako sa asawa ko.
“Magkasama kami dahil araw-araw, pinipili naming manatili.”
Then tumingin ako kay Vanessa.
“Hindi mo maaagaw ang taong ayaw magpaagaw.”
Doon pumalakpak ang isang matandang kapitbahay sa likod.
“Gloria!”
saway ng asawa niya.
“What? Tama naman.”
Halos matawa ako.
Pero hindi pa rin tapos si Vanessa.
Tumingin siya kay Irvin.
“Tell her.”
“Ano?”
“Tell her na hindi totoo.”
Napakunot ang noo niya.
“Alin?”
“Na wala kang nararamdaman.”
Natahimik ang lahat.
Lumapit si Vanessa sa kanya.
“You flirted back.”
Hindi gumalaw si Irvin.
“No.”
“Yes, you did.”
“Kailan?”
“When you fixed my cabinet.”
“Inayos ko iyong cabinet dahil akala ko kailangan mo ng tulong.”
“When you carried my packages.”
“Dahil mabigat.”
“You ate my cookies.”
Doon napahawak sa bibig ang isang kapitbahay para hindi matawa.
Si Irvin mismo napakurap.
“Vanessa.”
“Ano?”
“Cookies iyon.”
May tumawa nang malakas.
“Stop laughing!”
sigaw niya.
Namula si Irvin.
Hindi sa hiya.
Pinipigilan niyang matawa.
Then sinabi niya:
“Kung ang pagkain ko ng oatmeal cookies ay marriage proposal sa isip mo, dapat siguro tigilan ko na rin ang pagpunta sa bakery.”
Halos sumabog ang bakuran sa tawanan.
Pero ako, hindi tumawa.
Dahil nakikita kong malapit nang umiyak si Vanessa.
At kahit galit ako sa kanya, hindi iyon ang punto.
Hindi ko gustong durugin siya.
Gusto kong tumigil siya.
“Vanessa.”
sabi ko.
Tumingin siya sa akin.
“Alam mo kung bakit wedding dress ang dinala ko?”
“Para ipahiya ako.”
“Hindi.”
Lumapit ako sa kahon.
“Dahil minsan, sinuot mo ito habang nangangako ka rin sa isang tao.”
Tahimik si Mark.
“Alam mo kung gaano kasakit kapag may taong pumapasok sa gitna ng marriage.”
Nanginginig na ang labi niya.
“Pero ginagawa mo pa rin.”
“Hindi mo alam ang marriage namin ni Mark.”
“Tama.”
sabi ko.
“Hindi ko alam.”
Nagulat siya.
“At hindi ko kailangan malaman.”
Kinuha ko ang wedding dress at maingat na ibinalik sa kahon.
“Ang divorce ninyo ay sa inyong dalawa.”
Then itinulak ko ang kahon palapit sa kanya.
“Pero ang marriage namin ni Irvin ay sa aming dalawa.”
Tumigil ako.
“At hindi ka kasama.”
Iyon lang.
Walang sampalan.
Walang sabunutan.
Walang itinapong wine sa mukha.
Hindi ko kailangan.
Hinawakan ni Irvin kamay ko.
“Uwi na tayo?”
Tumango ako.
Pero bago kami makalabas ng bakuran, narinig namin si Vanessa.
“Wait.”
Huminto ako.
Hindi si Irvin ang tinawag niya.
Ako.
Paglingon ko, umiiyak na siya.
“Why did you invite Mark?”
“Dahil tinawagan niya ako.”
“What?”
Doon siya natigilan.
“Hindi ako ang unang tumawag sa kanya.”
Tumingin ako kay Mark.
“Siya.”
Napatingin si Vanessa sa ex-husband niya.
“Why?”
Huminga si Mark.
“Dahil tumawag ka sa akin three weeks ago.”
Nanlaki mata niya.
“What?”
“Drunk ka.”
Namula siya.
“You said you'd found your next husband.”
Napapikit si Vanessa.
Doon pala nagsimula ang lahat.
Sinabi niya raw kay Mark na may married neighbor siyang “malapit nang magsawa sa asawa.”
At kapag nakuha niya si Irvin, mapapatunayan daw niyang hindi siya ang dahilan kung bakit nabigo ang marriage nila ni Mark.
Na ang problema raw ay hindi siya.
Si Mark.
“Then you said something else.”
sabi ni Mark.
“Stop.”
“Sinabi mong kapag pinili ka ni Irvin kaysa sa asawa niya, ibig sabihin tama ka all along.”
“STOP!”
Doon ko naintindihan.
Hindi talaga si Irvin ang gusto niya.
Hindi buo.
Ang gusto niya ay manalo.
Kailangan niyang mapatunayan sa sarili na kaya niyang maging babaeng pinipili kaysa sa ibang babae.
Kahit may masirang pamilya.
Lumapit si Diane sa kapatid niya.
Pero hindi na nagsalita si Mark.
Ako ang tumingin kay Vanessa.
“Hindi mo kailangan ang asawa ko.”
Hindi siya sumagot.
“Kailangan mong tumigil sa pagsukat ng halaga mo sa kung kaya mong agawin ang taong mahal ng ibang babae.”
Tahimik.
Then umalis kami.
Akala ko iyon na ang katapusan.
Hindi pala.
Kinabukasan, walang lumabas sa bahay ni Vanessa.
Pangalawang araw, wala rin.
Sa ikatlong araw, may kumatok sa amin.
Pagbukas ko—
si Vanessa.
Walang makeup.
Naka-sweatpants.
May hawak na lalagyan.
Napatingin ako.
“Cookies?”
Tumango siya.
“Para kay Irvin?”
Umiling.
“For you.”
Hindi ko kinuha agad.
“Ano'ng kailangan mo?”
“Wala.”
Then napaluha siya.
“Gusto ko lang sabihin na aalis ako.”
“Aalis?”
“Hindi permanently. Pupunta muna ako sa sister ko.”
Tumango ako.
“Okay.”
“Nag-usap kami ni Mark.”
“Hindi ko kailangang malaman.”
“I know.”
Pinunasan niya mata niya.
“Pero may sinabi siya na hindi ko makalimutan.”
“Ano?”
“Sinabi niyang buong marriage namin, takot daw akong hindi sapat. Kaya lagi kong sinusubukan patunayan na kaya kong makuha ang attention ng ibang lalaki.”
Tahimik ako.
“Hindi iyon excuse.”
sabi niya agad.
“But it's true.”
Tumango ako.
“Then ayusin mo.”
“Oo.”
Iniabot niya ulit ang cookies.
This time, kinuha ko.
“Thank you.”
Bago siya umalis, huminto siya.
“Gloria?”
“Ano?”
“Hindi ko talaga inakalang sasabihin niya sa'yo iyong messages.”
“Si Irvin?”
“Oo.”
“Bakit?”
“Akala ko lahat ng lalaki gusto ng secret attention.”
Napailing ako.
“Then maling lalaki ang pinili mo.”
Ngumiti siya nang malungkot.
“Obviously.”
Pagkatapos niyang umalis, binuksan ni Irvin ang lalagyan.
Kumuha agad siya ng cookie.
Tiningnan ko siya.
“Ano?”
“Wala.”
Kumagat siya.
Then nanigas.
“Wait.”
“Ano?”
“Baka marriage proposal na naman ito.”
Tinamaan siya ng dish towel sa mukha.
Tumawa siya nang tumawa.
Makalipas ang ilang buwan, bumalik si Vanessa.
Hindi kami naging best friends.
Hindi ganoon kasimple ang buhay.
Pero nagbago ang kilos niya.
Wala nang pagpunta sa bahay kapag naroon si Irvin.
Wala nang hawak sa braso.
Wala nang malisyosong biro.
Kapag nagkikita kami sa mailbox, nag-uusap kami nang normal.
Minsan awkward.
Pero civil.
Isang taon pagkatapos ng barbecue, may bago siyang boyfriend.
Single.
Talagang single.
Nang ipakilala niya sa amin, unang sinabi ni Irvin:
“Good. Walang asawa.”
Siniko ko siya.
Si Vanessa naman—
tumawa.
“Lesson learned.”
At iyong wedding dress?
Hindi na ibinalik ni Vanessa kay Mark.
Isang araw, sinabi niyang idinonate niya.
“Hindi dahil ayaw ko sa memory,” paliwanag niya sa akin.
“Then bakit?”
“Dahil ayoko nang gamitin ang failed marriage ko bilang dahilan para sirain ang marriage ng iba.”
Iyon ang huling beses naming pinag-usapan ang nangyari.
Pero hanggang ngayon, natatawa pa rin ako kapag may bagong kapitbahay na nagkukuwento tungkol sa “legendary barbecue.”
Iba-iba na ang version.
Sa isa, lingerie raw ang nasa kahon.
Sa isa, divorce papers.
Sa isa, may live snake pa raw.
Hindi ko sila kino-correct.
Mas nakakatawa.
Pero ang totoo, hindi ko tinalo si Vanessa dahil mas maganda ako.
Hindi dahil mas bata.
Hindi dahil mas magaling akong lumandi.
At lalong hindi dahil binantayan ko ang asawa ko na parang pag-aari.
Ang leksyong gusto kong ibigay sa kanya ay mas simple.
Isang babae lang din ang makakaalam kung gaano kasakit ang tingnan ang wedding dress niya at maalala ang araw na naniwala siyang panghabambuhay ang pangako.
Kaya iyon mismo ang inilagay ko sa harap niya.
Hindi para sabihing:
“Natalo kita.”
Kundi para ipaalala:
“Alam mo kung ano ang pakiramdam kapag nasisira ang isang marriage. Bakit gusto mong gawin iyon sa ibang babae?”
At tungkol kay Irvin—
seventeen years akong nagkamali sa isang maliit na bagay.
Akala ko kailangan kong ipaglaban ang asawa ko kapag may babaeng gustong kumuha sa kanya.
Hindi pala.
Hindi mo kailangang makipaglaban para panatilihin ang taong kusang nananatili.
Ang kailangan mo lang malaman ay kung saang panig siya tatayo kapag may sumubok tumawid sa pagitan ninyo.
At noong gabing iyon, sa harap ng buong neighborhood, hindi man lang nagdalawang-isip si Irvin.
May you like
Hinawakan niya ang kamay ko.
At umuwi kami nang magkasama.
